در یک نگاه درآمد بوئینگ در سال ۲۰۲۵ با رشد ۳۴.۵ درصدی به حدود ۸۹.۵ میلیارد دلار رسید. لاکهید مارتین در همین سال نزدیک به ۶.۹ میلیارد دلار جریان نقد آزاد ایجاد کرد. بدهی سنگین و چالش‌های تولید، ریسک سرمایه‌گذاری در بوئینگ را افزایش می‌دهند. ارزش‌گذاری پایین‌تر و سود نقدی منظم، از مهم‌ترین مزیت‌های لاکهید مارتین هستند. دو مسیر متفاوت در صنعت هوافضا بوئینگ و لاکهید مارتین از بازیگران مهم صنعت هوافضا و دفاعی آمریکا هستند، اما مدل کسب‌وکار متفاوتی دارند. بوئینگ علاوه بر فعالیت‌های دفاعی، به بازار هواپیماهای تجاری وابسته است و تلاش می‌کند از مشکلات تولید و زنجیره تأمین عبور کند. در مقابل، لاکهید مارتین تمرکز بیشتری بر جنگنده‌ها، سامانه‌های موشکی و تجهیزات دفاعی پیشرفته دارد. این تفاوت، مقایسه سهام این دو شرکت را به انتخابی میان ظرفیت احیای یک کسب‌وکار پرچالش و ثبات نسبی یک پیمانکار دفاعی تبدیل می‌کند. بوئینگ؛ رشد درآمد در سایه بدهی درآمد بوئینگ در سال مالی ۲۰۲۵ به حدود ۸۹.۵ میلیارد دلار رسید؛ رشدی معادل ۳۴.۵ درصد نسبت به سال قبل. شرکت همچنین از زیان خالص حدود ۱۱.۸ میلیارد دلاری در سال ۲۰۲۴ به سود خالص تقریبی ۲.۲ میلیارد دلاری بازگشت. افزایش تحویل هواپیماها یکی از عوامل اصلی این بهبود بود. با این حال، تصویر مالی شرکت همچنان پرریسک است. نسبت بدهی به حقوق صاحبان سهام حدود ۱۰ برابر گزارش شده و جریان نقد آزاد آن نزدیک به منفی ۱.۹ میلیارد دلار بوده است. تأخیر در برنامه‌های تولید و دریافت مجوز هواپیماهای جدید، زیان قراردادهای دفاعی با قیمت ثابت و ادغام شرکت اسپیریت ایرواسیستمز نیز می‌توانند روند احیا را دشوار کنند. در مقابل، افزایش سفارش‌های ثبت‌شده و جایگاه بوئینگ در بازار جهانی هواپیماهای تجاری، ظرفیت رشد بلندمدت آن را حفظ کرده است. با این حال، رشد درآمد به‌تنهایی تضمین‌کننده بهبود پایدار سودآوری و جریان نقد نیست. لاکهید مارتین؛ جریان نقد قوی‌تر درآمد لاکهید مارتین در سال ۲۰۲۵ حدود ۷۵.۱ میلیارد دلار بود که از رشد سالانه ۵.۷ درصدی حکایت دارد. سود خالص شرکت نیز نزدیک به ۵ میلیارد دلار گزارش شد. مهم‌تر از همه، جریان نقد آزاد حدود ۶.۹ میلیارد دلاری و نسبت بدهی به حقوق صاحبان سهام نزدیک به ۳.۲ برابر، تصویری باثبات‌تر از وضعیت مالی این شرکت ارائه می‌کنند. برنامه جنگنده اف‌ـ۳۵ یکی از پایه‌های اصلی درآمد لاکهید مارتین است و حدود ۲۷ درصد از فروش شرکت را تشکیل می‌دهد. برنامه خرید این جنگنده‌ها در دهه‌های آینده می‌تواند تقاضای بلندمدت ایجاد کند؛ هرچند وابستگی به این برنامه، شرکت را در برابر کاهش بودجه دفاعی یا مشکلات فنی آسیب‌پذیر می‌کند. دولت