پس از تجربهی پرهزینهی طولانیترین تعطیلی دولت در تاریخ آمریکا، فضای سیاسی واشنگتن دستخوش تغییری معنادار شده است. آنچه زمانی برای دموکراتها یک ابزار فشار سیاسی محسوب میشد، امروز بیش از آنکه اهرم مذاکره باشد، به نمادی از آسیب اجتماعی، فرسایش اعتماد عمومی و هزینهی انسانی بدل شده است؛ هزینهای که بسیاری از سیاستمداران این حزب دیگر حاضر نیستند بار آن را بر دوش بکشند.
در جریان تعطیلی ۴۳ روزهی اخیر دولت فدرال، پیامدهای اقتصادی و اجتماعی بهویژه برای اقشار آسیبپذیر بهشدت ملموس بود: از قطع کمکهای غذایی و اختلال در خدمات عمومی گرفته تا بلاتکلیفی میلیونها کارمند و پیمانکار دولتی. یکی از تلخترین نمادهای این بحران، خودکشی زنی ۴۴ ساله در نوادا بود که پس از تعلیق شغلی و فشار مالی شدید، در یادداشتی نوشت نمیخواهد سربار خانوادهاش باشد. این حادثه، به گفتهی سناتور جکی روزن، نقش مهمی در تصمیم او برای شکستن صف دموکراتها و پایان دادن به تعطیلی داشت. به تعبیر او، «تصمیمات سیاسی در خلأ گرفته نمیشوند؛ آنها پیامدهای واقعی برای انسانهای واقعی دارند.»
اکنون قانونگذاران بار دیگر با ضربالاجل تأمین مالی دولت روبهرو هستند. اما برخلاف پاییز گذشته، تمایل دموکراتها برای استفاده از «تعطیلی دولت» بهعنوان ابزار فشار بهطور محسوسی کاهش یافته است. در آن زمان، رهبران حزب تلاش کردند از این ابزار برای وادار کردن جمهوریخواهان به تمدید یارانههای تقویتشده بیمه درمانی (ACA) استفاده کنند؛ اقدامی که اگرچه از نظر سیاسی برای آنها مزایایی داشت، اما در عمل به نتیجه نرسید و هزینههای اقتصادی آن متوجه همان خانوارهایی شد که حزب مدعی دفاع از آنها بود.
این بار، چهرههای میانهرو حزب صراحتاً اعلام کردهاند که حاضر نیستند بار دیگر کشور را به سوی تعطیلی ببرند. سناتور جک رید و سناتور آنگوس کینگ هر دو احتمال چنین سناریویی را بعید دانستهاند و چاک شومر نیز تأکید کرده که مسیر تأمین مالی دولت و بحث درباره یارانههای درمانی بهصورت جداگانه دنبال خواهد شد. در همین راستا، کمیتههای بودجه مجلس نمایندگان و سنا بستههایی از لوایح هزینهای را برای محافظت از بخشهایی از دولت در برابر تعطیلی منتشر کردهاند.
با این حال، تنشهای سیاسی هنوز کاملاً فروکش نکرده است. شکست تلاش دسامبر برای تصویب گروهی از لوایح هزینهای نشان داد که خطر بنبست همچنان وجود دارد، بهویژه آنکه هنوز ۹ مورد از ۱۲ لایحه بودجه سال مالی ۲۰۲۶ تصویب نشدهاند.
اختلاف بر سر بودجه مراکز تحقیقاتی اقلیمی در کلرادو، وتوی ترامپ بر یک پروژه آبی منطقهای و اقدام ناگهانی او در بازداشت رئیسجمهور ونزوئلا بدون اطلاع کنگره، همگی فضای بیاعتمادی را تشدید کردهاند و برخی دموکراتها را به استفاده مجدد از ابزار بودجهای بهعنوان اهرم فشار سوق دادهاند.
در درون حزب، شکاف روشنی شکل گرفته است. جناح مترقیتر همچنان معتقد است که جلوگیری از تصویب بودجه میتواند راهی مؤثر برای واداشتن طرف مقابل به امتیازدهی باشد، بهویژه در موضوع تمدید یارانههای بیمه درمانی که حدود ۲۰ میلیون آمریکایی به آن وابستهاند. اما واقعیتهای مالی نیز محدودیتهایی ایجاد کردهاند: تمدید سهساله این یارانهها بنا بر برآورد دفتر بودجه کنگره ۸۳ میلیارد دلار به کسری بودجه میافزاید و همین موضوع حمایت جمهوریخواهان را دشوار کرده است.
در مقابل، سناتورهایی از ایالتهایی که مستقیماً از تعطیلی آسیب دیدهاند (مانند نوادا) قاطعانه با تکرار این تجربه مخالفاند. به گفته کاترین کورتز ماستو، تعطیلی دولت به معنای قطع درآمد پیشخدمتهای لاسوگاس، ایجاد نااطمینانی برای کارکنان تأسیسات هستهای و فشار مضاعف بر پیمانکاران و کارکنان پایگاههای نظامی است. از نگاه او، «افزودن رَنج جدید به زندگی مردم، به بهانه کمک به گروهی دیگر، توجیهپذیر نیست.»
✔️ بیشتر بخوانید: چرا تعرفهها برخلاف انتظار اقتصاددانان، تورم را شعلهور نکردند؟
در مجموع، کاهش تمایل دموکراتها به تعطیلی دولت نه حاصل یک چرخش تاکتیکی موقت، بلکه نتیجهی یک بازنگری سیاسی و اخلاقی است: تجربه نشان داده است که این ابزار بیش از آنکه دولت را تحت فشار قرار دهد، شهروندان عادی را قربانی میکند. در فضایی که بیثباتی اقتصادی، کسری بودجه و تنشهای ژئوپلیتیک همزمان بر آمریکا سایه انداختهاند، رهبران دموکرات ترجیح میدهند از مسیرهای پرهزینه فاصله بگیرند؛ حتی اگر این به معنای از دست دادن یکی از معدود ابزارهای فشار سیاسیشان باشد.
به بیان ساده، تعطیلی دولت دیگر نه یک سلاح مؤثر، بلکه زخمی است که هنوز آثار آن بر پیکر جامعه باقی مانده است؛ زخمی که بسیاری در حزب دموکرات دیگر مایل نیستند دوباره آن را باز کنند.
لطفا نظر و سوالات خود را درباره این مقاله ارسال کنید تا کارشناسان ما به شما پاسخ دهند.
