یک مطالعه نشان داده است که حذف بخش عمده فقر شدید در سطح جهان (یعنی افرادی که با کمتر از ۲.۱۵ دلار در روز زندگی میکنند) سالانه ۳۱۸ میلیارد دلار هزینه خواهد داشت.
پژوهشگران به این نتیجه رسیدند که ثروتمندترین کشورهای جهان به راحتی توانایی تأمین این مخارج را دارند؛ برای مثال، این رقم بسیار کمتر از هزینهای است که سالانه صرف نوشیدنیهای الکلی میشود.
برای پایان دادن به فقر شدید در سراسر جهان، به ۳۱۸ میلیارد دلار در سال، معادل ۰.۳ درصد از بازده اقتصادی جهان، نیاز است.
این آمار بر اساس مطالعهای از پژوهشگران دانشگاههای استنفورد، کالیفرنیا برکلی و کالیفرنیا سندیگو است که روز دوشنبه توسط دفتر ملی پژوهشهای اقتصادی (NBER) منتشر شد. پژوهشگران با تحلیل دادههای درآمدی ۲۳ کشور برآورد کردند که این مبلغ برای اطمینان از اینکه تقریباً همه افراد جهان حداقل ۲.۱۵ دلار (به نرخ دلار سال ۲۰۱۷) در روز برای امرار معاش داشته باشند و از استاندارد جهانی “فقر شدید” فراتر روند، لازم است.
نکات قابل تأمل در این مطالعه
این پژوهش نشان میدهد که اقتصادهای ثروتمند جهان، از جمله ایالات متحده، در صورت تمایل میتوانند به راحتی بخش عمده فقر شدید را ریشهکن کنند.
محققان یک “رویکرد هدفمند” را بررسی کردند؛ یعنی شناسایی افراد زیر خط فقر شدید و پرداخت وجه نقد به آنها تا زمانی که بالای خط فقر قرار گیرند. در مقایسه با سایر راهکارهای ممکن مانند درآمد پایه همگانی (UBI)، آنها دریافتند که هزینه رویکرد هدفمند حدود ۱۹ درصدِ هزینه UBI است. سیاست مورد بررسی آنها، فقر شدید را از سطح فعلی ۱۲ درصد به ۱ درصد کاهش میدهد.
مبلغ ۳۱۸ میلیارد دلار در مقیاس کلی چقدر است؟ این رقم کسر ناچیزی از بازده اقتصادی جهان است و تقریباً برابر با ۳۲۰ میلیارد دلاری است که طبق گزارش اوایل امسال CNBC، شرکتهای متا، آمازون، آلفابت و مایکروسافت مجموعاً قصد دارند در سال ۲۰۲۵ صرف تحقیقات هوش مصنوعی و توسعه مراکز داده کنند.
همچنین پژوهشگران خاطرنشان کردند که این مبلغ بسیار کمتر از ۲.۲ درصد از تولید ناخالص داخلی (GDP) جهانی است که سالانه صرف نوشیدنیهای الکلی میشود.
نتیجهگیری: کشورهای ثروتمند نظیر ایالات متحده به راحتی توانایی مالی برای پایان دادن به وخیمترین فقر جهان را دارند.
محققان نتیجه گرفتند: «با این حال، از نظر امکانپذیری مالی محض، تردیدی وجود ندارد که کشورهای ثروتمند میتوانند بخش عمده یا تمام سیاستهایی نظیر این را تأمین مالی کنند.» آنها افزودند: «و در معنای وسیعتر، این بدان معناست که هزینه پایان دادن به فقر بیشتر از سایر اولویتهای جهانی، که احتمالاً کمتر حیاتی هستند، نخواهد بود.»