آمریکا نیز حدود ۷۲ درصد از فروش سال ۲۰۲۵ این شرکت را به خود اختصاص داده است. “ «نکته کلیدی در این مقایسه، تفاوت میان رشد درآمد و خلق ارزش اقتصادی است. جهش فروش بوئینگ زمانی برای سهام‌داران اهمیت پایدار پیدا می‌کند که به سودآوری تکرارپذیر و جریان نقد مثبت تبدیل شود؛ در غیر این صورت، رشد درآمد ممکن است صرف جبران هزینه‌ها و فشار بدهی شود. لاکهید مارتین در مقابل، با تولید نقدینگی قوی‌تر و ارزش‌گذاری پایین‌تر، حاشیه اطمینان بیشتری ارائه می‌دهد؛ اما وابستگی به قراردادهای دولتی و برنامه اف‌ـ۳۵ را نباید نادیده گرفت. بنابراین، معیار حرفه‌ای تصمیم‌گیری صرفاً انتخاب شرکت بزرگ‌تر یا سریع‌الرشدتر نیست، بلکه سنجش کیفیت سود، توان تأمین مالی و قیمتی است که سرمایه‌گذار برای جریان نقد آینده می‌پردازد.» بابک شیری مقایسه ارزش‌گذاری سهام شاخص بوئینگ (BA) لاکهید مارتین (LMT) قیمت سهام ۱۸۶٫۴۹ دلار ۵۰۴٫۰۲ دلار تغییر روزانه قیمت ۱٫۵۹٪- (۳٫۰۱- دلار) ۱٫۵۴٪- (۷٫۸۶- دلار) ارزش بازار ۱۴۷ میلیارد دلار ۱۱۶ میلیارد دلار محدوده قیمت در ۵۲ هفته ۱۷۶٫۷۷ تا ۲۵۴٫۳۵ دلار ۴۳۷٫۲۵ تا ۶۹۲ دلار حاشیه سود ناخالص ۴٫۷۱٪ ۱۲٫۶۶٪ نسبت قیمت به سود (P/E) ۸۴٫۹۳ ۱۸٫۵۸ سود هر سهم در ۱۲ ماه گذشته (EPS TTM) ۲٫۲۰ دلار ۲۷٫۱۳ دلار سود نقدی سالانه و بازده اعلام نشده ۱۳٫۸۰ دلار (۲٫۷۴٪) نسبت قیمت به سود آینده (Forward P/E) ۵۲٫۲ برابر ۱۶٫۹ برابر نسبت قیمت به فروش (P/S) ۱٫۶ برابر ۱٫۵ برابر منبع: داده‌های ارائه‌شده از بازار سهام بر اساس برآوردهای تحلیلگران نقل‌شده در مقاله، درآمد بوئینگ در سال ۲۰۲۶ ممکن است به ۹۷.۷ میلیارد دلار برسد، اما سود خالص آن حدود ۸۵ میلیون دلار پیش‌بینی شده است. در مقابل، انتظار می‌رود درآمد لاکهید مارتین به حدود ۸۱ میلیارد دلار و سود خالص آن به بیش از ۷ میلیارد دلار افزایش یابد. این ارقام پیش‌بینی هستند، نه نتایج قطعی. جمع‌بندی بوئینگ از ظرفیت احیای تولید، افزایش تحویل هواپیماها و رشد سفارش‌ها برخوردار است، اما بدهی سنگین و ضعف جریان نقد همچنان موانع مهمی محسوب می‌شوند. لاکهید مارتین با جریان نقد قوی‌تر، سود نقدی و نسبت قیمت به سود پیش‌بینی‌شده پایین‌تر، از نظر مالی موقعیت باثبات‌تری دارد. بر مبنای ارقام مقاله، کفه ارزش‌گذاری به سود لاکهید مارتین سنگینی می‌کند؛ هرچند عملکرد آینده هر دو شرکت به شرایط عملیاتی و بودجه‌های دفاعی وابسته خواهد بود. در ترجمه برخی نقاط این گزارش از هوش مصنوعی کمک گرفته شده است.

