ورود به حساب
رمز عبور باید حداقل ۸ نویسه داشته باشد.
مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، گفت برداشت او این است که دیدار زلنسکی سازنده بوده است. او همچنین اعلام کرد ویتکاف عازم سن‌پترزبورگ است. روبیو از اظهارنظر درباره آنچه درباره نقش استارلینک در اوکراین دانسته شده یا نشده، خودداری کرد و گفت آگاهی قبلی از قطع استارلینک موضوع مرتبطی نخواهد بود. او همچنین درباره مسائل سیاسی داخلی هند اظهارنظر نکرد.
در یک نگاه صندوق‌های مشترک بزرگی از جمله کوتاک، UTI و HDFC خرید عمده واحدهای ETF طلا را متوقف کرده‌اند؛ بازخرید واحدها همچنان امکان‌پذیر است. این تصمیم پیش از جشن‌های دوسهرا و دیوالی گرفته شده؛ دوره‌ای که معمولاً تقاضای طلا در هند افزایش می‌یابد. واردات طلا در سپتامبر به ۱٫۸ میلیارد دلار رسید، در حالی که این رقم در اوت ۲٫۳ میلیارد دلار بود. چند صندوق سرمایه‌گذاری بزرگ هند، خرید عمده واحدهای صندوق‌های قابل معامله در بورسِ طلا را متوقف کرده‌اند؛ تصمیمی که درست پیش از آغاز فصل اوج خرید طلا در این کشور، یکی از پشتوانه‌های فصلی بازار را کاهش می‌دهد. صندوق‌های مشترک کوتاک مَهیندرا، UTI و HDFC اواخر روز پنجشنبه در اطلاعیه‌هایی عمومی اعلام کردند خرید عمده ETFهای طلای خود را متوقف می‌کنند. این اطلاعیه‌ها دلیلی برای تصمیم اعلام نکردند و بازخرید واحدها همچنان امکان‌پذیر است. به گزارش رویترز، یک مدیر صندوق سرمایه‌گذاری و دو مقام صنعت شمش طلا گفته‌اند این اقدام پس از گفت‌وگوهایی با هیئت بورس و اوراق بهادار هند، نهاد ناظر بازار، انجام شده است. SEBI خارج از ساعات کاری به درخواست اظهارنظر پاسخ نداد. زمان اجرای این تصمیم برای بازار طلا اهمیت دارد. هند دومین مصرف‌کننده بزرگ طلا در جهان است و بخش عمده نیاز خود را از طریق واردات تأمین می‌کند. تقاضا معمولاً در حوالی جشن دوسهرا در اکتبر و دیوالی در اوایل نوامبر بالا می‌رود؛ دوره‌ای که خرید طلا در آن خوش‌یمن دانسته می‌شود. سال گذشته، در فصل جشن‌ها سرمایه‌گذاری در صندوق‌های قابل معامله طلا و نقره افزایش یافت؛ زیرا سرمایه‌گذاران به دنبال گزینه‌هایی جایگزین برای بازار سهامی بودند که بازدهی چندانی نداشت. ✔️ بیشتر بخوانید: طلا ۶۰ دلار جهش کرد؛ آیا چین پشت پرده بازار اوراق آمریکا است؟ نگرانی اصلی به روپیه مربوط می‌شود. این ارز امسال در پی افزایش قیمت نفت، که هزینه واردات را بالا برده، و فروش گسترده سهام هند از سوی سرمایه‌گذاران خارجی تحت فشار قرار گرفته است. تقاضای پرقدرت برای طلا نیز بر این فشار افزوده و دولت را واداشته است اوایل امسال عوارض واردات طلا و نقره را افزایش دهد. چند صندوق سرمایه‌گذاری نیز در ماه ژوئن سقفی برای سرمایه‌گذاری‌های بزرگ در ETFهای طلا تعیین کردند؛ همزمان با تلاش مقام‌ها برای مهار واردات. به نظر می‌رسد این اقدام پیشگیرانه است، نه واکنشی به افزایش فعلی واردات. واردات طلا در سپتامبر از ۲٫۳ میلیارد دلار در اوت به ۱٫۸ میلیارد دلار کاهش یافت. یک معامله‌گر شمش طلا در یک بانک خصوصی به رویترز گفت واردات در ماه‌های اخیر به کسری تجاری نیفزوده است و توقف خرید عمده را اقدامی احتیاطی برای جلوگیری از جهش واردات در اکتبر توصیف کرد. برای بازار طلا، این محدودیت‌ها یکی از منابع تقاضای تازه را از میان می‌برد؛ آن هم در شرایطی که افزایش انتظارها برای بالا رفتن دوباره نرخ بهره آمریکا از پیش بر قیمت‌ها فشار وارد کرده است. سرمایه‌گذاران خرد همچنان می‌توانند طلای فیزیکی بخرند، بنابراین تقاضای جشن‌ها از بین نمی‌رود. اما محدود شدن خریدهای بزرگ ETF، یکی از مسیرهایی را تنگ‌تر می‌کند که در فصل‌های گذشته به افزایش تقاضا کمک کرده است. اکنون باید دید آیا صندوق‌های سرمایه‌گذاری دیگری نیز از این تصمیم پیروی می‌کنند، توقف خریدها چه مدت ادامه می‌یابد و آیا آمار واردات اکتبر نشان می‌دهد تقاضای فصلی به‌جای ETFها به سمت طلای فیزیکی رفته است. ✔️ بیشتر بخوانید: طلا در سپتامبر ۸٫۵ درصد افت کرد؛ چرا بانک مرکزی و سرمایه‌گذاران چینی خرید کردند؟
در یک نگاه بانک توسعه آسیا پیش‌بینی رشد اقتصادی چین را برای سال‌های ۲۰۲۶ و ۲۰۲۷ به‌ترتیب ۴.۶ و ۴.۵ درصد حفظ کرد. برآورد تورم چین در سال ۲۰۲۶ از ۱.۲ درصد به ۰.۹ درصد کاهش یافت؛ نشانه‌ای از تداوم ضعف تقاضا و افزایش نگرانی‌ها درباره کاهش قیمت‌ها. پیش‌بینی رشد اقتصادهای درحال‌توسعه آسیا و اقیانوس آرام در سال ۲۰۲۶ از ۴.۹ درصد به ۵ درصد افزایش پیدا کرد. رشد اقتصادی هند برای سال ۲۰۲۶ به ۷ درصد رسید، اما قیمت بالای انرژی، تنش‌های ژئوپلیتیکی و پدیده ال‌نینو همچنان ریسک‌های اصلی اقتصاد منطقه هستند. بانک توسعه آسیا پیش‌بینی خود از رشد اقتصادی چین را برای سال‌های ۲۰۲۶ و ۲۰۲۷ بدون تغییر، به‌ترتیب ۴.۶ و ۴.۵ درصد، حفظ کرد؛ اما برآورد تورم این کشور در سال ۲۰۲۶ را به‌دلیل تضعیف تقاضای داخلی از ۱.۲ درصد به ۰.۹ درصد کاهش داد. این نهاد در جدیدترین گزارش «چشم‌انداز توسعه آسیا» اعلام کرد اقتصاد چین در سال ۲۰۲۵ با رشد ۵ درصدی، همچنان مسیر رشد باثباتی را دنبال می‌کند؛ با این حال، کاهش فشارهای قیمتی نشان می‌دهد تقاضا در دومین اقتصاد بزرگ جهان همچنان ضعیف است. بانک توسعه آسیا پیش‌بینی تورم چین در سال ۲۰۲۷ را نیز ۰.۹ درصد نگه داشت. این در حالی است که قیمت‌های مصرف‌کننده در چین طی سال ۲۰۲۵ بدون تغییر باقی مانده بود. تورم کمتر از یک درصد در دو سال آینده، خطر تداوم کاهش قیمت‌ها یا همان فشارهای تورم منفی را برجسته می‌کند و می‌تواند فضای بیشتری برای اجرای سیاست‌های حمایتی از سوی پکن فراهم سازد. افزایش پیش‌بینی رشد اقتصادهای درحال‌توسعه آسیا بانک توسعه آسیا پیش‌بینی رشد اقتصادی کشورهای درحال‌توسعه آسیا و اقیانوس آرام در سال ۲۰۲۶ را از ۴.۹ درصد به ۵ درصد افزایش داد. پیش‌بینی رشد این منطقه در سال ۲۰۲۷ نیز بدون تغییر، ۵.۱ درصد باقی ماند. به گفته این بانک، سرمایه‌گذاری مقاوم، سیاست‌های محرک دولتی و رشد صادرات مرتبط با فناوری‌های هوش مصنوعی توانسته است بخشی از فشار ناشی از قیمت بالای انرژی و تنش‌های ژئوپلیتیکی را جبران کند. چشم‌انداز اقتصادی جنوب و جنوب‌شرق آسیا بهبود یافت. پیش‌بینی رشد اقتصادی هند در سال ۲۰۲۶ از ۶.۶ درصد به ۷ درصد افزایش پیدا کرد و برآورد رشد جنوب‌شرق آسیا نیز از ۴.۶ درصد به ۴.۷ درصد رسید. این ارتقا عمدتاً تحت تأثیر بهبود چشم‌انداز اقتصادی ویتنام و مالزی انجام شد، هرچند پیش‌بینی رشد فیلیپین کاهش یافت. در مقابل، بانک توسعه آسیا پیش‌بینی رشد اقتصادی منطقه قفقاز، آسیای مرکزی و غربی و همچنین کشورهای اقیانوس آرام را کاهش داد. تورم منطقه‌ای؛ کاهش در سال ۲۰۲۶ و افزایش در سال ۲۰۲۷ بانک توسعه آسیا برآورد تورم کشورهای درحال‌توسعه آسیا و اقیانوس آرام در سال ۲۰۲۶ را از ۴.۳ درصد به ۴.۲ درصد کاهش داد. با این حال، پیش‌بینی تورم سال ۲۰۲۷ از ۳.۴ درصد به ۳.۵ درصد افزایش یافت. این بانک اعلام کرد ضعف تقاضا در چین و اقدامات دولت‌های جنوب آسیا برای محافظت از مصرف‌کنندگان در برابر افزایش قیمت سوخت، به مهار تورم منطقه‌ای در سال جاری کمک خواهد کرد. در مقابل، انتظار می‌رود پدیده ال‌نینو در سال ۲۰۲۷ تأثیر شدیدتری بر قیمت‌ها بگذارد. افزایش ریسک‌های نزولی برای اقتصاد آسیا بانک توسعه آسیا هشدار داد ریسک‌های اقتصادی همچنان عمدتاً در جهت نزولی قرار دارند. قیمت‌های بالای انرژی و نوسان آن، که از تداوم درگیری‌های خاورمیانه و تشدید دوباره جنگ روسیه و اوکراین ناشی می‌شود، همچنان بر چشم‌انداز رشد اقتصادی فشار وارد می‌کند. این نهاد همچنین تقویت پدیده ال‌نینو را یکی دیگر از عوامل خطر دانست؛ عاملی که می‌تواند هم به رشد اقتصادی آسیب بزند و هم فشارهای تورمی را افزایش دهد. بانک توسعه آسیا اعلام کرد بانک‌های مرکزی منطقه در سال جاری عمدتاً نرخ‌های بهره را ثابت نگه داشته‌اند تا میان کنترل ریسک‌های تورمی و حمایت از رشد اقتصادی تعادل برقرار کنند. با این حال، انتظار می‌رود مسیر سیاست پولی کشورها با توجه به شرایط داخلی هر اقتصاد، بیش از گذشته از یکدیگر فاصله بگیرد. چین میان رشد اقتصادی و خطر کاهش قیمت‌ها چشم‌انداز چین نشان می‌دهد این کشور با وجود رشد اقتصادی نسبتاً باثبات، همچنان با فشار شدید ناشی از ضعف تقاضا و تورم نزدیک به صفر روبه‌رو است. در چنین شرایطی، تمرکز بازارها بر این خواهد بود که آیا دولت چین برای تقویت مصرف داخلی و تحریک تقاضا، حمایت‌های اقتصادی بیشتری ارائه می‌کند یا نه. از سوی دیگر، افزایش هزینه انرژی همچنان برای بسیاری از کشورهای آسیایی تهدیدی تورمی محسوب می‌شود. بنابراین، رشد اقتصادی بدون شتاب چین احتمالاً به‌تنهایی نمی‌تواند محرک قدرتمندی برای افزایش تقاضا در بازار کالاها باشد و قیمت انرژی همچنان بیش از هر چیز تحت تأثیر اختلال‌های عرضه قرار خواهد داشت.
