در یک نگاه تاکر کارلسون، مفسر محافظه‌کار، مدعی شد که واشنگتن ممکن است تنها چند روز با حمله هسته‌ای به «کوه کلنگ» در نطنز فاصله داشته باشد. این ادعا همزمان با فشارهای نتانیاهو به ترامپ برای اقدام نظامی مطرح شده است. کارشناسان هشدار می‌دهند چنین حمله‌ای علاوه‌بر تلفات سنگین انسانی و آلودگی گسترده‌ی منابع آب، واکنش تند ایران، مسدود شدن تنگه هرمز و نابودی بازار انرژی را به دنبال خواهد داشت. استفاده از سلاح هسته‌ای، هنجار هشتادساله‌ جهانی را می‌شکند، خطر رقابت تسلیحاتی را افزایش داده و ثبات بین‌المللی را به شدت به خطر می‌اندازد.   تاکر کارلسون با ادعایی جنجالی، هفته‌ای پرتلاطم را رقم زده است. این مفسر محافظه‌کار ادعا می‌کند که واشنگتن احتمالا تنها چند روز با حمله هسته‌ای به «کوه کلنگ» در مرکز ایران فاصله داشته باشد. او این ادعا را به نقل از منابع ناشناس مطرح و هیچ ارزیابی اطلاعاتی رسمی ارائه نمی‌دهد. با این وجود، چون این اظهارات در اوج برنامه‌ریزی‌های واشنگتن برای جنگ مطرح می‌شود، ارزیابی دقیق آن ضروری خواهد بود.  کارلسون چه ادعایی مطرح کرد؟ کارلسون اواخر روز یکشنبه با انتشار پیامی طولانی در شبکه اجتماعی X، به نقل از یک منبع ناشناس مدعی شد که بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، در حال لابی با دونالد ترامپ برای انجام این حمله است. او استدلال کرد که وجود ۳۰۰ فوت گرانیت، از تونل‌ها محافظت و در نتیجه، سلاح‌های هسته‌ای را به تنها گزینه نظامی باقی‌مانده تبدیل می‌کند. او همچنین احتمال داد که تا ۷ نوامبر در این باره تصمیم‌گیری می‌شود. این هشدار در بستر تحولات اخیر منطقه، جنبه‌ای نگران‌کننده به خود می‌گیرد. بنا بر گزارش‌ها، نتانیاهو روز شنبه ترامپ را تحت فشار گذاشته تا بلافاصله پس از انتخابات میان‌دوره‌ای روز سه‌شنبه، به ایران حمله کند. با این وجود، ترامپ تاکنون ترجیح داده به مذاکرات فرصت دهد. البته، ترامپ از کوه کلنگ به عنوان «کار ناتمام» یاد کرده و به خبرنگاران در مار-ئه-لاگو گفت: «ما می‌توانیم این کارها را خیلی سریع انجام دهیم». در مقابل، مارکو روبیو، وزیر امور خارجه، تأکید کرد که ترامپ هنوز هیچ تصمیمی درباره حملات جدید اتخاذ نکرده است. همزمان، لورا لومر، از فعالان حامی ترامپ، ادعای هسته‌ای کارلسون را یک فریب خواند.  کوه کلنگ کجاست؟ «کوه کلنگ» در  جنوب مجتمع غنی‌سازی نطنز و در فاصله ۲۲۵ کیلومتری جنوب تهران واقع شده است. ایران در سال ۲۰۲۰ و به دنبال خرابکاری و تخریب کارگاه سانتریفیوژ در نطنز، حفر تونل در این منطقه را آغاز کرد و به آژانس بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA) اطلاع داد که سانتریفیوژها را در آن مونتاژ خواهد کرد. براساس برآورد کارشناسان، تونل‌ها حداقل ۱۰۰ متر زیر قله قرار دارند. با این حال، تحلیلگران این پرسش را مطرح می‌کنند که آیا بزرگ‌ترین بمب‌های سنگرشکن متعارف ایالات متحده می‌توانند به چنین عمقی نفوذ کنند یا خیر. جیمز اکتون، کارشناس بنیاد کارنگی، تردید دارد که حملات آمریکا بتواند کاری فراتر از تخریب تونل‌های قابل دسترسی انجام دهد. از سوی دیگر، به باور سازمان اطلاعات اسرائیل، ایران پس از حملات پیشین، بخشی از اورانیوم غنی‌شده و سانتریفیوژهای پیشرفته خود را به این بخش منتقل کرده است. در مقابل، ایران هرگونه فعالیت هسته‌ای در این سایت را رد می‌کند.  