شرکت بوئینگ در فاصله کوتاهی دومین قرارداد بزرگ توسعه جنگنده‌های نسل ششم آمریکا را نیز به دست آورد؛ اتفاقی که جایگاه این شرکت را در صنعت دفاعی آمریکا به شکل قابل توجهی تغییر می‌دهد. بوئینگ پیش‌تر در سال ۲۰۲۵ قرارداد توسعه جنگنده F-47 نیروی هوایی آمریکا را دریافت کرده بود و اکنون قرارداد F/A-XX نیروی دریایی را نیز به دست آورده است. در یک نگاه بوئینگ قرارداد F/A-XX نیروی دریایی آمریکا را با ارزش مرحله توسعه حدود ۲۰ میلیارد دلار به دست آورد.   این شرکت پیش‌تر نیز قرارداد توسعه جنگنده F-47 نیروی هوایی آمریکا را دریافت کرده بود.   بوئینگ اکنون تنها تأمین‌کننده جنگنده‌های نسل ششم آمریکا برای نیروی هوایی و نیروی دریایی است.   ارزش بلندمدت این دو برنامه می‌تواند با ورود به مرحله تولید به ده‌ها میلیارد دلار برسد و سودآوری بخش دفاعی بوئینگ را تقویت کند. ارزش مرحله توسعه هر یک از این دو برنامه حدود ۲۰ میلیارد دلار اعلام شده است و در صورت ورود کامل جنگنده‌ها به مرحله تولید، ارزش اقتصادی این قراردادها می‌تواند به ده‌ها میلیارد دلار دیگر افزایش پیدا کند. در نتیجه، بوئینگ اکنون عملاً تنها تولیدکننده جنگنده‌های نسل ششم برای هر دو شاخه اصلی نیروهای هوایی و دریایی آمریکا خواهد بود. دومین پیروزی بزرگ بوئینگ بوئینگ در سال‌های گذشته در بازار جنگنده‌ها با شکست‌های متعددی مواجه شده بود و در رقابت‌هایی از برزیل تا کره جنوبی و حتی آمریکا، قراردادهای مهمی را از دست داده بود. اما شرایط در میانه دهه ۲۰۲۰ تغییر کرده و بخش دفاعی، فضایی و امنیتی این شرکت بار دیگر در حال تبدیل شدن به یکی از نقاط قوت آن است. در مارس ۲۰۲۵، نیروی هوایی آمریکا بوئینگ را برای توسعه جنگنده نسل ششم خود انتخاب کرد. این جنگنده که اکنون F-47 نام دارد، قرار است بخشی از نسل آینده توان هوایی آمریکا باشد. مرحله توسعه این برنامه می‌تواند بین ۲۰ تا ۵۰ میلیارد دلار برای بوئینگ درآمد ایجاد کند و تولید انبوه جنگنده‌ها نیز فرصت مالی بسیار بزرگ‌تری در اختیار شرکت قرار خواهد داد اما قرارداد دوم اهمیت استراتژیک بیشتری دارد. F/A-XX؛ جنگنده نسل آینده نیروی دریایی برنامه F/A-XX برای جایگزینی جنگنده‌های F/A-18 سوپر هورنت نیروی دریایی آمریکا طراحی شده است. بوئینگ هفته گذشته به‌عنوان برنده این قرارداد معرفی شد و ارزش مرحله توسعه آن حدود ۲۰ میلیارد دلار اعلام شده است. این قرارداد شامل ساخت چندین فروند آزمایشی برای آزمایش‌های زمینی، ارزیابی صلاحیت پروازی، یکپارچه‌سازی سامانه‌ها و آزمایش تسلیحات خواهد بود. هدف، ساخت جنگنده‌ای پنهان‌کارتر، دوربردتر و پیشرفته‌تر از F/A-18 است که بتواند در کنار نسل جدید پهپادهای رزمی فعالیت کند. این جنگنده همچنین باید توانایی همکاری و کنترل هواگردهای رزمی بدون سرنشین را داشته باشد؛ قابلیتی که نشان می‌دهد جنگ هوایی