در یک نگاه چین زودتر دست به کار شد: چین از سال ۱۹۷۸ با تمرکز بر آموزش، توسعه کارخانه‌ها و جذب سرمایه خارجی، تبدیل به قطب تولید جهان شد. هند مسیر متفاوتی پیمود: هند اصلاحات گسترده را از سال ۱۹۹۱ و بیشتر با تمرکز بر بخش خدمات و فناوری اطلاعات آغاز کرد. وضعیت امروز: درآمد سرانه چین همچنان ۵ برابر هند است، اما جمعیت جوان هند می‌تواند در آینده معادله بازارها را تغییر دهد. اگر در سال ۱۹۵۰ به مسیر اقتصادی چین و هند نگاه می‌کردید، پیش‌بینی اینکه چند دهه بعد، یکی از آنها ۵ برابر دیگری ثروتمند شود دشوار بود. هر دو کشور با فقر گسترده، جمعیت زیاد و اقتصاد کشاورزی روبه‌رو بودند. اما مسیرشان به‌تدریج از هم جدا شد؛ تغییراتی که بررسی آنها تصویر روشنی از آینده اقتصاد جهانی ارائه می‌دهد. یوتوتایمز در این گزارش با تکیه بر آمارها و داده‌های معتبر بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول (IMF)، به کالبدشکافی مسیر متفاوت این دو قدرت آسیایی پرداخته است. چرا چین ۱۳ سال زودتر از هند بیدار شد؟ راز جهش چین چه بود؟ همه چیز از یک تصمیم کلیدی در سال ۱۹۷۸ شروع شد. وقتی چین تحت رهبری دنگ شیائوپینگ درهای اقتصاد را به روی تجارت جهانی باز کرد، بسیاری این اقدام را پرریسک می‌دانستند. اما چین یک زیرساخت مهم ایجاد کرده بود: سرمایه‌گذاری بر نیروی انسانی. چین پیش از باز کردن درهای اقتصاد، آموزش ابتدایی و بهداشت روستایی را گسترش داده بود. وقتی شرکت‌های بین‌المللی وارد شدند، با نیروی کاری مواجه شدند که نه‌تنها اقتصادی، بلکه آموزش‌دیده و آماده‌به‌کار بود. این ترکیب به چین اجازه داد شبکه تأمین کالا در جهان را شکل دهد و به مرکز تولید صنعتی تبدیل شود. چرا هند از مسیر توسعه صنعتی عقب ماند؟ هند مسیر متفاوتی را انتخاب کرد. اصلاحات اصلی در هند پس از بحران مالی سال ۱۹۹۱ آغاز شد. این کشور به جای تمرکز بر جذب میلیون‌ها نیروی کار در کارخانه‌ها و تولید صنعتی، بخش عمده انرژی خود را بر توسعه خدمات، نرم‌افزار و فناوری اطلاعات متمرکز کرد. در واقع: چین رشد خود را بر پایه تولید و صادرات کالاهای فیزیکی بنا گذاشت. هند مسیر رشد را در بخش خدمات دیجیتال و برون‌سپاری نرم‌افزاری دنبال کرد. به همین دلیل، چین به مرکز اصلی تولید کالاهای جهان تبدیل شد، اما هند نتوانست به همان سرعت برای بخش عمده نیروی کار کم‌مهارت خود در بخش صنعت شغل ایجاد کند. آیا ساختار سیاسی سرعت رشد چین را چند برابر کرد؟ برخی تحلیلگران معتقدند ساختار متمرکز چین باعث شد پروژه‌های زیرساختی و صنعتی سریع‌تر اجرا شوند، در حالی که تصمیم‌گیری در دموکراسی چندلایه هند زمان‌برتر بود. این دیدگاه بخشی از واقعیت را نشان می‌دهد، اما تمام داستان نیست. موفقیت چین تنها حاصل سیاست‌های دولتی نبود؛ بلکه نتیجه سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها، آموزش عمومی و جذب سرمایه خارجی بود. هند نیز در قالب ساختار دموکراتیک خود توانست در بخش خدمات فناوری و تربیت متخصصان توانمند عملکرد چشمگیری داشته باشد. موقعیت جغرافیایی چقدر به کمک چین آمد؟ چین از یک مزیت جغرافیایی مهم بهره‌مند بود: همسایگی با اقتصادهای صنعتی. قرار گرفتن در کنار ژاپن، کره جنوبی، تایوان و هنگ‌کنگ که قطب‌های سرمایه و صنعت بودند، به چین کمک کرد تا سرمایه و فناوری این کشورها را به‌سرعت جذب کند. هند از چنین همسایگی صنعتی برخوردار نبود و برای جذب سرمایه‌گذاری بین‌المللی مسیر پیچیده‌تری را طی کرد. آیا هند می‌تواند بخشی از این فاصله را جبران کند؟ امروز درآمد سرانه چین حدود ۱۳ هزار دلار و هند حدود ۲.۷ هزار دلار است و شکاف میان دو اقتصاد همچنان قابل‌توجه است. با این حال، رقابت این دو غول آسیایی در سال‌های آینده وارد مرحله تازه‌ای می‌شود. چین با چالش‌هایی مانند پیری جمعیت و کاهش نرخ رشد روبه‌روست، در حالی که هند از جمعیتی جوان و رو به رشد بهره می‌برد. اگر هند بتواند شرایط مناسبی برای اشتغال، آموزش و افزایش بهره‌وری این جمعیت جوان فراهم کند، می‌تواند به یکی از پیشران‌های اصلی رشد اقتصاد جهانی و بازار مصرف در دهه‌های آینده تبدیل شود. ✔️ بیشتر بخوانید: کارخانه‌های چین جلوتر می‌دوند؛ مصرف و سرمایه‌گذاری عقب مانده‌اند
در یک نگاه قیمت داخلی طلا در هند طی ماه اوت ۱۲ درصد رشد کرد و به ۱۵۸٬۸۵۴ روپیه برای هر ۱۰ گرم رسید، اما در سپتامبر ۴٫۶ درصد افت کرد. ورود پول به صندوق‌های طلای هند در ماه اوت ۶۷ درصد نسبت به ماه قبل بالا رفت و به ۲۷۲ میلیون دلار رسید. ارزش معاملات آتی طلا در بورس MCX با رشد ۳۸ درصدی به بالاترین رقم پنج ماه اخیر رسید. واردات طلا به هند در ماه اوت ۴۵ درصد افت کرد و به ۲٫۳ میلیارد دلار رسید. هند دومین بازار بزرگ طلا در جهان است و رفتار خریداران آن بر روند جهانی اثر می‌گذارد. در ماه اوت قیمت طلا نوسان زیادی داشت و فصل جشن‌های سنتی هند نیز به‌تازگی آغاز شده بود. با این حال، تقاضای خرید طلاجات و سرمایه‌گذاری فیزیکی پایدار ماند. این موضوع برای مخاطبی که روند بازار جهانی طلا را دنبال می‌کند اهمیت دارد، چون قدرت یا ضعف تقاضای هند یکی از نشانه‌های مهم سلامت این بازار است. قیمت داخلی طلا در هند طی ماه اوت ۱۲ درصد رشد کرد و به ۱۵۸٬۸۵۴ روپیه برای هر ۱۰ گرم رسید. عامل اصلی این رشد، ورود قوی پول سرمایه‌گذاری و ضعیف‌تر شدن دلار آمریکا بود. اما این روند در سپتامبر برگشت؛ قیمت‌های جهانی ۳٫۹ درصد و قیمت‌های داخلی ۴٫۶ درصد پایین آمدند. این افت با تغییر انتظارات دربارهٔ سیاست فدرال‌رزرو همراه شد. نکتهٔ مهم دیگر، فاصلهٔ قیمت داخلی با «قیمت تمام‌شدهٔ کالای وارداتی» است. این فاصله که به آن تخفیف گفته می‌شود، از میانگین ۳۴ دلار در هر اونس در ژوئیه به ۵۱ دلار در اوت و سپس به ۷۸ دلار تا ۱۱ سپتامبر رسید. به این ترتیب قیمت داخلی حدود ۲ درصد پایین‌تر از قیمت وارداتی معامله شد. تبدیل طلای کهنه به زیورآلات نو، عرضهٔ داخلی را بالا برده و به این تخفیف دامن زده است. فصل جشن‌ها با احتیاط شروع شده است. رشد و سپس افت شدید قیمت، بسیاری از مصرف‌کنندگان را به حالت «صبر و تماشا» برده و خریدهای غیرضروری را به تعویق انداخته است. با این حال، تقاضای مرتبط با مراسم عروسی مقاوم مانده است. شواهد نشان می‌دهد که در قیمت‌های بالا، تمایل به خرید زیورآلات سبک‌تر بیشتر شده است. فروشگاه‌های بزرگ تقاضای قوی‌تری دیده‌اند و کمپین‌های تبلیغاتی خود را گسترش داده‌اند. بازار صندوق‌های طلا نیز قدرت خود را حفظ کرد. ورود پول به این صندوق‌ها در اوت ۶۷ درصد نسبت به ماه قبل رشد کرد و به ۲۷۲ میلیون دلار رسید. مجموع دارایی نگهداری‌شده به ۱۲۱٫۳ تن و ارزش کل دارایی تحت مدیریت به ۱٬۹۱۲ میلیارد روپیه (حدود ۲۰ میلیارد دلار) رسید. اما ورود سرمایه‌گذاران تازه کند شد؛ در اوت حدود ۴٬۰۰۰ حساب جدید باز شد، در حالی که میانگین ماهانه از ژانویه تا ژوئیه ۳۳۰ هزار بود. طلای دیجیتال هم رشد چشمگیری داشت و خرید آن در اوت ۱۱۰ درصد بیشتر از سال قبل بود. فعالیت در بازار قراردادهای آتی طلا (توافق خرید یا فروش در آینده با قیمت مشخص) به‌شدت بالا رفت. ارزش معاملات روزانه در بورس MCX با رشد ۳۸ درصدی به ۲۹۵ میلیارد روپیه (۳٫۱ میلیارد دلار) رسید که بالاترین رقم پنج ماه اخیر بود. با این حال، این رقم هنوز ۴۸ درصد پایین‌تر از اوج ژانویه است. در همین حال، واردات طلا به هند به‌شدت کاهش یافت و به ۲٫۳ میلیارد دلار رسید؛ افتی ۴۵ درصدی نسبت به ماه قبل و ۵۸ درصدی نسبت به سال گذشته. سهم طلا از کل واردات کشور از ۹ درصد سال قبل به ۳ درصد رسید. در مجموع، انتظار می‌رود تقاضا با پیشرفت فصل جشن‌ها و عروسی‌ها بهتر شود. تقاضای پایدار سرمایه‌گذاری و خریدهای مقاوم مرتبط با عروسی پشتوانهٔ این بهبود هستند. با این حال، قیمت‌های بالا و نوسان زیاد ممکن است همچنان جلوی خریدهای غیرضروری را بگیرد. تیم یوتوتایمز این تحلیل را بر اساس گزارش وب‌سایت کیتکو نیوز برای مخاطبان فارسی‌زبان بازنویسی و منتشر کرده است. ✔️ بیشتر بخوانید: شوک جدید به بازار طلا؛ ترامپ و جنگ ایران مسیر طلا را تغییر می‌دهند
