اینوسکو: ترس از بدهی دولت‌ها، طلا را به دارایی استراتژیک بدل کرد

قیمت طلا و بازدهی اوراق قرضهٔ دولتی در جهان هم‌زمان بالا رفته‌اند و این ترکیب برای بازارها پیام مهمی دارد. کریستوفر همیلتون، رئیس بخش راهکارهای مشتریان اینوسکو در منطقهٔ آسیا‌پاسیفیک، در گفت‌وگو با سی‌ان‌بی‌سی این دو رویداد را به یک ریشهٔ مشترک وصل می‌کند: ترس سرمایه‌گذاران از رشد بی‌وقفهٔ بدهی دولت‌ها. اهمیت این نگاه در آن است که به گفتهٔ او، نقش طلا در سبد سرمایه‌گذاران در حال تغییر است؛ از یک ابزار موقتی به یک دارایی دائمی.

همیلتون دربارهٔ فروش گستردهٔ اوراق قرضه در جهان دو عامل اصلی را برمی‌شمارد. اول، رشد اقتصادی نسبتاً مقاوم آمریکا. دوم، نگرانی از تورم و بازگشت «صرف زمانی» (پاداش اضافه‌ای که سرمایه‌گذاران برای نگهداری اوراق بلندمدت طلب می‌کنند). این پدیده در ۱۸ ماه گذشته بارها ظاهر شده و ریشهٔ آن نگرانی‌های مالی دربارهٔ دولت آمریکاست. او می‌افزاید بازدهی واقعی اوراق (بازدهی پس از کسر تورم) هم به‌شکل چشمگیری بالا رفته و افزایش بهره‌وری بخشی از دلیل آن است. به گفتهٔ او، تورم و نفت همگی نرخ‌ها را بالا می‌برند، «هرقدر هم که خزانه‌داری اخیراً تلاش کرده آن‌ها را پایین بیاورد».

نکتهٔ کلیدی گفت‌وگو، تعریف تازه‌ای از طلاست. همیلتون طلا را «ضربه‌گیر شوک‌های مالی و پولی» می‌نامد و آن را «چیزی شبیه یک رأی اعتماد سیار به نظام پولی» توصیف می‌کند. یعنی وقتی اعتماد به دولت‌ها و بانک‌های مرکزی کم می‌شود، پول به سمت طلا می‌رود. با توجه به حجم بدهی دولت‌ها، به‌ویژه در کشورهای توسعه‌یافته، او انتظار دارد طلا به‌عنوان «ذخیرهٔ ارزش» جذاب‌تر شود. تغییر عملی هم آغاز شده است: سرمایه‌گذاران به‌طور سنتی طلا را یک معاملهٔ تاکتیکی (خرید موقت برای استفاده از یک فرصت) می‌دیدند، اما اکنون گفت‌وگوها به سمت «تخصیص استراتژیک» و جای‌دادن دائمی آن در چارچوب سبد رفته است. البته او می‌پذیرد که این نگرانی‌ها گاهی فروکش می‌کنند، اما ترس از بازگشت آن‌ها همین جایگاه دائمی را توجیه می‌کند.

گزارش فصلی اینوسکو در ماه ژوئیه تصویر محتاطانه‌تری از کوتاه‌مدت می‌دهد. طلا بدترین فصل خود از فصل دوم ۲۰۱۳ را ثبت کرده و قیمت آن ۲۲.۷ افت داشته است. تحلیلگران هشدار می‌دهند ریسک‌های نزولی همچنان باقی است. سه عامل تعیین‌کننده در ماه‌های آینده: واکنش فدرال‌رزرو به تورم، چسبنده‌ماندن تورم یا کاهش آن با افت قیمت نفت، و تقویت بیشتر دلار آمریکا. نرخ بهرهٔ بالاتر و دلار قوی‌تر معمولاً برای طلا منفی‌اند. دلیلش ساده است: طلا سودی نمی‌پردازد، پس با بالارفتن نرخ بهره «هزینهٔ فرصت» نگهداری آن بیشتر می‌شود؛ دلار قوی هم طلا را برای خریداران غیرآمریکایی گران‌تر می‌کند.

با وجود این، اینوسکو برای نیمهٔ دوم ۲۰۲۶ همچنان چشم‌انداز سازنده‌ای دارد و «پشتوانهٔ ساختاری» طلا را پابرجا می‌داند. مهم‌ترین ستون این پشتوانه، خرید بانک‌های مرکزی است. طبق گزارش شورای جهانی طلا، رکورد ۴۵ درصد از بانکداران مرکزی گفته‌اند در ۱۲ ماه آینده ذخایر طلای خود را افزایش می‌دهند و ۸۹ درصد انتظار دارند ذخایر طلای بانک‌های مرکزی در سطح جهان بالا برود. مطالعهٔ اینوسکو دربارهٔ مدیریت دارایی‌های حاکمیتی هم نشان می‌دهد اکثر بانک‌های مرکزی در سه سال گذشته سهم طلا را بیشتر کرده‌اند. نگرانی از نوسان جهانی، محافظت در برابر تورم و ابهام ژئوپلیتیک محرک‌های اصلی این خریدها هستند.

اما یک تفاوت مهم وجود دارد. تقاضای بانک‌های مرکزی به قیمت حساس نیست، در حالی که تقاضای سرمایه‌گذاری با روند قیمت بالا و پایین می‌شود. قیمت‌های صعودی پول جذب می‌کنند، ولی ریزش قیمت می‌تواند فروش را تشویق کند؛ به‌ویژه وقتی سرمایه‌گذار بخواهد سود خود را قطعی کند و نقدینگی را جای دیگری ببرد. خرید سکه و شمش‌های کوچک توسط خریداران خرد در طول رالی بلندمدت طلا منبع قوی تقاضا بود و واکنش آن‌ها به این اصلاح قیمتی اهمیت زیادی دارد. در نهایت، استدلال اینوسکو برای نگهداری طلا به یک دلیل خلاصه نمی‌شود. طلا با بیشتر دارایی‌ها، به‌ویژه سهام، همبستگی کمی دارد (یعنی معمولاً هم‌جهت با آن‌ها حرکت نمی‌کند) و همین آن را به ابزار مفیدی برای تنوع‌بخشی می‌کند. طلا ناشر ندارد، ریسک نکول ندارد و در دوره‌های تردید به پول ملی، نهادها یا سازوکار بازار، سابقه‌ای طولانی به‌عنوان ذخیرهٔ ارزش دارد.

تیم یوتوتایمز این تحلیل را بر اساس گزارش وب‌سایت Kitco News برای مخاطبان فارسی‌زبان بازنویسی و منتشر کرده است.

✔️ بیشتر بخوانید: هشدار مهم به بازار طلا؛ مداخلات آمریکا نشانه ضعف است