آینده تنها بر عملکرد یک جنگنده متکی نخواهد بود، بلکه به شبکه‌ای از جنگنده‌ها و سامانه‌های بدون سرنشین وابسته خواهد شد. گفته می‌شود F/A-XX همچنین از یک سامانه بومی جنگ الکترونیک برخوردار خواهد بود و در نهایت علاوه بر F/A-18، جایگزین هواپیماهای جنگ الکترونیک EA-18G گرولر نیز خواهد شد. “ «از منظر سرمایه‌گذاری، اهمیت این خبر صرفاً در رقم ۲۰ میلیارد دلاری قرارداد F/A-XX خلاصه نمی‌شود؛ ارزش واقعی این پیروزی در ایجاد یک جایگاه انحصاری در معماری جنگ هوایی نسل آینده آمریکا است. بوئینگ در حالی این موقعیت را به دست آورده که بخش دفاعی شرکت پس از سال‌ها فشار عملیاتی دوباره به سودآوری بازگشته و اکنون قراردادهای نسل ششم می‌توانند یک پشتوانه بلندمدت برای جریان سفارش آن ایجاد کنند. با این حال، نباید این تحول را به معنای حذف ریسک‌های بوئینگ دانست؛ پیچیدگی فنی، هزینه‌های توسعه، احتمال تأخیر و سابقه مشکلات اجرایی شرکت همچنان عواملی تعیین‌کننده هستند. بنابراین، اگر بوئینگ بتواند این برتری قراردادی را با انضباط هزینه، اجرای به‌موقع برنامه‌ها و تبدیل قراردادهای توسعه به تولید پایدار همراه کند، F-47 و F/A-XX می‌توانند نه‌فقط دو قرارداد بزرگ، بلکه نقطه آغاز بازتعریف جایگاه بوئینگ در صنعت دفاعی آمریکا باشند.» بابک شیری پایان سلطه لاکهید مارتین؟ اهمیت قراردادهای جدید زمانی بیشتر مشخص می‌شود که آن را با نسل پنجم جنگنده‌های آمریکایی مقایسه کنیم. لاکهید مارتین با برنده شدن قراردادهای F-22 و F-35 به بازیگر اصلی تولید جنگنده‌های نسل پنجم تبدیل شد. اکنون به نظر می‌رسد بوئینگ در نسل ششم جایگاهی مشابه به دست آورده است. البته این سلطه مطلق نیست. نورثروپ گرومن قرارداد ساخت بمب‌افکن پنهان‌کار نسل ششم B-21 را در اختیار دارد، اما در بخش جنگنده‌های نسل ششم، بوئینگ اکنون رقیب مستقیمی برای قراردادهای اصلی نیروی هوایی و دریایی ندارد. آمریکا نیز انتظار دارد در طول زمان بیش از ۳۷۰ فروند جنگنده نسل ششم برای نیروی هوایی و دریایی خریداری کند. همین مقیاس می‌تواند بازار بلندمدت بسیار بزرگی برای بوئینگ ایجاد کند. قراردادهای جدید چه معنایی برای سهام بوئینگ دارند؟ این قراردادها تنها یک پیروزی فناورانه برای بوئینگ نیستند؛ بلکه می‌توانند ساختار درآمدی بخش دفاعی شرکت را برای سال‌های طولانی تغییر دهند. بخش دفاع، فضا و امنیت بوئینگ پس از چهار سال زیان‌دهی متوالی، بار دیگر به سودآوری بازگشته است. قراردادهای F-47 و F/A-XX می‌توانند با ایجاد جریان سفارش بلندمدت، ثبات بیشتری برای این بخش ایجاد کنند. از سوی دیگر، بازگشت سودآوری پایدار در کل شرکت نیز یکی از انتظارات مهم بازار است