وزارت خارجه هند روز پنجشنبه اعلام کرد این کشور همچنان بر تأمین پایدار انرژی برای جمعیت خود متعهد است و رویکردش بر پایه تنوع‌بخشی به منابع و انطباق با شرایط متغیر بازار جهانی ادامه خواهد یافت. دهلی‌نو همچنین گفت که تصویب لایحه تحریم روسیه و ایران در کنگره آمریکا را «دریافت» کرده و در حال ارزیابی پیامدهای احتمالی آن بر مسیرهای تأمین انرژی و روابط اقتصادی خود است. هند طی سال‌های اخیر تلاش کرده وابستگی انرژی را میان تولیدکنندگان مختلف توزیع کند و در برابر شوک‌های ژئوپلیتیک انعطاف‌پذیرتر شود؛ رویکردی که با تشدید تحریم‌ها و نوسانات بازار جهانی اهمیت بیشتری یافته است.
در یک نگاه بهای هر تن آلومینیوم در بازارهای جهانی تحت تأثیر کمبود عرضه و فشار ناشی از افزایش ارزش دلار آمریکا به ۳۲۶۴ دلار رسید. آسیب به تأسیسات و تنش‌های منطقه‌ای به افت بی‌سابقه ۴۴ درصدی تولید کارخانه‌های بزرگ آلومینیوم در حوزه خلیج فارس انجامید. اختلال و انسداد در تنگه هرمز، واردات ۶۰ درصد از ماده حیاتی آلومینا را قطع کرد و تداوم تولید کارخانه‌ها را با خطر جدی مواجه ساخت. کشورهای خاورمیانه در واکنش به انسداد مسیرهای دریایی، بنادر جانشین نظیر صحار عمان و جده در دریای سرخ را جایگزین کردند. قیمت آلومینیوم در آغاز هفته با قیمت ۳۲۶۴ دلار در هر تن معامله می‌شود. این قیمت روزانه ۰.۲۴ درصد افزایش یافته، در حالی که رشد سالانه آن به ۲۰.۶۶ درصد رسیده است. با این حال، دلار قوی فشار نزولی بر قیمت‌ها وارد و در مقابل، کمبود عرضه جهانی از قیمت‌ها حمایت می‌کند. قیمت آلومینیوم در روز جاری با افزایش ۰.۲۴ درصدی به ۳۲۶۴.۳۵ دلار در هر تن رسید. این رقم نشان‌دهنده رشد ۲۰.۶۶ درصدی نسبت به سال گذشته است. اگرچه این فلز در ماه گذشته ۰.۰۹ درصد رشد قیمت داشته و در نزدیکی بالاترین سطح خود در چهار هفته اخیر قرار دارد، اما صعود آن تحت تأثیر عوامل متضاد قرار گرفته است. فشار دلار و تاثیر تورم افزایش ارزش دلار آمریکا در بازارهای فلزات به دقت رصد می‌شود. دلار قوی‌تر می‌تواند هزینه کالاهایی را که به دلار قیمت‌گذاری می‌شوند، افزایش دهد و آنها را با ارزهای دیگر مقرون‌به‌صرفه‌تر کند. علاوه بر این، تورم بالا در ایالات متحده بر انتظارات مربوط به تصمیم نرخ بهره فدرال رزرو تأثیر می‌گذارد، بنابراین مسیر دلار در قیمت فلزات به طور مستمر رصد می‌شود سهام در بورس فلزات لندن (LME) نزدیک به پایین‌ترین سطح خود در سال‌های اخیر در نوسان است. همچنین، سهام آلومینیوم در شانگهای نیز رو به کاهش است. با توجه به تداوم محدودیت‌های عرضه، قیمت آلومینیوم همچنان بالای ۳۲۵۰ دلار در هر تن باقی مانده است. از سوی دیگر، احتمال بهبود وضعیت عرضه وجود دارد. برخی از کارخانه‌های آلومینیوم در حال از سرگیری تولید هستند و برنامه‌هایی برای افزایش ظرفیت تولید وجود دارد. علاوه بر این، افزایش صادرات آلومینیوم از چین می‌تواند از عرضه جهانی پشتیبانی کند. پیامدهای جنگ علیه ایران درگیری‌ها در خاورمیانه بر محموله‌های آلومینیوم از این منطقه تأثیر گذاشته است. طبق گزارش‌ها، تولید در کشورهای حوزه خلیج فارس در ماه ژوئیه نسبت به مدت مشابه سال گذشته ۴۴ درصد کاهش یافته است. پیش از درگیری‌ها، این منطقه تقریباً ۱۰ درصد از تولید جهانی را به خود اختصاص می‌داد. کارخانه‌های تولید آلومینیوم در خاورمیانه نیز جنگ ایران در امان نماندند که به تأسیسات انرژی و تولیدی تأثیرگذار در خلیج فارس نیز گسترش یافت. تنگه هرمز یک گلوگاه اصلی برای بازار جهانی آلومینیوم است و اکثر کارخانه‌های ذوب آلومینیوم در خاورمیانه در مناطق ساحلی در امتداد این تنگه متمرکز شده‌اند. از همین روی، اختلال در تولید آلومینیوم در خاورمیانه می‌تواند کسری عرضه این فلز را در طول سال ۲۰۲۶ تشدید کند. خاورمیانه تقریباً ۶.۸ میلیون تن آلومینیوم تولید می‌کند که بیشتر آن با نرخی بین ۸۰ تا ۸۵ درصد صادر می‌شود. نقشه تولید آلومینیوم در خلیج فارس امارات متحده عربی و بحرین در تولید آلومینیوم در منطقه پیشرو هستند و به ترتیب در رتبه پنجم و ششم فهرست بزرگترین کشورهای تولیدکننده آلومینیوم جهان قرار دارند. طبق داده‌های سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده، تولید آلومینیوم امارات متحده عربی در سال ۲۰۲۵ به تقریباً ۲.۷ میلیون تن یا ۳.۶ درصد از تولید جهانی و تولید بحرین به ۱.۶ میلیون تن یا ۲.۲ درصد از تولید جهانی رسید. از سوی دیگر، بر اساس گزارش شرکت تحقیقات انرژی وود مکنزی، عربستان سعودی، قطر، ایران و عمان آلومینیوم را در مقادیری بین ۵۰۰ هزار تا یک میلیون تن تولید می‌کنند. فهرست زیر بزرگترین تولیدکنندگان آلومینیوم در خاورمیانه را در سال ۲۰۲۵ نشان می‌دهد: امارات متحده عربی: ۲.۷ میلیون تن بحرین: ۱.۶ میلیون تن عربستان سعودی: ۰.۹ میلیون تن قطر: ۰.۷ میلیون تن ایران: ۰.۶ میلیون تن سلطنت عمان: ۰.۴ میلیون تن کاهش تولید آلومینیوم در منطقه کارخانه‌های تولید آلومینیوم در خاورمیانه از زمان شروع جنگ بیش از یک بار مورد حمله قرار گرفته‌اند و بسته شدن تنگه هرمز واردات نهاده‌های کلیدی تولید، به ویژه آلومینا، را مختل کرده است. این وضعیت اکثر شرکت‌های آلومینیوم در منطقه به ویژه در بحرین، قطر و امارات را مجبور کرده است تا ظرفیت تولید خود را با نرخ‌های بی‌سابقه‌ای کاهش دهند برای مثال، شرکت آلومینیوم بحرین (آلبا) به دلیل کمبود شدید آلومینا تقریباً ۱۹ درصد از ظرفیت تولید خود را تعطیل کرد و همچنین در ۲۸ مارس ۲۰۲۶ مورد حملات ایران قرار گرفت که منجر به خسارات جدی به تأسیسات ذوب این شرکت شد. گزارش وود مکنزی پیش‌بینی می‌کند که ظرفیت عملیاتی این کارخانه ذوب پس از این حملات ایران به ۳۰ درصد کاهش خواهد یافت. کارخانه الطویله، متعلق به شرکت امارات گلوبال آلومینیوم، نیز هدف قرار گرفت و پس از آسیب دیدن نیروگاه برق تأمین‌کننده آن، فعالیت آن متوقف شد. شرکت آلومینیوم قطر از زمان هدف قرار گرفتن شهر صنعتی راس لفان در روزهای اولیه جنگ (۳ مارس ۲۰۲۶) با ۶۰ درصد از ظرفیت تولید خود فعالیت می‌کند. وود مکنزی پیش‌بینی می‌کند که این اختلالات، ۶۰ درصد از عرضه آلومینا به کارخانه‌های ذوب آلومینیوم در خاورمیانه را قطع کند، ماده‌ای حیاتی برای تولید که کشورهای منطقه به واردات آن از خارج متکی هستند. اگرچه کارخانه‌های ذوب آلومینیوم منطقه ذخایر آلومینا دارند، اما توانایی آنها برای تأمین نیازهای عملیاتی از چند هفته فراتر نمی‌رود. بر اساس این داده‌ها، وود مکنزی انتظار دارد تولید آلومینیوم در خاورمیانه در سال ۲۰۲۶ بین ۳ تا ۳.۵ میلیون تن کاهش یابد که این امر کسری عرضه در بازار جهانی را تشدید کرده و قیمت این فلز را در طول سال به ۳۵۰۰ دلار در هر تن افزایش خواهد داد. شرکت آلومینیوم امارات گلوبال اخیراً مجبور شد محموله‌های خود را به بندر صحار عمان که مستقیماً در دریای عرب و به دور از خطرات تنگه هرمز واقع شده، منتقل کند. طبق گزارش اخیر رویترز، شرکت آلومینیوم بحرین (آلبا) نیز در حال بررسی همین گزینه یا استفاده از بندر جده عربستان سعودی در ساحل دریای سرخ برای کاهش اثرات بحران است. اروپا خریدار بزرگ آلومینیوم خلیج فارس از آنجایی که بیشتر تولید آلومینیوم در خاورمیانه، تا ۸۵ درصد، برای صادرات در نظر گرفته شده است، اثرات تعطیلی کارخانه‌ها یا کاهش تولید در بازارهای اصلی وارداتی قابل توجه خواهد بود. صادرات آلومینیوم خاورمیانه در سال ۲۰۲۵ به تقریباً ۵.۳ میلیون تن رسید که بخش عمده آن به اتحادیه اروپا صادر می‌شد که در فهرست زیر نشان داده شده است: اتحادیه اروپا: ۲۰ درصد ایالات متحده: ۱۰ درصد ترکیه: ۱۰ درصد ژاپن: ۸ درصد کره جنوبی: ۵ درصد مکزیک: ۴ درصد اگرچه اندونزی، هند، روسیه و سایر کشورها می‌توانند صادرات آلومینیوم را افزایش دهند، اما این افزایش نمی‌تواند به طور کامل کمبود آلومینیوم از منطقه را جبران کند. راه‌اندازی مجدد برخی کارخانه‌ها در اروپا نیز به دلیل قیمت بالای برق بسیار پرهزینه خواهد بود و این امر بازار را در وضعیت کسری قابل توجه قرار خواهد داد.
