هم‌زمان با برگزاری انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا در امروز، سرمایه‌گذاران بازار فلزات گران‌بها پرسش مشخص‌تری از این‌که چه کسی پیروز انتخابات می‌شود، مطرح می‌کنند: قیمت طلا پس از انتخابات میان‌دوره‌ای قبلی چه مسیری را طی کرده است؟ بررسی داده‌های تاریخی، بدون نیاز به انتظار برای اعلام نتایج انتخابات امسال، پاسخ این پرسش را روشن می‌کند.

عملکرد طلا پس از ۱۳ دوره انتخابات میان‌دوره‌ای گذشته

از سال ۱۹۷۴ تاکنون، ۱۳ دوره انتخابات میان‌دوره‌ای در آمریکا برگزار شده است. در هشت مورد از این انتخابات، میانگین قیمت طلا در ماه نوامبر سال بعد، بالاتر از میانگین قیمت آن در ماه برگزاری انتخابات بود؛ در پنج مورد دیگر، قیمت طلا کاهش یافت.

بر اساس این آمار، میانگین تغییر قیمت طلا مثبت ۱۴ درصد و میانه تغییرات مثبت ۱۵ درصد بوده است. در دو انتخابات میان‌دوره‌ای اخیر، یعنی سال‌های ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲ نیز قیمت طلا به‌ترتیب ۲۰ و ۱۵ درصد افزایش پیدا کرد.

البته داده‌های تاریخی نمی‌توانند به سرمایه‌گذاران بگویند که سال پیش رو دقیقاً چه شرایطی خواهد داشت. بهترین عملکرد ثبت‌شده در این فهرست، بیش از چهار برابر میانگین رشد بوده، در حالی که بدترین عملکرد، بیش از یک‌پنجم ارزش دارایی‌های طلای سرمایه‌گذاران را از بین برده است.

از میان ۱۳ دوره بررسی‌شده، در ۱۱ مورد تغییرات قیمت طلا بین منفی ۸ تا مثبت ۲۸ درصد قرار داشته است؛ دامنه‌ای نسبتاً گسترده که نشان می‌دهد خلاصه کردن عملکرد طلا در یک عدد میانگین، تصویر کاملی از واقعیت ارائه نمی‌دهد.

دو روی متفاوت بازار طلا در تاریخ انتخابات آمریکا

در انتخابات میان‌دوره‌ای سال ۱۹۷۸، دموکرات‌ها کنترل هر دو مجلس کنگره را حفظ کردند. طی ۱۲ ماه بعد، میانگین قیمت طلا در ماه نوامبر از حدود ۲۰۶ دلار به حدود ۳۹۲ دلار به‌ازای هر اونس رسید؛ یعنی افزایشی معادل ۹۰ درصد.

این دوره با تحولات مهمی همراه بود؛ از جمله دومین شوک نفتی، انقلاب ایران، بحران گروگان‌گیری در نوامبر ۱۹۷۹ و آغاز ریاست پل ولکر در فدرال رزرو در ماه اوت همان سال.

روند صعودی طلا حتی پس از پایان این بازه زمانی نیز ادامه پیدا کرد. با حمله اتحاد جماهیر شوروی به افغانستان در اواخر دسامبر، قیمت طلا در ژانویه ۱۹۸۰ برای مدت کوتاهی از ۸۵۰ دلار در هر اونس فراتر رفت.

در مقابل، انتخابات میان‌دوره‌ای سال ۱۹۷۴ نیز با حفظ اکثریت قابل‌توجه دموکرات‌ها در کنگره همراه بود؛ اما عملکرد طلا کاملاً متفاوت بود. قیمت این فلز گران‌بها از زمان تعلیق قابلیت تبدیل دلار به طلا توسط آمریکا در سال ۱۹۷۱، رشد چشمگیری را تجربه کرده بود. با این حال، طی ۱۲ ماه پس از انتخابات ۱۹۷۴، میانگین قیمت طلا در ماه نوامبر از حدود ۱۸۲ دلار به حدود ۱۴۲ دلار کاهش یافت؛ افتی معادل ۲۲ درصد که آغاز نخستین بازار نزولی بزرگ طلا در دوران نظام نرخ ارز شناور بود.

یکی از روشن‌ترین نمونه‌ها از نظر هم‌زمانی تحولات، به انتخابات سال ۲۰۱۰ مربوط می‌شود. در دوم نوامبر آن سال، جمهوری‌خواهان اکثریت مجلس نمایندگان را به دست آوردند. یک روز بعد، فدرال رزرو از دور دوم برنامه خرید دارایی‌ها، شامل خرید ۶۰۰ میلیارد دلار اوراق خزانه‌داری آمریکا، خبر داد.

یک سال بعد، میانگین قیمت طلا در ماه نوامبر ۲۷ درصد بالاتر بود.