و تحلیلگران وال‌استریت پیش‌بینی کرده‌اند که سال ۲۰۲۷ می‌تواند نقطه آغاز دوره‌ای پایدارتر برای سودآوری بوئینگ باشد. در چنین شرایطی، قراردادهای نسل ششم می‌توانند یکی از مهم‌ترین پشتوانه‌های بلندمدت بخش دفاعی شرکت باشند. جمع‌بندی بوئینگ با به دست آوردن هم‌زمان قراردادهای F-47 و F/A-XX موقعیت کم‌سابقه‌ای در صنعت دفاعی آمریکا به دست آورده است. ارزش مرحله توسعه این دو برنامه در مجموع حدود ۴۰ میلیارد دلار است و ورود آنها به مرحله تولید می‌تواند فرصت درآمدی بسیار بزرگ‌تری ایجاد کند. این اتفاق همچنین توازن قدرت میان پیمانکاران بزرگ دفاعی آمریکا را تغییر داده است. لاکهید مارتین در نسل پنجم جایگاه غالب داشت، اما اکنون بوئینگ در بخش جنگنده‌های نسل ششم موقعیتی بسیار قدرتمند پیدا کرده است. برای سرمایه‌گذاران، اهمیت اصلی این قراردادها در افق زمانی آنهاست؛ زیرا برنامه‌های نظامی نسل جدید معمولاً پروژه‌هایی کوتاه‌مدت نیستند و می‌توانند برای چندین دهه سفارش، درآمد و فرصت خدمات پس از تولید ایجاد کنند. در ترجمه برخی نقاط این گزارش از هوش مصنوعی کمک گرفته شده است.

سهام بوئینگ در شرایطی وارد نیمه دوم سال ۲۰۲۶ شده که بازار هنوز بخش قابل‌توجهی از مشکلات چند سال اخیر این شرکت را در ارزش‌گذاری آن لحاظ می‌کند. با این حال، نشانه‌هایی از بهبود در تولید هواپیماهای ۷۳۷ مکس، زنجیره تأمین و فعالیت‌های دفاعی شرکت دیده می‌شود؛ عواملی که در صورت تداوم می‌توانند فاصله میان ارزش فعلی بوئینگ و ظرفیت واقعی درآمدزایی آن را کاهش دهند. در این گزارش، وضعیت مالی و عملیاتی بوئینگ، ارزش سفارش‌های موجود، روند افزایش تولید و اقداماتی که مدیریت جدید برای بازگرداندن شرکت به مسیر رشد انجام داده است بررسی می‌شود. در یک نگاه بوئینگ بیش از ۶۲۰۰ فروند هواپیما به ارزش حدود ۵۹۷ میلیارد دلار در دفتر سفارش‌های خود دارد، اما مشکلات تولید و زنجیره تأمین همچنان مانع اصلی تبدیل این سفارش‌ها به جریان نقدی است.  تولید ۷۳۷ مکس از کمی بیش از ۳۰ فروند در ماه در ابتدای ۲۰۲۵ به سمت ۴۷ فروند افزایش یافته و خط تولید جدید اورت برای رسیدن به ۵۲ فروند در ماه راه‌اندازی شده است.  نسبت قیمت به جریان نقد آزاد بوئینگ از ۶۶.۶ برابر در ۲۰۲۶ به ۱۷.۱ برابر در ۲۰۲۸ و ۱۱.۶ برابر در ۲۰۳۰ می‌رسد؛ سطحی که در صورت تحقق پیش‌بینی‌های مالی، فاصله قابل‌توجهی با رقبا ایجاد می‌کند. آزمون اصلی بوئینگ دیگر جذب سفارش نیست؛ اجرای سفارش‌هاست و بازگشت پایدار تولید، کنترل زنجیره تأمین و سودآوری بخش دفاعی تعیین می‌کند این تخفیف ارزش‌گذاری واقعاً به فرصت تبدیل شود یا خیر. ارزش‌گذاری پایین‌تر از رقبای صنعت یکی از مهم‌ترین نکات درباره بوئینگ، فاصله ارزش‌گذاری این شرکت با رقبای اصلی صنعت هوافضا است. بر اساس برآوردهای اجماع بازار و داده‌های شرکت «ویژبل آلفا»، نسبت قیمت به جریان نقد آزاد بوئینگ برای سال ۲۰۲۶ حدود ۶۶.