به گزارش تسنیم، رئیس‌جمهور مسعود پزشکیان در تازه‌ترین موضع‌گیری خود تأکید کرده است که «جنگ به سود هیچ‌کس نیست» و منطقه باید از مسیر تنش‌آفرینی فاصله بگیرد. او در دیدار با نخست‌وزیر هند نارندرا مودی نیز گفته است که تهران همچنان به‌دنبال یک راه‌حل مذاکره‌محور برای خروج از وضعیت تقابل با ایالات متحده است و مسیر دیپلماسی را «باز و ضروری» می‌داند.
به گزارش خبرگزاری ANI، نخست‌وزیر هند نارندرا مودی در حاشیه نشست سران سازمان همکاری شانگهای (SCO) در بیشکک با رئیس‌جمهور ایران، مسعود پزشکیان دیدار کرد.
پوتین همچنین با اردوغان، رئیس‌جمهور ترکیه، دیدار خواهد کرد و در این دیدار درباره وضعیت دریای سیاه و اوکراین گفت‌وگو خواهند کرد. پوتین در نشست سران سازمان همکاری شانگهای (SCO) در روزهای ۳۱ اوت تا ۱ سپتامبر شرکت خواهد کرد و با شی جین‌پینگ، رئیس‌جمهور چین، نارندرا مودی، نخست‌وزیر هند، مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور ایران، و دیگر رهبران دیدار خواهد داشت. دستیار کرملین، اوشاکوف، درباره انتظارات اوکراین از مذاکرات: گزارش‌های رسانه‌ها را دیدم، اما نمی‌توانم درباره این موضوع اظهارنظر مشخصی داشته باشم. پوتین و رئیس‌جمهور چین، شی جین‌پینگ، درباره پروژه خط لوله گازی «قدرت سیبری ۲» (Power of Siberia 2) گفت‌وگو خواهند کرد.
در یک نگاه واردات نفت روسیه به هند کاهش یافت: واردات نفت خام روسیه در ماه اوت از رکورد ۲.۸ میلیون بشکه در روز در ژوئیه به حدود ۲ میلیون بشکه در روز کاهش خواهد یافت. چرا واردات هند کم شده؟ حملات پهپادی اوکراین به زیرساخت‌های صادراتی و پالایشگاه‌های روسیه، عرضه نفت این کشور را محدود کرده است. رقابت چین با هند: چین خرید نفت ارزان روسیه را افزایش داده و بخشی از محموله‌هایی را که پیش‌تر به هند می‌رسید، جذب کرده است. هند به دنبال منابع جایگزین: پالایشگاه‌های هندی برای جبران کاهش عرضه روسیه به سمت نفت غرب آفریقا و قاره آمریکا رفته‌اند. واردات نفت خام هند از روسیه در ماه جاری تاکنون نسبت به رکورد ثبت‌شده در ماه ژوئیه کاهش یافته است؛ چراکه حملات اوکراین به زیرساخت‌های صادراتی روسیه و رقابت چین برای خرید نفت روسیه، میزان خرید نفت مسکو توسط هند را کاهش داده است. واردات نفت روسیه به هند در ماه ژوئیه به رکوردی تاریخی رسید و بیش از نیمی از کل واردات نفت خام هند را تشکیل داد. بر اساس داده‌های ردیابی کشتی‌ها از سوی شرکت کپلر، واردات نفت خام هند از روسیه در ماه ژوئیه به ۲.۸ میلیون بشکه در روز رسید که نسبت به رکورد قبلی ۲.۷ میلیون بشکه در روز در ماه ژوئن افزایش داشت و بالاترین میانگین ماهانه ثبت‌شده تاکنون بود. سومیت ریتولیا، مدیر بخش مدل‌سازی پالایشگاه و بازارهای نفت در شرکت تحلیل جریان انرژی کپلر، روز چهارشنبه به بلومبرگ گفت انتظار می‌رود واردات نفت خام روسیه از سوی هند در ماه اوت به حدود ۲ میلیون بشکه در روز کاهش یابد. ✔️ بیشتر بخوانید: توافق ایران و عمان؛ آیا قیمت نفت بالاخره تحت فشار قرار می‌گیرد؟ به گفته ریتولیا، در ادامه، خرید نفت هند از روسیه احتمالاً در سطحی کمی بالاتر از ۲ میلیون بشکه در روز تثبیت خواهد شد. کاهش اخیر واردات نفت خام روسیه از سوی هند حاصل ترکیبی از چند عامل است. نخست اینکه حملات اوکراین به زیرساخت‌های صادراتی روسیه مانع از آن شده است که مسکو بتواند به‌طور کامل از نفت خام موجود برای صادرات استفاده کند؛ در حالی که حجم نفت قابل صادرات روسیه به دلیل حملات تقریباً روزانه پهپادی اوکراین به پالایشگاه‌های این کشور افزایش یافته است. عامل دیگر چین است که خرید نفت خام ارزان‌تر روسیه را تشدید کرده و در نتیجه بخشی از محموله‌های نفت روسیه را از دسترس هند خارج کرده است. در نتیجه، پالایشگاه‌های هندی برای تأمین نیاز خود که انتظار می‌رود طی ماه‌های آینده افزایش یابد، به دنبال منابع جایگزین در مناطق مختلف، از جمله غرب آفریقا و قاره آمریکا، هستند. پالایشگاه‌های نفت تحت کنترل دولت هند همچنان در بازار به دنبال خرید محموله‌های نفت خام در بازار نقدی هستند، چرا که عرضه‌های قراردادی بلندمدت تحت تأثیر بحران جاری در خاورمیانه و گلوگاه مهم نفتی این منطقه، یعنی تنگه هرمز، با محدودیت مواجه شده‌اند. در هفته‌های اخیر نیز پالایشگاه‌های دولتی هند به خرید نفت خام از غرب آفریقا ادامه داده‌اند؛ چراکه بحران خاورمیانه عرضه نفت را کاهش داده و تحویل محموله‌ها را با عدم قطعیت مواجه کرده است. ✔️ بیشتر بخوانید: آیا آمریکا می‌تواند با تحریم و فشار بر چین، صادرات نفت ایران را متوقف کند؟
موج جدید خرید طلا در هند کلید خورد! گزارش تازه شورای جهانی طلا (WGC) نشان می‌دهد واردات طلای این کشور در ماه جولای با جهشی بی‌سابقه، بیش از دو برابر شده و از ۱.۹۷ میلیارد دلار در ماه ژوئن به ۴.۱۶ میلیارد دلار رسیده است. این بازگشت قوی تقاضا درست در آستانه فصل جشن‌ها و اعیاد هند، شوک مثبتی به بازار جهانی وارد کرده است. در یک نگاه جهش ۱۱۲ درصدی واردات طلا: رشد ارزش واردات هند به ۴.۱۶ میلیارد دلار و رسیدن حجم آن به ۴۵ تن در ماه جولای ثبت شد. آماده‌باش برای فصل اعیاد: انبار فروشندگان و سازندگان جواهرات هند پیش از شروع تقاضای فصلی به سرعت پر شده است. استقبال از صندوق‌های ETF و آتی: بیش از ۱۶۳ میلیون دلار سرمایه تازه وارد ETFها شده و حجم معاملات آتی بورس MCX به ۱۴.۹ تن رسیده است. پشتیبان جدید برای قیمت‌های جهانی: تقاضای فیزیکی هند یک کف حمایتی محکم برای طلا در برابر افت‌های احتمالی ساخته است. چه اتفاقی در هند افتاده که خریداران این‌طور برای خریدهای سنگین هجوم آورده‌اند؟ ثبت حجم واردات بین ۴۰ تا ۴۵ تن در یک ماه، نشان می‌دهد خریداران هندی تثبیت نسبی قیمت‌ها را یک فرصت طلایی دیده‌اند.گزارش شورای جهانی طلا تاکید می‌کند که این جهش حاصل سوار شدن بازار بر سه بال همزمان است: اول، اوج‌گیری تقاضای جواهرات و خریدهای سنگین خرده‌فروشان برای پر کردن انبارها؛ دوم، تزریق سنگین ۱۵.۶ میلیارد روپیه‌ای (حدود ۱۶۳ میلیون دلار) به صندوق‌های ETF طلا که دارایی تحت مدیریت آنها را به ۱۸.۱ میلیارد دلار رسانده است؛ و سوم، جان گرفتن دوباره معاملات آتی در بورس MCX هند که حجم روزانه آن را به ۱۴.۹ تن پرتاب کرده است. این هجوم خرید چه پیامی برای سرمایه و جیب معامله‌گران دارد؟ هند دومین مصرف‌کننده بزرگ طلای جهان است؛ وقتی تقاضا در این بازار با این سرعت و در تمام بخش‌ها (جواهرات، ETFها و بازار آتی) بالا می‌رود، یک پشتیبان ساختاری محکم زیر پای قیمت‌های جهانی طلا ساخته می‌شود. این یعنی حتی اگر طلا تحت تاثیر اخبار اقتصادی آمریکا با اصلاح‌های کوتاه‌مدت روبرو شود، تقاضای سنگین خریداران هندی مانع از ریزش‌های عمیق خواهد شد. ✔️ بیشتر بخوانید: طلا از ۴۰۰۰ دلار برگشت؛ چرا ING حالا ریسک صعودی بیشتری می‌بیند؟ افزوده شدن بیش از ۵۷ هزار حساب سرمایه‌گذاری جدید در یک ماه، نشان می‌دهد که موج خرید طلا فقط منحصر به زیورآلات نیست؛ بلکه مردم و فعالان بازار در حال انتقال سرمایه‌های خود به صندوق‌ها و ابزارهای مالی طلا هستند تا ارزش دارایی‌هایشان را حفظ کنند. برآیند داده‌های شورای جهانی طلا نشان می‌دهد که بازگشت خریداران بزرگ هندی در کنار خریدهای مداوم بانک‌های مرکزی، مسیر صعودی بازار را روشن‌تر از قبل کرده است. برای معامله‌گران و سرمایه‌گذاران، هرگونه اصلاح قیمتی در بازار طلا می‌تواند به عنوان یک فرصت دوباره برای ورود تلقی شود.
