- فدرالرزرو نرخ بهره را ۲۵ واحد پایه بالا برد و نرخ به بازهٔ ۳.۷۵ تا ۴ درصد رسید.
- شاخص قیمت مصرفکننده در آگوست ۰.۴ درصد و در ۱۲ ماه گذشته ۳.۴ درصد رشد کرد؛ تورم هسته ۲.۴ درصد بود.
- بازدهی اوراق ۱۰ ساله دولت آمریکا به زیر ۵ درصد بازگشته است.
- جف سارتی، مدیرعامل مورتونولث، طلا را «بیمهنامه» میداند و ریشهٔ اصلی مشکل را بودجهٔ دولت آمریکا معرفی میکند.
فدرالرزرو نرخ بهره را ۲۵ واحد پایه بالا برد و نرخ بهرهٔ هدف به بازهٔ ۳.۷۵ تا ۴ درصد رسید. همین پایبندی به هدف تورمی ۲ درصدی، اعتماد تازهای به اوراق بلندمدت دولت آمریکا داده است. بازدهی اوراق ۱۰ ساله به زیر ۵ درصد برگشته است. اما پرسش مهمتر برای سرمایهگذار عادی این است: آیا طلا هنوز نقش پناهگاه امن را بازی میکند؟
پاسخ از نگاه جف سارتی، مدیرعامل شرکت سرمایهگذاری مورتونولث، روشن است. او در گفتوگو با کیتکو نیوز گفت اگر مجبور به انتخاب بین طلا و اوراق ۱۰ ساله باشد، «تمام روز طلا را انتخاب میکنم». استدلال ساده است: در فضای تورم چسبنده و نااطمینانی اقتصادی، بازدهی ۵ درصد برای ده سال جذاب نیست. تورم فعلی هم این نگرانی را تأیید میکند؛ شاخص قیمت مصرفکننده در آگوست ۰.۴ درصد و در یک سال گذشته ۳.۴ درصد بالا رفت. تورم هسته، یعنی تورم بدون اقلام پرنوسان مثل خوراکی و انرژی، ۲.۴ درصد ثبت شد.
نکتهٔ کلیدی در نوع مقایسه است. مقایسهٔ مستقیم طلا با سود اوراق دولتی یک اشتباه رایج است، چون این دو کار متفاوتی میکنند. اوراق خزانه برای تولید درآمد ساخته شدهاند، اما طلا سود دورهای ندارد و نقش دیگری در سبد دارایی ایفا میکند. سارتی میگوید: «طلا یک بیمهنامه است. اوراق خزانهٔ ۱۰ ساله بیمهنامه نیست؛ ابزاری برای تولید بازدهی است.» و بیمهنامه وقتی معنا پیدا میکند که اوضاع بد شود: «بیمهنامه باید وقتی همهچیز خراب میشود بازدهی چشمگیر به تو بدهد.» قفلکردن سود ۵ درصدی برای یک دهه، در برابر تورم پایدار یا افت اعتماد به سیاست مالی آمریکا، محافظت کمی ایجاد میکند.
دست فدرالرزرو هم آنقدرها باز نیست. اقتصاد و نظام مالی آمریکا امروز بدهی بسیار سنگینتری از دورههای تورمی گذشته دارند. به همین دلیل رئیس امروزی این نهاد فضای مانور پل ولکر در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ را ندارد. سارتی میگوید: «کسی مثل پل ولکر نمیتواند کاری را که آن زمان کرد امروز تکرار کند، عمدتاً بهخاطر نسبت بدهی به تولید ناخالص داخلی ما.» با این حال نمیشود تورم را نادیده گرفت و سیاست پولی باید به سمت سختگیرانهتر متمایل بماند. مشکل اینجاست که نرخ بهرهٔ بالاتر هزینهٔ استقراض دولت را هم بالا میبرد. حجم بزرگی از بدهی فدرال باید تمدید شود و این یعنی هزینهٔ بهرهٔ سنگینتر برای دولت.