۶ برابر است؛ رقمی که در نگاه نخست بالا به نظر می‌رسد، اما از سال ۲۰۲۷ به بعد با سرعت زیادی کاهش پیدا می‌کند. این نسبت برای بوئینگ در سال‌های ۲۰۲۷، ۲۰۲۸، ۲۰۲۹ و ۲۰۳۰ به ترتیب ۲۷.۳، ۱۷.۱، ۱۳.۸ و ۱۱.۶ برابر برآورد شده است. در مقابل، نسبت مشابه برای شرکت جنرال الکتریک هوافضا در سال ۲۰۲۶ حدود ۳۵.۳ برابر و در سال ۲۰۳۰ حدود ۲۳.۱ برابر است. این نسبت برای هَوْمِت هوافضا در سال ۲۰۲۶ ۴۶.۶ برابر و در سال ۲۰۳۰ ۲۶.۵ برابر، برای هگزل در سال ۲۰۲۶ ۳۳.۴ برابر و در سال ۲۰۳۰ ۱۶.۸ برابر و برای آر‌تی‌ایکس نیز به ترتیب ۳۰.۶ و ۱۸.۷ برابر پیش‌بینی شده است. بنابراین، اگر بوئینگ بتواند از سال ۲۰۲۸ به بعد به جریان نقد آزاد مورد انتظار دست پیدا کند، فاصله ارزش‌گذاری آن با بسیاری از رقبای صنعت می‌تواند قابل‌توجه باشد. پشتوانه‌ای به ارزش ۵۹۷ میلیارد دلار مهم‌ترین دارایی بوئینگ در این مسیر، سفارش‌های انباشته شرکت است. بوئینگ در حال حاضر بیش از ۶۲۰۰ فروند هواپیما در سفارش‌های خود دارد که ارزش آن حدود ۵۹۷ میلیارد دلار برآورد می‌شود. این حجم از سفارش، بخش مهمی از جذابیت صنعت هواپیماسازی تجاری را توضیح می‌دهد. شرکت‌های فعال در این حوزه علاوه بر فروش هواپیما، از خدمات پس از فروش و نگهداری نیز درآمدهای بلندمدت ایجاد می‌کنند. با وجود چنین سفارشی، مسئله اصلی بوئینگ دیگر کمبود تقاضا نیست؛ بلکه توانایی شرکت در تحویل به‌موقع هواپیماها، کنترل هزینه‌ها و تبدیل این سفارش‌ها به جریان نقدی واقعی است. همین مسئله باعث شده بازار همچنان با احتیاط به سهام بوئینگ نگاه کند. ۷۳۷ مکس؛ مهم‌ترین آزمون مدیریت جدید بخش مهمی از مشکلات بوئینگ در سال‌های گذشته به هواپیمای ۷۳۷ مکس و مسائل مربوط به کیفیت، زمین‌گیر شدن هواپیماها و تأخیر در دریافت مجوزهای پروازی مربوط بوده است. کلی اورتبرگ، مدیرعامل بوئینگ، در ماه ژوئیه اعلام کرد تولید ۷۳۷ مکس که در ابتدای سال ۲۰۲۵ در محدوده کمی بیش از ۳۰ فروند در ماه قرار داشت، اکنون در مسیر رسیدن به ۴۷ فروند در ماه قرار گرفته است. شرکت همچنین خط تولید جدیدی در اورت ایالت واشنگتن راه‌اندازی کرده که هدف آن افزایش ظرفیت تولید به ۵۲ فروند در ماه است. با این حال، اورتبرگ در یک نشست مورگان استنلی تأکید کرد که بوئینگ هنوز در سطح ۴۷ فروند در ماه به ثبات کامل نرسیده است. این نکته نشان می‌دهد افزایش ظرفیت اسمی تولید الزاماً به معنای حل کامل مشکلات عملیاتی نیست. در