در یک نگاه قیمت طلا در بازار داخلی هند نزدیک به ۷ درصد بالا رفت و به ۱۵۱٬۷۴۴ روپیه برای هر ۱۰ گرم رسید. ارزش واردات طلای هند در ژوئیه به ۴٫۱۶ میلیارد دلار رسید؛ بیش از دو برابر ۱٫۹۷ میلیارد دلار ژوئن. ورود خالص پول به صندوق‌های ETF طلای هند در ژوئیه ۱۵٫۶ میلیارد روپیه (۱۶۳ میلیون دلار) بود، ۵۵ درصد کمتر از ماه قبل. گزارش تازهٔ شورای جهانی طلا دربارهٔ هند تصویری هم‌جهت از چهار بخش این بازار نشان می‌دهد. تقاضای جواهرات، تقاضای سرمایه‌گذاری، معاملات آتی و واردات، همه در ژوئیه بهتر شدند. این هم‌زمانی مهم است، چون درست پیش از فصل جشن‌های هند رخ داده است. کاویتا چاکو، مدیر پژوهش این شورا در هند، دلیل اصلی را آرام‌شدن قیمت‌ها می‌داند. قیمت طلا در ماه گذشته تثبیت شد و سپس در روزهای نخست اوت به بالاترین سطح دو ماه اخیر رسید. در دو هفتهٔ نخست اوت، قیمت جهانی طلا ۹ درصد بالا رفت و به ۴٬۳۹۱ دلار در هر اونس رسید. قیمت داخلی هند اما کمتر رشد کرد و با نزدیک به ۷ درصد افزایش به ۱۵۱٬۷۴۴ روپیه برای هر ۱۰ گرم رسید. علت این تفاوت، تقویت روپیه در برابر دلار آمریکا بود. این تقویت بخشی از اثر گرانی جهانی را جبران کرد و جلوی رشد بیشتر قیمت داخلی را گرفت. قیمت داخلی هنوز پایین‌تر از برابری واردات است؛ یعنی ارزان‌تر از بهای تمام‌شدهٔ طلای وارداتی. این نشانهٔ فراوانی عرضه در بازار داخلی است. بازخورد بازار می‌گوید تحویل طلای کهنه برای ساخت جواهر نو، عرضه را بالا برده و قیمت را با تخفیف نگه داشته است. این تخفیف از حدود ۱۰۰ دلار در هر اونس در نیمهٔ مه و ابتدای ژوئن، به حدود ۴۵ دلار در نیمهٔ اوت رسید؛ با این حال از میانگین ۳۴ دلاری ژوئیه بالاتر ماند. در بخش جواهرات، خریدهای به‌تعویق‌افتاده به بازار برگشتند و رفت‌وآمد به فروشگاه‌ها بیشتر شد. تقاضا از خریدهای ضروری مربوط به عروسی فراتر رفت و سازندگان سفارش‌های بیشتری گرفتند. جواهرفروشان هم پیش از فصل جشن‌ها انبار خود را پر کردند، که نشانهٔ اعتماد بیشتر به تقاضای فصلی است. تقاضای سرمایه‌گذاری فیزیکی هم، هرچند از سطوح بالای پیشین فاصله گرفت، در دورهٔ اصلاح قیمت پشتیبان بازار ماند. صندوق‌های ETF طلا در هند (صندوق‌هایی که سهم آنها در بورس معامله می‌شود و پشتوانه‌شان طلاست) در ژوئیه هم ورودی پول داشتند، اما با سرعتی کمتر از ژوئن. بر پایهٔ داده‌های انجمن صندوق‌های سرمایه‌گذاری هند، ورود خالص پول ۱۵٫۶ میلیارد روپیه (۱۶۳ میلیون دلار) بود؛ ۵۵ درصد کمتر از ماه پیش. دارایی طلای این صندوق‌ها یک تن بیشتر شد و به ۱۲۰ تن رسید. مجموع دارایی‌های تحت مدیریت آنها هم ۲ درصد رشد کرد و به ۱٬۷۳۳ میلیارد روپیه (۱۸٫۱ میلیارد دلار) رسید. این روند در اوت ادامه داشت و در دو هفتهٔ نخست، ورودی خالص برآوردی ۱۱٫۷۹ میلیارد روپیه (۱۲۴ میلیون دلار) ثبت شد. شمار حساب‌های سرمایه‌گذاری هم ۵۷ هزار مورد بیشتر شد و به ۱۲٫۵۳ میلیون رسید. معاملات آتی طلا (قرارداد خرید و فروش با قیمت امروز و تحویل در آینده) هم پس از فصل دوم کم‌رمق، در ژوئیه جان گرفت. میانگین حجم روزانهٔ معاملات در بورس چندکالایی هند به ۱۴٫۹ تن رسید؛ بالاتر از میانگین ۱۳٫۵ تن در سه ماه پیش از آن. میانگین ارزش روزانهٔ معاملات هم ۹ درصد رشد کرد و به ۲۱۴ میلیارد روپیه (۲٫۲ میلیارد دلار) رسید. با این حال فعالیت بازار همچنان پایین‌تر از سطوح بالای گذشته است: حجم معاملات ۵۹ درصد کمتر از اوج ژانویه و ۸ درصد کمتر از ژوئیه ۲۰۲۵ بود. در مقابل، ارزش معاملات نسبت به سال گذشته ۳۵ درصد بالاتر رفت، که بازتاب گرانی طلا در ارزش دادوستد است. واردات هم پس از دو ماه ضعیف پیاپی برگشت کرد. ارزش واردات به ۴٫۱۶ میلیارد دلار رسید؛ بیش از دو برابر ۱٫۹۷ میلیارد دلار ژوئن. حجم واردات نیز بر پایهٔ برآوردها از ۲۰ تن در ژوئن به ۴۰ تا ۴۵ تن رسید. طلای بازیافتی، بیشتر از مسیر تحویل جواهر کهنه، هنوز بخشی از عرضه را تأمین می‌کند. اما بازگشت واردات نشان می‌دهد تقاضای فیزیکی نسبت به ماه‌های گذشته قوی‌تر شده است. با این همه، سهم طلا از کل واردات کالایی هند در سطح نسبتاً محدود ۵ درصد ماند؛ در برابر میانگین ۱۱ درصد در بازهٔ ژانویه تا مارس. جمع‌بندی همهٔ این داده‌ها یک پیام روشن دارد: بازار طلای هند از حالت انتظار خارج شده و به مرحلهٔ آماده‌سازی برای فصل جشن‌ها رسیده است. شورای جهانی طلا شرایط تقاضا را در حال بهبود می‌بیند و انتظار فصل جشن قوی‌تری دارد. نکتهٔ باقی‌مانده، اثر قیمت‌های بالا بر خرید جواهرات است؛ جایی که تقاضای سرمایه‌گذاری همچنان نقش تعادل‌بخش را بازی می‌کند. تیم یوتوتایمز این تحلیل را بر اساس گزارش وب‌سایت کیتکو نیوز برای مخاطبان فارسی‌زبان بازنویسی و منتشر کرده است. ✔️ بیشتر بخوانید: بانک آمریکا: دستیابی طلا به قیمت ۵ هزار دلار امکان‌پذیر است
شرکت گوگل به تامین‌کنندگان خود اعلام کرده است که قصد دارد تا سال ۲۰۲۷ میلادی، تولید تمامی گوشی‌های هوشمند، ساعت‌های هوشمند و ایربادهای بی‌سیم پیکسل خود را به خارج از چین منتقل کند . این تصمیم با هدف کاهش وابستگی به چین و در سایه تنش‌های تجاری میان واشنگتن و پکن اتخاذ شده است موفقیت گوگل در توسعه و تولید گوشی‌های رده‌بالای پیکسل در ویتنام طی سال جاری میلادی، این اطمینان خاطر را به مدیران گوگل داده است تا برنامه خروج کامل خطوط تولید از چین را تا سال ۲۰۲۷ نهایی کنند. با اجرای این تصمیم، گوگل پس از سامسونگ به دومین برند جهانی تبدیل خواهد شد که تولید گوشی‌های هوشمند خود را به‌طور کامل از چین جدا می‌کند. در یک نگاه خروج کامل از چین تا ۲۰۲۷: تولید تمامی دستگاه‌های پیکسل به ویتنام و هند منتقل می‌شود. استراتژی تهاجمی فروش: هدف‌گذاری برای افزایش عرضه‌ها با تکیه بر قابلیت‌های هوش مصنوعی. مزیت رقابتی: عدم فروش مستقیم در چین، دست گوگل را برای جابه‌جایی زنجیره تامین باز گذاشته است. ✔️ بیشتر بخوانید: آزمون بزرگ شیائومی در بورس؛ آیا گزارش مالی جدید رالی صعودی سهام را نجات می‌دهد؟ جزئیات و استراتژی جدید گوگل برای بازار موبایل چیست؟ این تغییر ساختار تولید همزمان با برنامه‌های تهاجمی گوگل برای افزایش فروش محصولات سخت‌افزاری دنبال می‌شود: رشد تهاجمی تیراژ تولید: گوگل به تامین‌کنندگان خود اعلام کرده که قصد دارد با وجود چالش‌های شدید و هزینه‌های سرسام‌آور تراشه‌های حافظه، عرضه گوشی‌های پیکسل را امسال بین ۸ تا ۱۰ درصد افزایش دهد. ترفند مقابله با گرانی تراشه: برای افزایش قدرت چانه‌زنی، گوگل سفارش‌های بخش رایانش ابری خود را با سفارش‌های گوشی‌های هوشمند ترکیب کرده است. ثبات نسبی قیمت‌ها: در حالی که بسیاری از رقیبان پیش‌بینی‌های فروش خود را کاهش داده‌اند، گوگل خانواده پرچمدار پیکسل ۱۱ را روانه بازار کرده است.
