بحران مالی تامین اجتماعی آمریکا دیگر موضوعی مربوط به آیندهای دور نیست. سالهاست درباره کاهش منابع صندوقهای این نظام هشدار داده میشود، اما نبود توافق سیاسی باعث شده اصلاحات اساسی بارها به تعویق بیفتد. اکنون برآوردهای جدید نشان میدهد اگر کنگره برای تقویت منابع مالی تأمین اجتماعی اقدامی انجام ندهد، میلیونها بازنشسته ممکن است در ابتدای دهه آینده با کاهش محسوس درآمد خود روبهرو شوند؛ کاهشی که برای خانوارهای وابسته به این درآمد میتواند بسیار سنگین باشد.
- اگر صندوق تأمین اجتماعی اصلاح نشود، مزایا ممکن است از حدود سال ۲۰۳۳ نزدیک به ۲۲ درصد کاهش پیدا کند.
- این کاهش برای یک زوج کمدرآمد حدود ۱۰,۲۰۰ دلار در سال، برای زوج با درآمد متوسط ۱۶,۹۰۰ دلار و برای زوج پردرآمد حدود ۲۲,۳۰۰ دلار خواهد بود.
- برآوردها نشان میدهد کاهش ماهانه دریافتی هر فرد میتواند بین ۴۵۹ تا ۵۵۶ دلار باشد.
- تصمیم نهایی درباره نجات صندوق یا پذیرش کاهش مزایا، در نهایت بر عهده کنگره آمریکا خواهد بود.
اهمیت این مسئله زمانی بیشتر میشود که بدانیم بخش بزرگی از سالمندان آمریکایی برای تأمین هزینههای زندگی به مزایای تأمین اجتماعی وابسته هستند. بر اساس برآورد «اتحادیه سالمندان»، حدود ۲۴.۶ میلیون سالمند تنها از طریق مزایای تأمین اجتماعی زندگی خود را میگذرانند. بنابراین هرگونه کاهش در پرداختها صرفاً یک تغییر حسابداری در بودجه دولت نیست، بلکه میتواند مستقیماً قدرت خرید میلیونها خانوار بازنشسته را تحت تأثیر قرار دهد.
کاهش ۲۲ درصدی چه معنایی دارد؟
کمیته مسئول بودجه فدرال در تازهترین بررسی خود آثار احتمالی کاهش مزایا را برای خانوارهای مختلف محاسبه کرده است. بر اساس این برآورد، اگر مزایا حدود ۲۲ درصد کاهش پیدا کند، یک زوج کمدرآمد که هر دو در طول دوران کاری خود درآمد داشتهاند، ممکن است از ابتدای سال ۲۰۳۳ سالانه حدود ۱۰,۲۰۰ دلار از درآمد خود را از دست بدهد. برای یک زوج با درآمد متوسط، کاهش سالانه حدود ۱۶,۹۰۰ دلار برآورد شده است. این رقم برای زوجهای پردرآمد به حدود ۲۲,۳۰۰ دلار در سال میرسد.
به بیان سادهتر، موضوع فقط کاهش درصدی مزایا نیست؛ بلکه برای یک خانوار بازنشسته میتواند به معنای از دست رفتن صدها دلار درآمد ماهانه باشد.
این کمیته برآورد کرده است که کاهش متوسط دریافتی ماهانه هر فرد میتواند حدود ۴۵۹ تا ۵۵۶ دلار باشد. میزان دقیق کاهش برای هر فرد به سابقه درآمد و میزان مزایایی بستگی دارد که در طول سالهای کاری برای او محاسبه شده است.
در نتیجه، دو فرد بازنشسته لزوماً با یک میزان کاهش مواجه نخواهند شد. هرچه مزایای فعلی فرد بیشتر باشد، کاهش دلاری احتمالی نیز میتواند بزرگتر باشد.