عین حال، افتتاح خط تولید جدید و نزدیک شدن مجوز هواپیمای ۷۳۷ مکس ۱۰ می‌تواند گام مهمی برای شرکت باشد. این مدل قرار است با هواپیمای موفق ایرباس A321 رقابت کند و ورود آن به بازار می‌تواند جایگاه بوئینگ در بخش مهمی از بازار هواپیماهای تک‌راهرو را تقویت کند. خرید اسپیریت؛ تلاش برای کنترل زنجیره تأمین یکی دیگر از اقدامات مهم مدیریت جدید، خرید شرکت اسپیریت ایروسیستمز در دسامبر ۲۰۲۵ بود. این معامله از آن جهت اهمیت دارد که بخشی از مشکلات تولید بوئینگ به اختلال در زنجیره تأمین و تأمین بدنه و قطعات اصلی هواپیماها مربوط می‌شد. با در اختیار گرفتن اسپیریت، بوئینگ کنترل بیشتری بر تأمین قطعات هواپیماهای ۷۳۷ مکس، ۷۷۷ و ۷۸۷ دریم‌لاینر پیدا کرده است. در صنعتی که کوچک‌ترین اختلال در تأمین قطعات می‌تواند برنامه تحویل هواپیما را عقب بیندازد، کنترل بیشتر زنجیره تأمین می‌تواند نقش مهمی در افزایش تولید و کاهش ریسک‌های عملیاتی داشته باشد. البته نتیجه این اقدام نیز به نحوه مدیریت یکپارچه‌سازی شرکت و توانایی بوئینگ در افزایش بهره‌وری بستگی دارد. بخش دفاعی هنوز یک نقطه ضعف است تمام مشکلات بوئینگ به بخش هواپیماهای تجاری محدود نمی‌شود. بخش دفاع، فضا و امنیت این شرکت نیز طی سال‌های اخیر با زیان‌های سنگین در برخی قراردادهای توسعه‌ای با قیمت ثابت مواجه بوده است. برنامه‌هایی مانند هواپیمای سوخت‌رسان KC-46 و پروژه هواپیمای ریاست‌جمهوری آمریکا از جمله طرح‌هایی هستند که هزینه‌های آنها فشار زیادی بر عملکرد مالی این بخش وارد کرده‌اند. با این حال، مشکل اصلی محدود به چند پروژه خاص است و سایر فعالیت‌های بخش دفاعی همچنان سودآور هستند. مدیریت بوئینگ انتظار دارد این بخش در سال ۲۰۲۶ بار دیگر به سودآوری بازگردد. این اتفاق در صورت تحقق می‌تواند یکی دیگر از عوامل مهم بهبود جریان نقدی شرکت باشد. “ «به نظر می‌رسد جذابیت بوئینگ بیش از آنکه به عملکرد کوتاه‌مدت سهام وابسته باشد، به شکاف میان ارزش‌گذاری فعلی و توان بالقوه شرکت برای تبدیل سفارش‌های انباشته به جریان نقدی مربوط است. بازار در حال حاضر همچنان برای ریسک‌های عملیاتی و سابقه مشکلات تولید، تخفیف قابل‌توجهی در نظر می‌گیرد؛ اما اگر مدیریت بتواند تولید را در سطوح هدف تثبیت کند و بخش دفاعی را به سودآوری برگرداند، بخشی از این تخفیف می‌تواند در سال‌های آینده کاهش یابد. با این حال، این سناریو به اجرای دقیق وابسته است و صرفاً بزرگ بودن دفتر سفارش‌ها نمی‌تواند جایگزین انضباط عملیاتی شود؛ بنابراین نقطه تعیین‌کننده برای بوئینگ، نه اندازه سفارش‌ها، بلکه توانایی تبدیل آنها به تحویل، درآمد و جریان نقد آزاد پایدار خواهد بود.» بابک