اکوسیستم ترون با اجرای برنامه‌های گسترده خرید مجدد و توکن‌سوزی برای دارایی‌های JST، SUN، BTT و WIN وارد مرحله جدیدی از مدل اقتصادی خود شده است. در یوتوتایمز بررسی می‌کنیم چگونه استفاده از درآمد واقعی شبکه برای کاهش عرضه توکن‌ها می‌تواند ساختار توکنومیک ترون را تغییر دهد. بر اساس داده‌های معتبر جهانی بررسی شده توسط یوتوتایمز، پروژه‌های اصلی شبکه ترون در حال تبدیل درآمدهای پروتکل به خرید توکن از بازار و حذف دائمی آنها از چرخه گردش هستند؛ مدلی که شباهت زیادی به بازخرید سهام در بازارهای سنتی دارد. JST، SUN، BTT و WIN برنامه توکن‌سوزی را آغاز کردند ترون اعلام کرده است چهار دارایی اصلی این شبکه شامل JST، SUN، WIN و BTT اکنون از مکانیزم‌های خرید مجدد و توکن‌سوزی استفاده می‌کنند. در این مدل، درآمد ایجادشده توسط فعالیت‌های شبکه برای خرید توکن‌ها از بازار آزاد استفاده شده و سپس این دارایی‌ها برای همیشه از عرضه خارج می‌شوند. هدف این برنامه، ایجاد یک چرخه ارزش برای دارندگان توکن‌ها و کاهش تدریجی عرضه در گردش است؛ موضوعی که می‌تواند در بلندمدت بر اقتصاد این دارایی‌ها تاثیر بگذارد. JST بیش از ۱.۷ میلیارد توکن را از گردش خارج کرد توکن JST که یکی از دارایی‌های اصلی بخش دیفای ترون محسوب می‌شود، پیشگام این برنامه بوده است. طبق اعلام این پروژه، JST تاکنون چهار مرحله اصلی خرید و توکن‌سوزی را تکمیل کرده و مجموعاً یک میلیارد و ۷۱۱ میلیون و ۲۴۹ هزار و ۸۶۳ توکن JST را از گردش خارج کرده است. این مقدار معادل حدود ۱۷.۲۹ درصد از کل عرضه JST اعلام شده است. شاخص JST مقدار تعداد توکن‌های سوزانده‌شده ۱.۷۱ میلیارد JST سهم از کل عرضه ۱۷.۲۹ درصد ارزش کل خریدها بیش از ۹۴.۶۲ میلیون دلار تعداد مراحل توکن‌سوزی ۴ مرحله ارزش کل خریدهای انجام‌شده برای JST در چهار مرحله از ۹۴.۶۲ میلیون دلار عبور کرده که نشان‌دهنده افزایش حجم سرمایه اختصاص‌یافته به این برنامه است. SUN مکانیزم خرید مجدد خود را ارتقا داد SUN.io، یکی دیگر از بخش‌های مهم دیفای ترون، نیز مکانیزم خرید مجدد خود را به‌روزرسانی کرده است. این سیستم اکنون منابع مالی خود را از محصولات مختلف اکوسیستم SUN.io مانند SunSwap V2، SunPump و SunX دریافت می‌کند. از زمان آغاز برنامه خرید و توکن‌سوزی در دسامبر ۲۰۲۱، SUN.io تعداد ۵۱ مرحله متوالی توکن‌سوزی انجام داده است. در این مدت، ۶۷۸ میلیون و ۵۴۷ هزار و ۱۸۸ واحد SUN از گردش خارج شده که حدود ۳.۴ درصد از کل عرضه این توکن را تشکیل می‌دهد. همچنین SUN.io یک داشبورد اختصاصی برای نمایش فرآیند خرید و توکن‌سوزی راه‌اندازی کرده تا سرمایه‌گذاران بتوانند ارتباط میان درآمد پروتکل و کاهش عرضه را مشاهده کنند. BTT و WIN نیز وارد مرحله خرید با درآمد واقعی شدند دو پروژه زیرمجموعه ترون یعنی BitTorrent و WINkLink نیز برنامه‌های خرید و توکن‌سوزی خود را معرفی کرده‌اند. WINkLink اعلام کرده است ۱۰۰ درصد درآمد خود را برای خرید مجدد توکن WIN اختصاص خواهد داد. BitTorrent نیز قصد دارد تمام درآمد حاصل از فعالیت‌های غیرمتمرکز خود را برای خرید BTT استفاده کند. طبق برنامه اعلام‌شده، مرحله رسمی توکن‌سوزی این دو پروژه در سه‌ماهه چهارم سال ۲۰۲۶ آغاز خواهد شد. رشد JST پس از برنامه توکن‌سوزی افزایش یافت در میان چهار پروژه اصلی، JST بیشترین تاثیر را از اجرای برنامه کاهش عرضه دریافت کرده است. پس از آغاز برنامه خرید و توکن‌سوزی، قیمت JST بیش از ۲۰۰ درصد افزایش یافت و در تاریخ ۱۰ ژوئیه از سطح ۰.۱ دلار عبور کرد. همچنین حجم معاملات این توکن در سه‌ماهه دوم سال به ۳.۲۷ میلیارد دلار رسید که نشان‌دهنده افزایش فعالیت بازار و توجه سرمایه‌گذاران به این دارایی است. طبق داده‌های منتشرشده، منابع مالی این برنامه از درآمد JustLend DAO تامین می‌شود؛ به‌طوری که ۷۰ درصد منابع از عملیات اجاره انرژی و ۳۰ درصد از کارمزدهای ثبات USDJ تامین شده است. SUN، WIN و BTT عملکرد متفاوتی در بازار داشتند توکن SUN نیز پس از بهبود مکانیزم ضدتورمی خود توانست روند نسبتاً پایداری ثبت کند. بر اساس داده‌های CoinGecko، SUN در یک ماه حدود ۱۰ درصد رشد داشته و ارزش کل دارایی‌های قفل‌شده (TVL) آن به حدود ۶۴۰ میلیون دلار رسیده است. حجم معاملات هفت‌روزه این پروتکل نیز حدود ۴۴۰ میلیون دلار اعلام شده است. از سوی دیگر، WIN پس از معرفی برنامه «خرید و توکن‌سوزی با ۱۰۰ درصد درآمد واقعی» حدود ۲۲.۵ درصد رشد کرد. BTT نیز در شرایط نوسانی بازار توانست حمایت قیمتی خود را حفظ کند. ترون از یک شبکه لایه اول به موتور مالی تبدیل می‌شود ترون اعلام کرده است این شبکه اکنون نزدیک به ۴۰۰ میلیون حساب فعال دارد و ارزش کل دارایی‌های قفل‌شده آن از ۲۷ میلیارد دلار عبور کرده است. همچنین حجم استیبل‌کوین‌های موجود در شبکه ترون بیش از ۹۰ میلیارد دلار گزارش شده است. این شبکه تلاش می‌کند درآمدهای ایجادشده از فعالیت‌های مختلف را دوباره به اکوسیستم بازگرداند و از طریق خرید و توکن‌سوزی، ارزش بیشتری برای دارندگان دارایی‌های خود ایجاد کند. در سال ۲۰۲۶ نیز پروژه‌های زیرمجموعه ترون به‌روزرسانی‌هایی مانند ارتقای JustLend DAO، کاهش هزینه انرژی SUN.io، راه‌اندازی BTTInferGrid برای پردازش غیرمتمرکز هوش مصنوعی و گسترش خدمات WINkLink را اجرا کرده‌اند. تحلیل یوتوتایمز از تاثیر خبر بر بازار کریپتو تحلیلگران یوتوتایمز معتقدند برنامه‌های توکن‌سوزی ترون می‌تواند در کوتاه‌مدت توجه سرمایه‌گذاران را به JST، SUN، BTT و WIN افزایش دهد، اما تاثیر واقعی این مدل به میزان رشد درآمد شبکه و تقاضای کاربران وابسته است. کاربران ایرانی بازار کریپتو باید در کنار اخبار توکن‌سوزی، میزان استفاده واقعی از پروتکل و نقدینگی پروژه‌ها را نیز بررسی کنند. این خبر به هیچ وجه پیشنهاد خرید این آلت‌کوین‌ها نیست و برای خرید هر رمزارزی، باید تحقیقات بسیار کامل‌تری را انجام دهید.