از نگاه سارتی، افزایشهای کوچک نرخ بهره تعیینکننده نیستند: «۲۵ واحد پایه اینجا و آنجا نوعی نوفه است. نقاط سیگنالدهندهٔ بزرگتر مالی هستند.» او همزمان هشدار میدهد که رشد اخیر بازدهیهای بلندمدت را نباید نشانهٔ ازهمگسیختگی بازار اوراق دانست. بخشی از این حرکت فقط بازگشت به حالت طبیعی، پس از منحنی بازدهی شدیداً معکوس سالهای ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴ است. منحنی معکوس یعنی سود اوراق کوتاهمدت از بلندمدت بیشتر شود، که وضعیتی غیرعادی است. با این حال سر بلندمدت بازار اوراق مهمترین چیزی است که باید رصد شود، با یک پرسش محوری: «آیا تقاضا برای عرضهٔ عظیمی که به بازار میآید کافی است؟»
پس ماجرا از سیاست پولی به سیاست مالی منتقل شده است: «این دیگر مالی است. ما در یک چشمانداز مالی هستیم.» سالها نرخ بهرهٔ فوقالعاده پایین این امکان را ساخت که دولتها خرج خود را بهشدت بالا ببرند، بدون آنکه فوراً هزینهٔ آن را حس کنند. راه درست جبران این وضع یک چیز است: «تنها راه منظم و سنجیده برای درستکردن این وضع کندکردن خرجکردن است. که اصلاً در حال رخدادن نیست.» آمریکا در آیندهٔ نزدیک با کسریهای تریلیوندلاری پایدار روبهروست و انتخابهای فدرالرزرو سختتر میشود: «سیاست مالی تقریباً سنگنوشته است. سیاست پولی در گوشه گیر افتاده. گزینههای بدی دارند. در نهایت بازار اوراق است که تصمیم میگیرد.»
برای طلا این تغییر جهت معنای مهمی دارد. این فلز اکنون فقط به تصمیمهای نرخ بهره واکنش نشان نمیدهد، بلکه به پرسش پایداری بودجهٔ آمریکا و اعتماد به دلار پاسخ میدهد. سارتی طلا را «حقیقتگو» مینامد؛ چیزی که از میان نوفهٔ کوتاهمدت بازار عبور میکند. جمعبندی او این است: «فکر میکنم طلا به تو میگوید آشپزهای زیادی در این آشپزخانه هستند و بزرگترینشان بودجه است.» و نقطهٔ اوج این منطق: «اگر بازار اوراق از لنگر جدا شود، آنجاست که طلا نگه میداری.» او حتی توصیه میکند رأیدهندگان آمریکایی، در صورت دریافت چک ۵٬۰۰۰ دلاری دولت ترامپ بعد از انتخابات میاندورهای، آن را «فوراً تبدیل» کنند.
تصویر کلی یک جابهجایی محور است. مسیر طلا کمتر به یکچهارم درصد افزایش نرخ بهره وابسته است و بیشتر به این پرسش که آیا واشینگتن میتواند اعتبار مسیر مالی خود را بازسازی کند. تا وقتی پاسخ روشن نباشد، بازار اوراق نقش داور نهایی را بازی میکند و طلا آینهٔ همان بیاعتمادی میماند. افزایش نرخ بهرهٔ دیگری در ادامهٔ سال میتواند کمی اطمینانبخش باشد، ولی مشکل ساختاری را حل نمیکند.
تیم یوتوتایمز این تحلیل را بر اساس گزارش وبسایت کیتکو نیوز برای مخاطبان فارسیزبان بازنویسی و منتشر کرده است.
✔️ بیشتر بخوانید: آیا بازار پیام فدرال رزرو را اشتباه فهمید؟ | دلیل بازگشت سریع طلا از زیر ۴۳۰۰ دلار