شیری تمرکز دوباره بر کسب‌وکار اصلی بوئینگ همچنین تصمیم گرفته از برخی فعالیت‌های جانبی فاصله بگیرد. فروش فعالیت هواپیماهای برقی برخاست و فرود عمودی، موسوم به eVTOL، به شرکت آرچر هوانوردی یکی از همین اقدامات است. این تصمیم به بوئینگ اجازه می‌دهد منابع مدیریتی و سرمایه خود را بیشتر روی سه حوزه اصلی یعنی هواپیماهای تجاری، خدمات مرتبط و بخش دفاعی متمرکز کند. در شرایطی که شرکت هنوز با چالش‌های تولید و زنجیره تأمین مواجه است، تمرکز بیشتر بر فعالیت‌های اصلی می‌تواند به مدیریت هزینه و اجرای بهتر سفارش‌های انباشته کمک کند. آیا بوئینگ می‌تواند ارزش سفارش‌های خود را به سود تبدیل کند؟ مسئله اصلی برای سرمایه‌گذاران در نهایت به یک سؤال ساده بازمی‌گردد: آیا بوئینگ می‌تواند سفارش‌های عظیم خود را به جریان نقدی پایدار تبدیل کند؟ بازار هواپیماهای تجاری از نظر تقاضای بلندمدت همچنان ظرفیت بالایی دارد و سفارش بیش از ۶۲۰۰ فروندی بوئینگ پشتوانه مهمی برای درآمدهای آینده شرکت محسوب می‌شود اما سابقه مشکلات تولید، تأخیرهای گواهی‌نامه‌ای، مشکلات کیفیت و زیان‌های پروژه‌های دفاعی نشان داده است که داشتن سفارش به‌تنهایی کافی نیست. بوئینگ باید تولید ۷۳۷ مکس را در سطوح بالاتر تثبیت کند، تولید هواپیماهای دیگر را بدون ایجاد اختلال در کیفیت افزایش دهد، مشکلات زنجیره تأمین را کنترل کند و بخش دفاعی را دوباره به سودآوری برساند. اگر این اتفاقات هم‌زمان رخ دهد، برآورد جریان نقد آزاد پس از سال ۲۰۲۸ می‌تواند توجیه‌کننده ارزش‌گذاری بسیار پایین‌تر بوئینگ نسبت به برخی رقبا باشد. جمع‌بندی بوئینگ همچنان یکی از پرریسک‌ترین نام‌های بزرگ صنعت هوافضا است، اما همین ریسک بخش مهمی از دلیل ارزش‌گذاری پایین‌تر آن نسبت به شرکت‌هایی مانند جنرال الکتریک هوافضا، هَوْمِت، هگزل و آر‌تی‌ایکس محسوب می‌شود. شرکت اکنون بیش از ۶۲۰۰ هواپیما به ارزش حدود ۵۹۷ میلیارد دلار در سفارش دارد، تولید ۷۳۷ مکس را از سطح کمی بیش از ۳۰ فروند در ماه در ابتدای ۲۰۲۵ به سمت ۴۷ فروند افزایش داده و برای رسیدن به ۵۲ فروند در ماه خط تولید جدیدی در اورت ایجاد کرده است. در کنار آن، خرید اسپیریت، تلاش برای حل زیان‌های پروژه‌های دفاعی و تمرکز دوباره بر فعالیت‌های اصلی، مجموعه‌ای از اقدامات است که می‌تواند مسیر بازگشت بوئینگ را هموار کند. با این حال، هنوز فاصله زیادی میان «نشانه‌های بهبود» و «بازگشت کامل» وجود دارد. بازار در نهایت زمانی به بوئینگ اعتماد بیشتری خواهد کرد که افزایش تولید، کنترل کیفیت و رشد جریان نقد آزاد در صورت‌های مالی شرکت تثبیت شود. در ترجمه برخی نقاط این گزارش از هوش مصنوعی کمک گرفته شده است.