بانک UBS در یادداشت تازه خود به مشتریان می‌گوید رالی جهانی سهام هنوز «جا برای ادامه» دارد، حتی اگر نوسانات ناشی از تغییر انتظارات سیاستی فدرال رزرو گه‌گاه بازار را تکان دهد. این بانک همچنان برای S&P 500 فضای صعود می‌بیند، اما پیام اصلی آن این است که سرمایه‌گذاران باید از تمرکز بیش‌ازحد بر بازار آمریکا فاصله بگیرند و به سمت قرارگیری گسترده‌تر در اروپا، ژاپن و آسیا حرکت کنند. در یک نگاه رالی جهانی سهام ادامه دارد — UBS می‌گوید با وجود نوسانات ناشی از تغییر انتظارات فد، چشم‌انداز سهام همچنان صعودی است و S&P 500 فضای رشد بیشتر دارد. ریسک تمرکز در آمریکا — این بانک هشدار می‌دهد تمرکز بیش‌ازحد بر سهام آمریکا خطرناک شده و بهترین راه مشارکت در رالی، تنوع جغرافیایی در اروپا، ژاپن و آسیا است. قدرت سود جهانی — رشد سود شرکت‌ها در اروپا، ژاپن و آسیا (از جمله پیش‌بینی ۷۲٪ رشد سود در آسیا) نشان می‌دهد رالی سهام در حال گسترش است و نه محدود به آمریکا؛ بنابراین پرتفوی جهانی متنوع بهترین استراتژی است. UBS هشدار می‌دهد ریسک تمرکز در بازار آمریکا به‌طور قابل‌توجهی بالا رفته و اکنون بهترین راه مشارکت در رالی جهانی، تنوع جغرافیایی است؛ نه شرط‌بندی یک‌طرفه روی آمریکا. این دیدگاه با داده‌های بنیادی نیز تقویت می‌شود: اروپا در مسیر ثبت قوی‌ترین رشد سود سه‌ماهه دوم از ۲۰۲۲ قرار دارد و چرخه سرمایه‌گذاری جدیدی حول دفاع، زیرساخت، AI، اتوماسیون، برق و امنیت انرژی شکل گرفته است. UBS در اروپا بانک‌ها، سلامت، صنعتی‌ها، مصرفی‌ها، سهام آلمان و شرکت‌های اروپایی با کیفیت بالا را ترجیح می‌دهد. در ژاپن، UBS معتقد است بازار احتمالاً کف چرخه‌ای خود را پیدا کرده؛ سود عملیاتی شرکت‌ها در سه‌ماهه دوم بیش از ۲۰٪ رشد داشته و غافلگیری‌های مثبت درآمدی چشم‌انداز را تقویت کرده‌اند. این بانک ترکیبی از سهام مرتبط با AI (به‌ویژه تجهیزات نیمه‌رسانا)، بانک‌ها، ماشین‌آلات و شرکت‌های منتفع از افزایش تقاضای برق را ترجیح می‌دهد. ✔️ بیشتر بخوانید: ساخت زیرساخت هوش مصنوعی؛ هشدار کمبود برق آمریکا UBS برای آسیا به‌جز ژاپن رتبه جذاب تعیین کرده و می‌گوید انتظار ۷۲٪ رشد سود شرکت‌ها در سال جاری، پایه اصلی این دیدگاه مثبت است. این رشد از دو عامل می‌آید: ۱) نقش پررنگ منطقه در زنجیره سخت‌افزار هوش مصنوعی، ۲) بهبود بخش‌های چرخه‌ای پس از ضعف سال گذشته. در چین، UBS بیشترین جذابیت را در سهام اینترنتی و تجهیزات سرمایه‌ای نیمه‌رسانا می‌بیند. برای درآمد پایدار، این بانک بانک‌ها، بیمه‌ها، یوتیلیتی‌های منتخب و کالاهای اساسی مصرفی را ترجیح می‌دهد. UBS همچنین هند را یک داستان رشد مستقل می‌داند و می‌گوید اصلاحات «ارزش‌آفرینی» در سنگاپور جذابیت آن بازار را افزایش داده است. UBS جمع‌بندی می‌کند که قدرت سود جهانی، بهبود چرخه‌ای و روندهای ساختاری در مناطق مختلف، بهترین استراتژی را در یک پرتفوی سهام متنوع جهانی قرار می‌دهد؛ رویکردی که به‌گفته این بانک، به سرمایه‌گذاران امکان می‌دهد در رالی گسترده سهام مشارکت کنند و در عین حال با نوسانات احتمالی ناشی از سیاست فد کنار بیایند.
در یک نگاه بازار مس با یک دوگانگی مهم روبه‌روست: از یک سو، واردات مس چین در ژوئیه ۱۱.۵ درصد کاهش یافته و واردات کنسانتره نیز ضعیف‌تر شده که نشانه‌ای از ضعف تقاضا است. از سوی دیگر، محدودیت عرضه معادن و پایین بودن ذخایر مس باعث شده معامله‌گران به‌شدت نسبت به آینده قیمت خوش‌بین شوند. موقعیت‌های خرید خالص مس در COMEX با افزایش ۱۱٬۳۰۶ قرارداد به ۷۷٬۷۹۶ قرارداد رسیده؛ بالاترین سطح از فوریه ۲۰۲۱. همزمان، صادرات آلومینیوم چین ۱۸.۶ درصد و صادرات فولاد ۲.۹ درصد رشد کرده است. در مجموع، ضعف تقاضای چین در برابر محدودیت عرضه قرار گرفته و همین تضاد می‌تواند مسیر بعدی قیمت مس را تعیین کند. استراتژیست‌های ING، اوا مانتی و وارن پترسون، عقیده دارند جدیدترین داده‌های تجاری چین همچنان از ضعف تقاضا برای مس حکایت دارد، اما در مقابل، معامله‌گران بازارهای مالی با توجه به محدودیت عرضه فیزیکی و پایین بودن سطح ذخایر، به شکل فزاینده‌ای روی رشد قیمت مس شرط‌بندی می‌کنند. واردات مس چین کاهش یافت واردات مس تصفیه‌شده و مس خام چین در ماه ژوئیه ۱۱.۵ درصد نسبت به سال گذشته کاهش یافت و به ۴۲۴.۶ هزار تن رسید. در هفت ماه نخست سال نیز حجم واردات مس چین ۶.۲ درصد کاهش سالانه داشته است. واردات کنسانتره مس نیز کاهش یافته که به گفته ING، تا حدی نشان‌دهنده افزایش فشار ناشی از محدودیت عرضه در معادن مس است. در بازار سنگ‌آهن، شرایط متفاوت بود و واردات چین با رشد ۳.۳ درصدی به ۱۰۸.۱ میلیون تن رسید؛ هرچند حاشیه سود پایین فولادسازان و فعالیت‌های تعمیر و نگهداری همچنان بر تقاضا فشار وارد می‌کند. صادرات آلومینیوم چین افزایش یافت در سمت صادرات، چین در ماه ژوئیه ۶۴۰ هزار تن آلومینیوم و محصولات آلومینیومی صادر کرد که نسبت به سال گذشته ۱۸.۶ درصد افزایش داشته است. به گفته ING، تولیدکنندگان چینی از اختلالات عرضه و تغییر مسیرهای تجاری ناشی از درگیری‌های خاورمیانه برای افزایش صادرات استفاده کرده‌اند. صادرات فولاد چین نیز با رشد ۲.۹ درصدی به ۱۰.۱ میلیون تن رسید. معامله‌گران به مس خوش‌بین‌تر شده‌اند با وجود ضعف واردات چین، جریان سرمایه در بازار مس سیگنال کاملاً متفاوتی ارسال می‌کند. مدیران پولی، موقعیت‌های خرید خالص خود در COMEX مس را ۱۱٬۳۰۶ قرارداد افزایش داده و به ۷۷٬۷۹۶ قرارداد رسانده‌اند؛ بالاترین سطح از فوریه ۲۰۲۱. این موسسه عقیده دارد بازار فیزیکی مس با محدودیت عرضه و سطح پایین ذخایر مواجه است و همین موضوع باعث شده معامله‌گران نسبت به چشم‌انداز قیمت مس خوش‌بین‌تر شوند.
