چرا نباید به مدیران پرسابقه بورس اعتماد کرد؟ یافته جدید دانشگاه هاروارد

آیا مدیران صندوق‌های سرمایه‌گذاری فعال واقعاً بر اساس تخصص منحصربه‌فرد خود تصمیم می‌گیرند یا تنها از الگوهای سیستماتیک پیروی می‌کنند؟ یافته‌های اخیر پژوهشگران دانشگاه هاروارد نشان می‌دهد که بخش بزرگی از استراتژی‌های معاملاتی این افراد، توسط هوش مصنوعی قابل پیش‌بینی است. این گزارش تحلیلی، مرز باریک میان «خلاقیت انسانی» و «الگوریتم‌های تکراری» در بازارهای مالی را مورد بررسی قرار می‌دهد.

این گزارش بر پایه تحقیقات جدید دانشگاه هاروارد، منتشر شده در بلومبرگ و بازخوانی یوتوتایمز برای مخاطبان فارسی‌زبان تنظیم شده است.

۱. زمانی که ماشین، «کتابچه راهنمای» تریدرها را کپی می‌کند

پژوهشگران دانشکده بازرگانی هاروارد با بررسی داده‌های معاملاتی بین سال‌های ۱۹۹۰ تا ۲۰۲۳، مدلی را آموزش دادند که می‌تواند رفتار مدیران را بازسازی کند. این سیستم با تحلیل متغیرهایی نظیر جریان ورودی سرمایه، ویژگی‌های هر سهم و شاخص‌های اقتصاد کلان، ثابت کرد که ۷۱ درصد از اقدامات مدیران، واکنشی سیستماتیک و ماشینی به شرایط موجود است. به عبارت دیگر، بخش بزرگی از آنچه «مدیریت فعال» نامیده می‌شود، عملاً پیروی از الگوهای رایجی است که هوش مصنوعی به راحتی آن‌ها را یاد می‌گیرد.

۲. آلفای واقعی در قلمرو تصمیمات غیرمنتظره

نکته محوری این مطالعه، اهمیت آن ۲۹ درصد معاملاتی است که فراتر از پیش‌بینی ماشین بوده‌اند. داده‌ها نشان می‌دهند که «برتری در بازار» دقیقاً در همین تصمیمات غیرمعمول نهفته است. یعنی ارزش افزوده یک مدیر سرمایه‌گذاری نه در معاملات روتین و روزمره، بلکه در انحراف از الگوهای فرموله شده و اتخاذ تصمیمات خلاقانه‌ای است که هیچ الگوریتمی قادر به حدس زدن آن نیست.

۳. تأثیر ابعاد صندوق و سابقه مدیر بر پیش‌بینی‌پذیری

این پژوهش فاش کرد که میزان پیش‌بینی‌پذیری در میان مدیران متفاوت است. صندوق‌های بزرگ‌تر و تیم‌هایی که در محیط‌های رقابتی شدید فعالیت می‌کنند، تمایل دارند رفتارهای غیرقابل‌بینی و پیچیده‌تری از خود نشان دهند. در مقابل، مدیرانی که سابقه طولانی‌تری دارند یا به طور همزمان چندین محصول مالی را مدیریت می‌کنند، بیشتر به سمت رفتارهای کلیشه‌ای سوق پیدا کرده و دسترسی هوش مصنوعی به استراتژی‌های آن‌ها ساده‌تر است.

جمع‌بندی استراتژیک

بر اساس بازخوانی یوتوتایمز؛ این مطالعه نشان می‌دهد که آینده مدیریت فعال، به توانایی مدیران در انجام تصمیمات غیرتکراری و مبتنی بر قضاوت انسانی وابسته است. بازار در حال ورود به مرحله‌ای است که در آن «رفتار حرفه‌ای» بسیار راحت‌تر از «حرکت بازار» قابل پیش‌بینی است. در چنین فضایی، صندوق‌هایی که نتوانند آلفای واقعی تولید کنند، با فشار بیشتری برای کاهش کارمزد یا تغییر استراتژی مواجه خواهند شد.