این اتفاقات هم‌زمان با تحولات مهم سیاست پولی و اقتصادی رخ دادند. مقایسه‌های تاریخی صرفاً نشان می‌دهند که پس از هر انتخابات چه اتفاقی افتاده است؛ اما مشخص نمی‌کنند کدام‌یک از این تحولات عامل تغییرات قیمت بوده‌اند. همچنین، برگزاری انتخابات صرفاً نقطه شروع این محاسبات را مشخص می‌کند و لزوماً علت تغییر قیمت‌ها نیست.

قیمت نقره و تغییر کنترل کنگره

نقره نیز در ۹ مورد از ۱۳ دوره مورد بررسی افزایش قیمت را تجربه کرد. میانگین رشد آن ۲۰ درصد و میانه تغییرات مثبت ۱۲ درصد بود.

البته میانگین رشد نقره تا حد زیادی تحت تأثیر عملکرد استثنایی آن پس از انتخابات سال ۱۹۷۸ قرار دارد؛ زمانی که میانگین قیمت این فلز در ماه نوامبر از حدود ۵ دلار و ۹۰ سنت به حدود ۱۶ دلار و ۷۰ سنت رسید؛ افزایشی معادل ۱۸۳ درصد.

با این حال، نقره همیشه عملکرد بهتری از طلا نداشته است. در سه مورد از چهار دوره‌ای که قیمت طلا کاهش یافت، افت قیمت نقره کمتر از طلا بود. همچنین در سال ۱۹۹۸، قیمت نقره افزایش پیدا کرد، در حالی که طلا با کاهش قیمت مواجه شد.

صرف‌نظر از نتیجه انتخابات امشب، این دوره نیز در یکی از دو گروه تاریخی قرار خواهد گرفت.

از سال ۱۹۷۴ تاکنون، در هشت انتخابات میان‌دوره‌ای، اکثریت دست‌کم یکی از دو مجلس کنگره تغییر کرده است: سال‌های ۱۹۸۶، ۱۹۹۴، ۲۰۰۲، ۲۰۰۶، ۲۰۱۰، ۲۰۱۴، ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲.

در پنج انتخابات دیگر، توازن قدرت در کنگره بدون تغییر باقی ماند: سال‌های ۱۹۷۴، ۱۹۷۸، ۱۹۸۲، ۱۹۹۰ و ۱۹۹۸.

بررسی عملکرد طلا نشان می‌دهد که پس از انتخاباتی که به تغییر اکثریت در کنگره منجر شدند، میانگین قیمت این فلز ۱۵ درصد افزایش یافته است. در مقابل، پس از انتخاباتی که توازن قدرت در کنگره تغییر نکرده، میانگین رشد طلا ۱۱ درصد بوده است.

با این حال، دامنه تغییرات قیمت در گروه دوم بسیار گسترده‌تر است و از افت ۲۲ درصدی تا رشد ۹۰ درصدی متغیر بوده؛ اختلافی که عمدتاً ناشی از عملکرد استثنایی طلا در سال ۱۹۷۸ است.

در مجموع، با توجه به این‌که از ۱۳ انتخابات مورد بررسی، هشت مورد به تغییر اکثریت و پنج مورد به حفظ وضعیت موجود منجر شده‌اند، تفاوت عملکرد طلا در این دو گروه چندان قابل‌توجه نیست و حتی نوسانات ناشی از یک دوره انتخاباتی می‌تواند از این اختلاف بیشتر باشد.

تاریخ چه چیزی را نمی‌تواند به ما بگوید؟

تعداد ۱۳ انتخابات، نمونه آماری کوچکی محسوب می‌شود. رشد قیمت طلا در هشت مورد از این ۱۳ انتخابات، از نظر آماری چندان فراتر از یک نتیجه تصادفی نیست؛ آن هم در دوره‌ای که میانگین ماهانه قیمت طلا از ۳۹ دلار به‌ازای هر اونس در فوریه ۱۹۷۱، به بیش از ۴ هزار دلار رسیده است.

میانه تغییرات قیمت طلا در ۱۲ ماه پس از انتخابات میان‌دوره‌ای، یعنی مثبت ۱۵ درصد، از میانه تغییرات ۱۲ماهه قیمت طلا پس از هر ماه از سال ۱۹۷۱ تاکنون که ۵.۹ درصد بوده، بیشتر است.

با این حال، تنها ۱۳ مشاهده برای نتیجه‌گیری درباره وجود یک الگوی قابل‌اتکا کافی نیست.

این مقایسه‌ها به‌روشنی نشان می‌دهند که قیمت طلا پس از هر یک از انتخابات گذشته چه مسیری را طی کرده است؛ اما ثابت نمی‌کنند که نتیجه انتخابات عامل این تغییرات بوده و همچنین اطلاعاتی درباره روند قیمت طلا پس از انتخابات امسال ارائه نمی‌دهند.