انفجار هسته‌ای چه پیامدهایی خواهد داشت؟ علم فیزیک هیچ نسخه قطعی و ایمنی برای چنین حمله‌ای ارائه نمی‌دهد. در سال ۲۰۰۵، آکادمی‌های ملی ایالات متحده به درخواست کنگره، سلاح‌های هسته‌ای نفوذکننده در زمین را بررسی و کارشناسان به این نتیجه رسیدند که بمب هسته‌ای با انفجار کم‌عمق، تلفات انسانی به بار می‌آورد. آن‌ها تعداد تلفات انسانی در نزدیکی مناطق مسکونی را بین هزاران تا بیش از یک میلیون نفر تخمین زدند. کارلسون هشدار می‌دهد که آلودگی ناشی از آن می‌تواند به خلیج فارس رسیده و منابع آب حدود ۱۰۰ میلیون نفر را تهدید کند. در این میان، جهت باد، قدرت انفجار و عمق زمین عوامل تعیین‌کننده هستند. رهبری ایران نیز پیشاپیش پاسخ خود را اعلام کرده و خواستار «پاسخی فوری، مؤثر و از نظر جغرافیایی نامحدود» به هرگونه تهدید شده است. تهران همچنین هشدار داده که جنگ جدید می‌تواند بسیار طولانی‌تر از درگیری‌های قبلی باشد. پیامدهای منطقه‌ای و زنجیره‌ای درگیری ایران پیش‌تر نشان داده که ابزار لازم برای مسدود کردن تنگه هرمز را در اختیار دارد و تنها چند روز پس از حملات فوریه، آن را بست. قبل از جنگ اسفندماه، حدود یک‌پنجم مصرف نفت جهانی از طریق این آبراه عبور می‌کرد که بخش عمده‌ای از آن روانه آسیا می‌شد و چین، هند، ژاپن و کره جنوبی خریداران اصلی آن بودند. بنابراین، یک حمله هسته‌ای می‌تواند در ظرف چند روز ضربه سنگین دیگری به بازار انرژی و سوخت وارد کند. همچنین کشورهای حاشیه خلیج فارس که میزبان پایگاه‌های آمریکایی هستند، احتمالاً با موج جدیدی از حملات موشکی مواجه خواهند شد. نظریه بازی‌های هسته‌ای و خطر گسترش نبرد از زمان بمباران اتمی ناکازاکی در اوت ۱۹۴۵، هیچ کشوری از سلاح هسته‌ای استفاده نکرده است. توماس شلینگ، اقتصاددان، چنین محدودیت‌های آشکار و مشترکی را «نقاط کانونی» می‌نامد، خطوطی که رقبا به آن‌ها احترام می‌گذارند زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند آن‌ها را به دلخواه بازنویسی کند. در این راستا، انفجار از سوی آمریکا این خط قرمز را نقض می‌کند. پس از آن، هر رقیب مسلح به سلاح هسته‌ای، معادلات و امتیازات خود را بازتعریف خواهد کرد. کارلسون هشدار می‌دهد که این سابقه می‌تواند مسکو را در اوکراین و پیونگ‌یانگ را در برابر سئول جسورتر کند. او همچنین نسبت به از سرگیری تنش‌های هسته‌ای میان هند و پاکستان ابراز نگرانی می‌کند. منطق گسترش تسلیحات هسته‌ای نیز به همین اندازه تاثیرگذار است. لیبی در سال ۲۰۰۳ برنامه هسته‌ای خود را رها و در سال ۲۰۱۱، نیروی هوایی ناتو به معترضان کمک کرد تا معمر قذافی را سرنگون کنند. در مقابل، کره شمالی بمب‌های خود را حفظ و حکومت آن همچنان پابرجا ماند. در حال حاضر نیز برخی از نمایندگان مجلس ایران برای خروج از پیمان منع گسترش تسلیحات هسته‌ای (NPT) تلاش می‌کنند. در مجموع، حمله هسته‌ای به کوه کلنگ شاید بتواند تعدادی از سانتریفیوژها را در زیر خاک مدفون کند، اما مطمئناً موضوع بسیار ارزشمندتری را از بین خواهد برد و آن «هنجاری است که در بیش از هشت دهه اخیر، سلاح‌های هسته‌ای را در غلاف نگاه داشته است».

