ژاپن برای تأمین مالی بخشی از تعهد سرمایهگذاری ۵۵۰ میلیارد دلاری در آمریکا در حال مذاکره با بانکهای بزرگ آمریکایی از جمله جیپی مورگان است. این اقدام میتواند مسیر اجرای یکی از بزرگترین توافقهای سرمایهگذاری میان دو کشور را هموار کند؛ توافقی که در شرایط تنشهای تجاری و تعرفهای میان واشنگتن و شرکای اقتصادی خود اهمیت ویژهای پیدا کرده است.
بر اساس گزارش رویترز، دو منبع آگاه از مذاکرات اعلام کردهاند که جیپی مورگان و برخی دیگر از بانکهای آمریکایی به توافق برای تأمین بخشی از منابع مالی پروژههای این طرح نزدیک شدهاند.
- ژاپن برای اجرای تعهد سرمایهگذاری ۵۵۰ میلیارد دلاری در آمریکا به دنبال استفاده از ظرفیت بانکهای آمریکایی است.
- جیپی مورگان و برخی بانکهای آمریکایی به تأمین مالی بخشی از پروژهها نزدیک شدهاند.
- تاکنون تنها حدود ۲.۲ میلیارد دلار تأمین مالی برای نخستین بسته پروژهها قطعی شده است.
- بانکهای ژاپنی به دلیل هزینه بالای تأمین دلار و پوشش ریسک ارزی، تمایل محدودی برای تأمین مالی پروژههای بزرگ دارند.
- استفاده از ذخایر ارزی دولت ژاپن برای تأمین دلار مورد نیاز بانکها یکی از گزینههای مطرحشده است.
چرا ژاپن به بانکهای آمریکایی نیاز دارد؟
یکی از مشکلات اصلی اجرای این طرح، تأمین منابع مالی دلاری برای پروژههای بزرگ و بلندمدت در آمریکاست.
بانکهای ژاپنی عمدتاً منابع مالی خود را به ین در اختیار دارند و برای تأمین حجم بسیار بالایی از دلار مورد نیاز پروژههای زیرساختی آمریکا باید از بازارهای مالی بینالمللی استفاده کنند.
این بانکها برای دسترسی به دلار معمولاً باید یکی از چند مسیر را انتخاب کنند:
- انتشار اوراق قرضه دلاری
- استقراض از بازارهای عمدهفروشی
- استفاده از بازار سوآپ ارزی
- پوشش ریسک نوسانات ین و دلار
تمام این روشها هزینهبر هستند و اختلاف نرخ بهره میان آمریکا و ژاپن نیز فشار بیشتری بر هزینه تأمین مالی وارد میکند.
در نتیجه، حتی با وجود تضمین دولت ژاپن برای وامها، بانکهای این کشور نگران هستند که تأمین منابع دلاری بلندمدت، ظرفیت آنها برای اعطای تسهیلات به سایر مشتریان را کاهش دهد.
تنها بخش کوچکی از منابع مالی تأمین شده است
ژاپن تاکنون دو بسته پروژه به ارزش مجموعاً بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار را در چارچوب این توافق معرفی کرده است؛ اما میزان منابع مالی قطعیشده تاکنون بسیار کمتر از ارزش کل پروژههاست.
از مجموع ۲.۲ میلیارد دلار تأمین مالی متعهدشده برای نخستین بسته پروژهها، حدود یکسوم توسط بانک همکاری بینالمللی ژاپن (JBIC) تأمین میشود و باقی منابع از سوی سه بانک بزرگ ژاپنی یعنی میتسوبیشی UFJ، سومیتومو میتسویی و میزوهو تأمین مالی مشترک شده است.
این وضعیت نشان میدهد که میان ارزش اسمی تعهد سرمایهگذاری ژاپن و منابع مالی واقعی که تاکنون برای اجرای پروژهها فراهم شده، فاصله قابلتوجهی وجود دارد.
پروژههای میلیارددلاری آمریکا در انتظار تأمین مالی
نخستین بسته پروژهها که در ماه فوریه معرفی شد، شامل ساخت یک پایانه صادرات نفت در تگزاس، کارخانه تولید الماس صنعتی در جورجیا و یک نیروگاه گازسوز در اوهایو بود.
در بسته دوم که در ماه مارس اعلام شد نیز پروژههایی برای ساخت راکتورهای هستهای کوچک و ماژولار (SMR) توسط GE Vernova Hitachi در ایالتهای تنسی و آلاباما و همچنین نیروگاههای گازسوز در پنسیلوانیا و تگزاس در نظر گرفته شده است.
ورود بانکهای بزرگ آمریکایی به تأمین مالی این پروژهها میتواند بخشی از مشکل نقدینگی را برطرف کند، اما همچنان ریسکهای قابلتوجهی باقی میماند.
پروژههای زیرساختی بزرگ معمولاً به سرمایهگذاری اولیه بسیار سنگین نیاز دارند و ممکن است چندین دهه طول بکشد تا بازده اقتصادی آنها محقق شود و بدهیهای مربوط به آنها به طور کامل بازپرداخت شود.
چرا این توافق برای ترامپ اهمیت دارد؟
تعهد سرمایهگذاری ۵۵۰ میلیارد دلاری ژاپن بخشی از توافقی است که توکیو در جولای ۲۰۲۵ برای کاهش فشارهای تعرفهای آمریکا پذیرفت. در آن زمان، دولت ترامپ تهدید کرده بود تعرفه واردات بسیاری از کالاهای ژاپنی را به ۲۵ درصد افزایش دهد؛ اما در نهایت تعرفهها در سطح ۱۵ درصد تعیین شد.
اکنون دولت ژاپن تلاش میکند نشان دهد که در حال اجرای تعهدات خود است. به همین دلیل، پیشرفت واقعی پروژهها و تأمین مالی آنها از اهمیت سیاسی و اقتصادی بالایی برخوردار است.
بر اساس گزارشها، دولت آمریکا نیز فهرستی از پروژههای احتمالی جدید را در اختیار دولت ژاپن قرار داده است؛ با این حال، توکیو هنوز بسته سوم پروژهها را به صورت رسمی نهایی نکرده و مذاکرات دو کشور همچنان ادامه دارد.
