بر اساس اظهارات مدیر مالی OpenAI که توسط یک خبرنگار وال استریت ژورنال نقل شده، اقتصاد سرمایهگذاریهای عظیم در تراشههای کامپیوتری برای هوش مصنوعی نامطمئن است و هیچکس نمیداند بازده این سرمایهگذاریها چه خواهد بود.
برای باقی ماندن در لبه فناوری، این شرکت به مبلغ هنگفتی پول نیاز دارد؛ هزینههای پردازش در ۲ سال ۲۰ برابر شده و تکرار این امر با هزینههای فعلی، یک تریلیون دلار هزینه خواهد داشت. برای پرداخت این هزینه، علاوه بر درآمد و سرمایهگذاری خطرپذیر (VC)، این شرکت به «نوآوری مالی» برای تأمین مالی تراشههای خود نیاز دارد. این شرکت همچنین تمایل به دریافت ضمانتهای فدرال برای وامها دارد تا شرکتهای سهام خصوصی (PE) و بانکها وامهای چند میلیارد دلاری برای تراشهها ارائه دهند؛ ایدهای که بحثهایی را در مورد «کمکهای مالی به هوش مصنوعی» به راه انداخته است.
بخش پیچیده ماجرا این است که OpenAI نمیداند چرخه عمر مفید تراشهها چقدر است؛ اگر این چرخه ۲ سال باشد، تأمین مالی دشوار است، اما اگر ۷ سال باشد، آسانتر خواهد بود. در حال حاضر، به دلیل تقاضای بسیار بالا، این شرکت حتی از تراشههای ۶ تا ۷ ساله نیز استفاده میکند.
مدیر مالی OpenAI همچنین به «معاملات تجاری خلاقانه» به عنوان راهکار اشاره کرده است. به عنوان مثال، در حوزه داروسازی (pharma)، این شرکت میتواند با شرکتی دیگر برای کشف دارو شریک شود، به شرطی که سهمی از درآمد حاصل از داروهای توسعهیافته با استفاده از ChatGPT را دریافت کند. این الگو در حوزه تجارت نیز اعمال میشود، جایی که OpenAI قصد دارد سهمی از فرآیند کشف محصول و تراکنش را هنگام جستجوی یک محصول توسط کاربر دریافت کند؛ این مدل در حال حاضر با شرکتهایی مانند والمارت (Walmart)، اتسی (Etsy) و شاپیفای (Shopify) در حال اجراست.