چرا بحران تأمین اجتماعی جدی شده است؟
نظام تامین اجتماعی آمریکا سالهاست با یک مشکل ساختاری روبهرو است. منابعی که از محل مالیات حقوق و دستمزد وارد سیستم میشوند، باید هزینه مزایای بازنشستگان را پوشش دهند؛ اما افزایش تعداد دریافتکنندگان مزایا و تغییرات جمعیتی، فشار بیشتری بر منابع مالی وارد کرده است.
کنگره آمریکا نیز سالهاست از این مشکل آگاه است. با این حال، اصلاح تأمین اجتماعی از نظر سیاسی موضوع بسیار حساسی است، زیرا هر تصمیمی میتواند میلیونها رأیدهنده را تحت تأثیر قرار دهد.
دولت میتواند از مسیرهای مختلف برای اصلاح وضعیت صندوق اقدام کند؛ از افزایش منابع مالی گرفته تا تغییر در نحوه محاسبه یا پرداخت مزایا. اما هرکدام از این گزینهها هزینه سیاسی خاص خود را دارد و همین مسئله باعث شده تصمیمگیری درباره آینده تأمین اجتماعی به تعویق بیفتد. مشکل اصلی اینجاست که زمان نیز به نفع سیاستگذاران عمل نمیکند.
هرچه تصمیمگیری بیشتر به تأخیر بیفتد، اصلاحات احتمالی در آینده میتواند سختتر و پرهزینهتر شود. در مقابل، اقدام زودتر به قانونگذاران اجازه میدهد ترکیبی از افزایش درآمدها و اصلاحات تدریجی را اجرا کنند و فشار ناگهانی بر بازنشستگان را کاهش دهند.
۲۴.۶ میلیون سالمند به این درآمد وابستهاند
ابعاد اجتماعی این بحران شاید از اعداد مالی آن مهمتر باشد. بر اساس دادههای مورد استناد گزارش، حدود ۲۴.۶ میلیون سالمند تنها از طریق مزایای تأمین اجتماعی زندگی میکنند. برای این گروه، کاهش ۲۲ درصدی مزایا میتواند به معنای کاهش مستقیم هزینههای ضروری مانند مسکن، غذا، درمان و سایر مخارج روزمره باشد.
این مسئله برای زوجهای بازنشسته اهمیت بیشتری دارد، زیرا درآمد خانوار معمولاً از دو مستمری تشکیل میشود. اگر هر دو نفر با کاهش مزایا مواجه شوند، اثر نهایی بر بودجه خانوار میتواند به شکل محسوسی بزرگتر شود.
برای مثال، کاهش سالانه ۱۶,۹۰۰ دلار برای یک زوج با درآمد متوسط به معنای از دست رفتن بیش از ۱,۴۰۰ دلار در ماه است. چنین رقمی میتواند تفاوت قابلتوجهی در سطح زندگی یک خانوار بازنشسته ایجاد کند. از این منظر، بحران تأمین اجتماعی فقط مسئلهای برای دولت یا بازارهای مالی نیست؛ بلکه مستقیماً به امنیت مالی نسل بازنشسته مربوط میشود.
“
«از نگاه من، مهمترین نکته این گزارش خودِ احتمال کاهش مزایا نیست، بلکه هزینه تعلل سیاستگذاران است. وقتی یک بحران مالی سالها قابل پیشبینی باشد اما اصلاح آن به دلیل ملاحظات سیاسی به تعویق بیفتد، در نهایت گزینههای کمهزینهتر از بین میروند و فشار بیشتری به نسل بازنشسته منتقل میشود. به همین دلیل، مسئله تأمین اجتماعی آمریکا را باید فراتر از یک بحران بودجهای دید؛ این موضوع آزمونی برای توانایی سیاستگذاری بلندمدت در اقتصادی است که با تغییرات جمعیتی و افزایش هزینههای بازنشستگی روبهروست. اگر کنگره به جای تصمیمهای تدریجی، منتظر رسیدن صندوق به نقطه بحران بماند، احتمالاً انتخابهای آینده هم سختتر خواهند بود و هم از نظر اجتماعی پرهزینهتر.»
