سیاست پولی نباید در واکنش به تغییرات قیمت انرژی، به‌صورت مکانیکی عمل کند؛ به‌ویژه اگر این تغییرات عمدتاً ناشی از شوک‌های مربوط به تغییرات نسبی قیمت‌ها باشند.
اگر فشارهای تورمی افزایش یابد و آثار ثانویه آن آغاز به گسترش کند، ارزیابی سیاست پولی باید تغییر کند.
در مقطعی، پس از کاهش ریسک‌های ناشی از انرژی، سیاست پولی باید در جهت مخالف حرکت کند.
برای اعمال سیاست انقباضی بیشتر، باید شواهدی وجود داشته باشد که نشان دهد آثار ثانویه تورم واقعاً در حال گسترش هستند.
به نظر من، افزایش بیشتر نرخ بهره توجیه قانع‌کننده‌ای ندارد؛ مگر اینکه قیمت انرژی برای مدت طولانی در سطوح بالا باقی بماند و شواهد روشن‌تری از سرایت این افزایش قیمت‌ها به تداوم گسترده‌تر تورم مشاهده شود.
اقتصاد، دست‌کم تاکنون، در برابر تکرار پویایی‌های تورمی مشاهده‌شده در سال ۲۰۲۲ مقاومت بیشتری از خود نشان داده است.
ریسک قابل‌توجهی برای تورم وجود دارد.
شواهد نشان می‌دهد با یک شوک عمومی تورمی مواجه نیستیم.
موضع فعلی سیاست پولی به اندازه کافی محدوده‌کننده است.