در یک نگاه پیشتاز و ائتلاف‌ها: حزب «یاشار» به رهبری گادی آیزنکوت در نظرسنجی‌ها پیشتاز است، اما هیچ‌یک از دو بلوک اپوزیسیون و اردوگاه نتانیاهو به حد نصاب ۶۱ کرسی برای تشکیل دولت نمی‌رسند. رویکردها و سیاست خارجی: دو اردوگاه در اهداف کلان در قبال حماس و ایران تفاوت چندانی ندارند، اما ترامپ از نتانیاهویی حمایت می‌کند که طرح غزه‌اش را به تعویق انداخته، در حالی که رقیبش احتمالاً آن را اجرا می‌کند. بن‌بست سیاسی: شکاف‌های اصلی بر سر معیشت، خدمت سربازی حریدی‌ها و شهرک‌سازی است. امتناع اپوزیسیون از ائتلاف با احزاب عرب نیز احتمالا اسرائیل را به سوی هفتمین انتخابات از سال ۲۰۱۹ بکشاند. اسرائیلی‌ها روز سه‌شنبه، ۲۷ اکتبر، برای انتخاب ۱۲۰ کرسی کنست به پای صندوق‌های رأی می‌روند. این نخستین  انتخابات عمومی آنها از زمان حمله حماس در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ بوده و در حالی برگزار می‌شود که غزه هنوز آرام نشده و جنگ با ایران همچنان در جریان است. براساس داده‌های رسمی، حدود ۷.۳ میلیون نفر واجد شرایط رأی دادن هستند. اکنون،  پرسش اصلی این است که آیا بنیامین نتانیاهو، طولانی‌ترین نخست‌وزیر اسرائیل، در قدرت می‌ماند یا خیر؟ چرا ترامپ از نتانیاهو حمایت کرد و چرا اسرائیل ریسک‌ها را نادیده می‌گیرد؟ در نظام انتخاباتی اسرائیل، مردم مستقیماً به نخست‌وزیر رأی نمی‌دهند، بلکه رأی آن‌ها به فهرست‌های حزبی تعلق دارد. کرسی‌های کنست بر اساس نسبت آرای ملی تقسیم می‌شوند و هر حزب برای ورود به پارلمان باید دست‌کم ۳.۲۵ درصد کل آرا را کسب کند. همچنین، برای تشکیل دولت به حمایت حداقل ۶۱ نماینده نیاز است، اما از آنجا که هیچ‌گاه یک حزب به تنهایی به این تعداد نرسیده، رقابت اصلی تازه پس از شمارش آرا و در جریان چانه‌زنی‌های فشرده برای ائتلاف آغاز می‌شود. حوزه‌های رأی‌گیری ساعت ۱۰ شب به وقت محلی بسته می‌شوند و شبکه‌های تلویزیونی بلافاصله نتایج نظرسنجی‌های خروجی را اعلام می‌کنند.  احتمالا پیروزی چه کسی بیشتر است؟ آخرین نظرسنجی‌ها که روز جمعه و پیش از اعمال ممنوعیت قانونی برای انتشار نتایج نظرسنجی‌های جدید منتشر شد، همگی نشان می‌دهند که حزب گادی آیزنکوت، یاشار، با ۲۲ یا ۲۳ کرسی در صدر و حزب لیکود نتانیاهو با ۱۹ کرسی در رتبه دوم قرار دارد. آیزنکوت، فرمانده سابق ارتش که پسرش در جنگ غزه کشته شد، در اکثر نظرسنجی‌ها به عنوان نخست‌وزیر احتمالی پیشتاز است. با این حال، ائتلاف‌ها از احزاب مهم‌ترند. اپوزیسیون، متشکل از یاشار، نفتالی بنت و یائیر لاپید از حزب «با هم»، یائیر گولان از حزب «دموکرات‌ها» و آویگدور لیبرمن از حزب «اسرائیل بیتینو»، ۵۲ تا ۵۶ کرسی را به دست آوردند. براساس این برآوردها، اردوگاه نتانیاهو با دو شریک راست افراطی و ارتدکس افراطی، حدود ۵۰ کرسی را به خود اختصاص خواهد داد. بنابراین، هیچ‌کدام ۶۱ کرسی را کسب نخواهند کرد و در این میان، عامل تعیین‌کننده، احزاب اکثریت عرب هستند که پیش‌بینی می‌شود ۱۴ تا ۱۶ کرسی را به دست آورند. اردوگاه نتانیاهو چه خواهد کرد؟ نتانیاهو اصرار دارد که ارتش تا زمان خلع سلاح کامل حماس، غزه را ترک نخواهد کرد، از همین روی آخرین نسخه طرح دونالد ترامپ برای غزه را در ماه اوت رد کرد. او همچنین سوگند یاد کرده که «تا زمانی که نخست وزیر هست، هیچ کشور فلسطینی وجود نخواهد داشت». در این راستا، طرح‌های بازسازی و نظارت بر غزه تا پس از رأی‌گیری مسکوت مانده است. متحدان راست افراطی او، بزالل اسموتریچ و ایتامار بن گویر، پا را فراتر گذاشته و شهرک‌های یهودی‌نشین در غزه را بازسازی می‌کنند، ایده‌ای که طرح ترامپ صراحتاً آن را رد می‌کند. ترامپ نیز از نتانیاهو حمایت و اعلام کرده که شکست او پیامدهای جدی برای روابط آنها با واشنگتن خواهد داشت. با این وجود، این رابطه راهبردی با اختلافاتی همراه است، بطوریکه استیو ویتکاف و جارد کوشنر، فرستادگان ترامپ، از تعلل نتانیاهو در قبال غزه ناامید شده‌اند. انتخاب نتانیاهو برای ایران نیز مهم است. حملات مشترک آمریکا و اسرائیل در ماه فوریه آغاز شد و او در مبارزات انتخاباتی خود بارها به حمله مجدد به ایران تاکید داشته است. منتقدان نیز او را به تحریک جنگ مجدد برای تأثیرگذاری بر آراء متهم می‌کنند، اتهامی که او آن را رد می‌کند. رویکرد دولتی احتمالی آیزنکوت آیزنکوت وعده داده است که ظرف ۱۸ ماه، از طریق طرح ترامپ یا اقدام نظامی جدید، به گروه حماس پایان دهد و کریدور امنیتی اسرائیل در داخل غزه را حفظ می‌کند. او با تشکیل کشور فلسطینی مخالف است، اما تشکیلات خودگردان فلسطین را به حماس ترجیح می‌دهد. تندترین موضع او این است: «تا زمانی که نتانیاهو در قدرت است، حماس در قدرت می‌ماند». حزب «با هم» بنت نیز خواهان اولتیماتوم خلع سلاح به حماس است. حزب یاشار متعهد به روابط نزدیک‌تر با واشنگتن و توافقات صلح بیشتر با کشورهای عربی است. دولت جدید احتمالی دلایل بسیاری برای جلب نظر ترامپ خواهد داشت و می‌تواند نگاه آمریکایی‌ها، به ویژه حزب دموکرات‌، نسبت به اسرائیل را تعدیل کند. در همین حال، آیزنکوت ایران را خطر اصلی اسرائیل می‌داند و معتقد است اگر دیپلماسی به جایی نرسد، ایالات متحده باید اطراف ذخایر اورانیوم غنی‌شده ایران «منطقه کشتار» تعیین کند و هرگونه تلاشی برای جابجایی را زیر آتش بگیرد. در واقع، رویکردی وی تفاوت چندانی با یک اقدام جنگ‌طلبانه ندارد. جمع‌بندی؛ رقابت میان دو اردوگاه رقیب تناقض اصلی این است که دونالد ترامپ از نخست وزیری حمایت می‌کند که طرح او را برای غزه معطل نگه داشته، در حالی که رقیب نتانیاهو احتمالاً همان طرح را اجرایی خواهد کرد. بنابراین، دو اردوگاه در پرونده حماس و ایران، بیشتر از نظر لحن و رویکرد با هم تفاوت دارند تا در هدف نهایی. شکاف‌های واقعی جامعه اسرائیل در جای دیگر و از شهرک‌سازی در غزه و تحقیقات دولتی درباره فاجعه ۷ اکتبر گرفته تا معافیت سربازی ارتدکس‌های افراطی و سلامت ساختارهای نهادی کشور است. در واقع، برای خود رأی‌دهندگان، دغدغه‌های معیشتی و هزینه زندگی بسیار بالاتر از جنگ با ایران قرار دارد. در سوی مقابل، حامیان نتانیاهو استدلال می‌کنند که کارنامه او در مهار حزب‌الله و ایران نشان می‌دهد که تنها او می‌تواند مقابل تهران بایستد و با ترامپ در سطح یک قدرت برابر رایزنی کند. در مقابل، منتقدانش به ناکامی بزرگ امنیتی در ۷ اکتبر، حکم جلب دیوان کیفری بین‌المللی و انزوای روزافزون اسرائیل اشاره می‌کنند. با این وجود، امتناع اپوزیسیون از ائتلاف با احزاب عرب، بهترین هدیه یعنی همان «بن‌بست سیاسی» را تقدیم نتانیاهو می‌کند. به این ترتیب، انتخابات سه‌شنبه احتمالا بسیار کمتر از وعده‌های داده شده، گره‌گشا خواهد بود.