بابک شیری
قانون جدید برای وادار کردن کنگره به تصمیمگیری
در همین شرایط، گروهی دوحزبی از سناتورهای آمریکایی طرحی با عنوان قانون «حفاظت از فرصتهای بازنشستگی و حفظ امنیت درآمد برای همه» را معرفی کردهاند. هدف این طرح، افزایش پاسخگویی قانونگذاران در قبال تصمیمهای مربوط به تأمین اجتماعی است. در صورت تصویب و تبدیل شدن به قانون، نمایندگان کنگره باید درباره طرحهایی که بر میلیونها شهروند تأثیر میگذارند، به صورت رسمی رأیگیری کنند.
اهمیت این موضوع در آن است که بحران تأمین اجتماعی سالهاست در فضای سیاسی آمریکا میان احزاب مختلف مطرح میشود، اما رسیدن به یک راهکار عملی دشوار بوده است. طرح جدید تلاش میکند هزینه سیاسی «تصمیم نگرفتن» را افزایش دهد. به این معنا که قانونگذاران نتوانند بدون رأیگیری رسمی و مشخص، مسئولیت تصمیم درباره آینده مزایا را به تعویق بیندازند.
با این حال، هنوز نمیتوان گفت این طرح الزاما به اصلاح نهایی نظام تأمین اجتماعی منجر خواهد شد. تصمیم نهایی همچنان به مذاکرات سیاسی و نحوه برخورد کنگره با بحران مالی صندوقها بستگی دارد.
بازنشستگان نباید منتظر تصمیم کنگره بمانند
برای افرادی که به درآمد تامین اجتماعی وابسته هستند، مهمترین پیام این گزارش شاید این باشد که نباید احتمال کاهش مزایا را کاملاً نادیده گرفت. البته کاهش ۲۲ درصدی یک سناریوی احتمالی است و به معنای قطعی بودن چنین اتفاقی نیست. سیاستگذاران هنوز فرصت دارند منابع مالی صندوق را تقویت کنند و از کاهش ناگهانی پرداختها جلوگیری کنند. اما از منظر برنامهریزی مالی، تفاوت زیادی میان «قطعی نبودن» و «غیرممکن بودن» وجود دارد.
یک بازنشسته نمیتواند برنامه مالی بلندمدت خود را صرفاً بر اساس این فرض تنظیم کند که دولت در نهایت مشکل را حل خواهد کرد. داشتن پسانداز، درآمدهای مکمل و کاهش وابستگی به یک منبع درآمد، میتواند در صورت تغییر قوانین نقش مهمی داشته باشد. این موضوع بهخصوص برای افرادی اهمیت دارد که بخش عمده درآمد دوران بازنشستگی خود را از تأمین اجتماعی دریافت خواهند کرد.
جمعبندی
بحران تأمین اجتماعی آمریکا اکنون به نقطهای رسیده که دیگر نمیتوان آن را با وعده اصلاحات آینده پشت سر گذاشت. برآورد کاهش ۲۲ درصدی مزایا در صورت اصلاح نشدن منابع مالی، میتواند برای زوجهای بازنشسته به کاهش سالانه ۱۰,۲۰۰ تا ۲۲,۳۰۰ دلار منجر شود و کاهش ماهانه هر فرد نیز ممکن است به ۴۵۹ تا ۵۵۶ دلار برسد.
در عین حال، وجود ۲۴.۶ میلیون سالمند که تنها از طریق تأمین اجتماعی درآمد دارند، نشان میدهد تصمیم کنگره پیامدهای اجتماعی بسیار گستردهای خواهد داشت. طرح جدید دوحزبی نیز تلاش میکند قانونگذاران را وادار کند موضع خود را درباره اصلاح این نظام به صورت شفاف اعلام کنند.
در نهایت، آینده تأمین اجتماعی به یک انتخاب سیاسی و مالی بزرگ تبدیل شده است: یا کنگره اکنون هزینه اصلاحات را میپذیرد، یا ممکن است در سالهای آینده مجبور شود هزینه بسیار سنگینتری را از طریق کاهش مزایا به بازنشستگان منتقل کند.
در ترجمه برخی نقاط این مقاله از هوش مصنوعی کمک گرفته شده است.
