حملات مداوم حوثیهای مورد حمایت جمهوری اسلامی ایران در مسیرهای دریایی و تنشهای منطقهای، بالاخره غول نفتی جهان را به چارهاندیشی جدیدی وا داشت. شرکت سعودی آرامکو در حال بررسی فرمول جدیدی برای قیمتگذاری نفت صادراتی از بندر «سیدی کریر» در سواحل مدیترانهای مصر است تا از این طریق، جریانات نفتی خود به مقصد آسیا را از ریسکهای بنبست دریای سرخ مصون نگه دارد.
چرا آرامکو به دنبال تغییر مسیر و قیمتگذاری جدید است؟
۱. دور زدن خطر تنگه بابالمندب: با بالا گرفتن خطرات برای کشتیرانی در دریای سرخ و ناکارآمد شدن برخی خطوط، تحویل نفت از بندر «ینبع» در دریای سرخ مایه نگرانی خیلی از کشتیرانیها شده است. از طرفی بسته ماندن عمگرایانه تنگه هرمز، بار صادراتی را به سمت غرب عربستان کشیده بود که حالا آن هم زیر سایه تهدید قرار دارد.
۲. سفر طولانی دور آفریقا و هزینه بالا: وقتی کشتیها مجبور شوند مسیر خود را تغییر دهند و دماغه امید نیک در آفریقای جنوبی را دور بزنند، زمان ترانزیت و هزینه حملونقل بهشدت بالا میرود. پالایشگاههای آسیایی (از جمله چین، هند و کره جنوبی) حالا دست گذاشتهاند روی همین موضوع و از آرامکو درخواست تخفیفهای ویژه (بین ۵ تا ۱۰ دلار در هر بشکه) دارند تا این هزینههای اضافی را جبران کنند.
این تغییر مسیر چه پیامدی برای بازار نفت خواهد داشت؟
- فشار بر هزینههای خود عربستان: انتقال نفت از ینبع به بندر «سیدی کریر» در مصر (از طریق کانال سوئز یا خطوط لوله داخلی) هزینههای لوجستیکی خود آرامکو را هم بالا میبرد.
- چانهزنی سنگین پالایشگاههای آسیا: خریداران بزرگ آسیایی خواستار تخفیف برای محمولههای بارگیریشده در ماه اوت و همچنین قیمتهای رسمی ماه سپتامبر هستند.
- بیاثری نسبی خط لوله شرق به غرب: خط لوله شرق به غرب عربستان که نفت را از راستنوره به ینبع میبرد تا خطرات تنگه هرمز را دور بزند، حالا خودش با تهدیدات حوثیها در دریای سرخ روبهرو شده و آرامکو را مجبور به کشیدن خط ترانزیت تا مدیترانه کرده است.
منبع: بلومبرگ
