نیک تیمیراوس از والاستریت ژورنال در تحلیلی نوشت که بازارها احتمالاً بیش از حد توانایی رئیس جدید فدرال رزرو را برای تغییر سریع سیاست پولی برآورد کردهاند؛ موضوعی که ابهام در مسیر بلندمدت نرخها را تقویت میکند و اهمیت ترکیب کمیته بازار آزاد فدرال (FOMC) را برجسته میسازد.
مسئله اصلی این است که آیا دونالد ترامپ میتواند تنها با جایگزینی جروم پاول در سال ۲۰۲۶، کاهش سریع نرخ بهره را مهندسی کند؟ تیمیراوس تأکید میکند که مشکل در رئیس نیست، بلکه در رأیهاست.
او یادآور شد که کمیته FOMC بهطور غیرمعمولی درباره کاهش نرخ در دسامبر دچار شکاف است و این اقدام تنها در صورتی محتمل خواهد بود که پاول شخصاً بر آن اصرار کند. این شکاف نشان میدهد که رئیس آینده فدرال رزرو نیز بدون حمایت اکثریت قادر به اجرای کاهش نرخ نخواهد بود.
تیمیراوس با اشاره به تاریخچه فدرال رزرو، آن را به کوتبک در فوتبال تشبیه کرد که بازی را اعلام میکند اما اجرای آن به تیم بستگی دارد. او به دوران پرتنش کارتر اشاره کرد: در سال ۱۹۷۸، تنها چند ماه پس از انتصاب ویلیام میلر به ریاست فدرال رزرو، کمیته برخلاف نظر او رأی به افزایش نرخ بهره داد. در مارس ۱۹۷۹ نیز میلر با اختلاف اندک ۶–۴ موفق شد جلوی افزایش نرخ را بگیرد، در حالی که فشارهای عمومی و مخالفت اعضا ادامه داشت.
این سوابق نشان میدهد که هر رئیس جدیدی که بخواهد نرخها را سریع کاهش دهد، با واقعیت نهادی روبهرو خواهد شد: رئیس تأثیرگذار است اما نمیتواند بهتنهایی سیاست را اجرا کند.