در یک نگاه گسترش جنگ‌های مدرن و افزایش هزینه‌‌کردهای دفاعی، نگاه تازه‌ای به نقش طلا و نقره در صنایع نظامی ایجاد کرده است. با پیچیده‌تر شدن موشک‌ها، پهپادها، رادارها و تجهیزات الکترونیکی، تقاضا برای فلزاتی که رسانایی و قابلیت اطمینان بالایی دارند، افزایش می‌یابد. نقره به دلیل بالاترین رسانایی الکتریکی و طلا به دلیل مقاومت بالا در برابر خوردگی، در بخش‌های حیاتی این تجهیزات کاربرد دارند. در چنین شرایطی، رقابت فزاینده میان صنایع دفاعی، هوش مصنوعی، مراکز داده و خودروهای برقی بر سر مواد اولیه می‌تواند اهمیت صنعتی طلا و نقره را افزایش دهد و یک محرک ساختاری تازه برای بازار این دو فلز ایجاد کند. جنگ‌های مدرن در میدان نبرد انجام می‌شوند، اما پیروزی در آنها در کارخانه رقم می‌خورد؛ و طلا و نقره به‌خوبی نشان می‌دهند چرا. وقتی تاریخ‌نگاران درباره جنگ‌ها می‌نویسند، معمولاً روایت خود را با ارتش‌ها آغاز می‌کنند. در این مقاله که بر اساس گزارش منتشرشده در Investing تهیه شده و توسط تیم تحریریه یوتوتایمز ترجمه، بازنویسی و برای مخاطب فارسی‌زبان تنظیم شده است، نگاهی داریم به نقش طلا و نقره در جنگ‌افزارهای مدرن و اینکه چگونه افزایش هزینه‌های دفاعی و رقابت صنعتی می‌تواند بر آینده این دو فلز اثر بگذارد. نبردها، فرماندهان و تصمیم‌های سیاسی بر روایت غالب هستند. نقشه‌ها مملو از فلش‌هایی می‌شوند که مسیر پیشروی نیروها را نشان می‌دهند. شمار تلفات ثبت می‌شود و پیروزی‌ها و شکست‌ها به نقاطی ثابت در تاریخ تبدیل می‌شوند. کارخانه‌ها اما اغلب تنها در حد یک پاورقی باقی می‌مانند. با این حال، جنگ‌ها همیشه در دو جبهه انجام شده‌اند؛ یک‌بار در میدان نبرد و بار دیگر صدها کیلومتر دورتر، در کارخانه‌های فولاد، پالایشگاه‌ها، کارگاه‌های ماشین‌سازی و معادن. رقابت نخست تعیین می‌کند چه کسی امروز پیروز می‌شود؛ رقابت دوم مشخص می‌کند چه کسی فردا همچنان توان ادامه جنگ را خواهد داشت. میدان نبرد مصرف می‌کند؛ صنعت جایگزین می‌کند هر درگیری طولانی‌مدت در نهایت به نقطه‌ای می‌رسد که این دو نیرو با یکدیگر برخورد می‌کنند. ذخایر با سرعتی بیشتر از توان تولید کاهش می‌یابند. زنجیره‌های تأمینی که زمانی بی‌پایان به نظر می‌رسیدند، شروع به ازهم‌گسیختگی می‌کنند. دولت‌ها درمی‌یابند که سرعت حرکت ارتش‌ها در نهایت به همان اندازه‌ای است که صنعت اجازه می‌دهد. جنگ جهانی دوم نمونه‌های بی‌شماری از این معادله خاموش ارائه کرد، اما یکی از آنها بیش از همه برجسته است. ✔️ بیشتر بخوانید: برای خرید طلا هنوز دیر نشده؛ چرا تحلیلگران به ادامه صعود امیدوارند؟ در سال ۱۹۴۲، مهندسان پروژه منهتن برای ساخت سیم‌پیچ‌های الکترومغناطیسی عظیمی که برای جداسازی ایزوتوپ‌های اورانیوم مورد نیاز بود، درخواست مس کردند. واشنگتن این درخواست را رد کرد. مس از قبل برای کاربردهای دیگری اختصاص یافته بود و به سمت کشتی‌ها، هواپیماها، تجهیزات ارتباطی و مهماتی می‌رفت که برای جهانی درگیر جنگ تولید می‌شدند. خزانه‌داری آمریکا در عوض نقره پیشنهاد کرد. حدود ۱۴۶ میلیون اونس نقره از خزانه‌های دولتی خارج شد، در مجتمع اوک ریج (Oak Ridge) به سیم‌پیچ‌های عظیم تبدیل شد و پس از پایان جنگ، بی‌سروصدا به خزانه‌ها بازگردانده شد. این داستان برای سرمایه‌گذاران بازار فلزات گران‌بها آشنا است و معمولاً به‌عنوان نشانه‌ای از اهمیت راهبردی نقره روایت می‌شود. اما این ماجرا شایسته برداشت متفاوتی است. دانشمندان نقره دریافت نکردند چون این فلز از مس بهتر بود؛ بلکه نقره در اختیار آنها قرار گرفت چون مس در جای دیگری به ماده‌ای حیاتی تبدیل شده بود. جنگ‌ها توانایی عجیبی در بازتعریف ارزش‌ها دارند. موادی که در دوران صلح فراوان به نظر می‌رسند، ناگهان به منابعی تبدیل می‌شوند که نمی‌توان به‌سادگی از آنها صرف‌نظر کرد. برخی مواد نیز نقش‌هایی را بر عهده می‌گیرند که هیچ‌کس پیش از آن برایشان پیش‌بینی نکرده بود. درس این ماجرا هرگز صرفاً درباره نقره نبود؛ بلکه درباره سیستم صنعتی زیربنای هر درگیری بود و اینکه فشار جنگ چگونه بخش‌هایی از این سیستم را آشکار می‌کند که معمولاً تا پیش از شروع اختلال، توجه چندانی به آنها نداریم. پیروزی در جنگ فقط در میدان نبرد رقم نمی‌خورد دانشمندان هرگز نقره نمی‌خواستند؛ آنها مس می‌خواستند. نقره به راه‌حل تبدیل شد، چون مس در جای دیگری ارزش بیشتری پیدا کرده بود. این تصمیم نه بر مبنای شیمی و نه بر اساس کمیابی، بلکه بر اساس ظرفیت تولید اتخاذ شد. جنگ‌ها به‌ندرت در همان روزهای نخست کمبودها را آشکار می‌کنند. این کمبودها معمولاً شش ماه بعد خود را نشان می‌دهند؛ زمانی که کارخانه‌ها شروع به جایگزین کردن تجهیزاتی می‌کنند که میدان‌های نبرد پیش‌تر مصرف کرده‌اند. آغاز یک کارزار نظامی به ارتشی تعلق دارد که بهترین آمادگی را داشته است؛ اما ادامه جنگ‌ها نصیب کشوری می‌شود که بتواند سریع‌تر از میزان تخریب، تولید کند. ✔️ بیشتر بخوانید: نقره دوباره اوج گرفت؛ توافق آمریکا و ایران چه اثری بر قیمت دارد؟ جنگ جهانی دوم اغلب به‌عنوان پیروزی ظرفیت صنعتی به یاد آورده می‌شود. این موضوع امروز نیز همچنان صادق است، هرچند کارخانه‌ها دیگر همان ماشین‌آلات گذشته را تولید نمی‌کنند. خطوط مونتاژ تغییر کرده‌اند، اما اصل ماجرا تغییری نکرده است. زرادخانه تغییر کرده است. برای سه دهه، برنامه‌ریزی دفاعی غرب بر این فرض استوار بود که اکنون بیش از حد خوش‌بینانه به نظر می‌رسد: درگیری‌ها کوتاه خواهند بود؛ تسلیحات دقیق نیاز به تولید انبوه را کاهش خواهند داد؛ و موجودی انبارها می‌تواند محدود باشد، چرا که صنعت هر زمان که لازم باشد توان پاسخگویی خواهد داشت. جنگ اوکراین این فرض را از بین برده است. موشک‌هایی که تولیدشان سال‌ها زمان می‌برد، ظرف چند هفته مصرف شده‌اند. سامانه‌های پدافند هوایی به مسئله‌ای در حوزه محاسبات و اعداد تبدیل شده‌اند. هر رهگیری که انجام می‌شود، سفارش جدیدی ایجاد می‌کند که زمان تحویل آن بیش از پیش به آینده موکول می‌شود. دولت‌های اروپا و آمریکای شمالی دریافته‌اند که ظرفیت کارخانه‌ها را نمی‌توان به همان سرعتی که ارتش‌ها گسترش می‌یابند، افزایش داد. ایالات متحده نیز متناسب با همین شرایط واکنش نشان داده است. مجلس نمایندگان آمریکا در ژوئیه ۲۰۲۶ قانون مجوز دفاع ملی (National Defense Authorization Act) را تصویب کرد که حدود ۱.۱۵ تریلیون دلار برای سال مالی ۲۰۲۷ اختصاص می‌دهد. این لایحه هنوز باید مراحل تصویب در سنا و فرآیند مصالحه میان دو مجلس را طی کند تا به قانون تبدیل شود، اما جهت‌گیری آن کاملاً روشن است: هزینه‌های دفاعی بار دیگر در حال افزایش است و منابع بیشتری برای خرید تسلیحات، تحقیق و توسعه و همچنین ظرفیت صنعتی مورد نیاز برای حفظ یک زرادخانه بزرگ‌تر پیشنهاد شده است. این افزایش هزینه‌ها در شرایطی رخ می‌دهد که بدهی فدرال آمریکا در پایان ژوئن ۲۰۲۶ به حدود ۳۹.۵ تریلیون دلار رسیده بود. چه این هزینه‌ها از طریق استقراض بیشتر تأمین شوند و چه افزایش مالیات، بازسازی ظرفیت نظامی به منابع بیشتری از اقتصادی نیاز خواهد داشت که همین حالا نیز یکی از سنگین‌ترین بارهای بدهی تاریخ خود را تحمل می‌کند. این صرفاً تجدید تسلیحات نیست، این روند نوعی بازصنعتی‌شدن است. بازسازی این پایه صنعتی ارزان نخواهد بود. همزمان با رقابت دولت‌ها برای دستیابی به ظرفیت تولید، نیروی کار ماهر و قطعات تخصصی، احتمالاً هزینه تولید تسلیحات پیشرفته نیز همگام با افزایش تقاضا رشد خواهد کرد. بنابراین تجدید تسلیحات نه‌تنها تقاضا برای تجهیزات نظامی را افزایش می‌دهد، بلکه تقاضا برای مواد و نهاده‌های صنعتی مورد نیاز جهت تولید این تجهیزات را نیز بالا می‌برد. بازار هنوز درباره قدرت نظامی به‌گونه‌ای صحبت می‌کند که گویی قدرت یک کشور با تعداد تانک‌ها، هواپیماها و موشک‌هایی که هم‌اکنون در انبارها قرار دارند، اندازه‌گیری می‌شود. اما دولت‌ها به‌طور فزاینده‌ای درک می‌کنند که موجودی انبارها موقتی است؛ ظرفیت تولید دائمی است. مواد پنهان در قلب جنگ‌افزارهای مدرن فولاد همچنان شکل و شمایل سلاح‌های مدرن را تعیین می‌کند. آلومینیوم همچنان ساختار هواپیماها را شکل می‌دهد و تیتانیوم همچنان در برابر دماهای فوق‌العاده بالا مقاومت می‌کند. با این حال، هیچ‌یک از این مواد توضیح نمی‌دهد که چرا بودجه‌های دفاعی مدرن به‌تدریج شباهت بیشتری به بودجه‌های فناوری پیدا کرده‌اند. بخش گران‌قیمت ماجرا اکنون در زیر پوسته تجهیزات قرار دارد. ✔️ بیشتر بخوانید: سیگنال مهم برای طلا رسید؛ آیا این بار نوبت فتح سقف‌های جدید است؟ یک موشک کروز حامل پردازنده‌ها، سامانه‌های ناوبری، آنتن‌ها، حسگرها، باتری‌ها و تجهیزات ارتباطی است. یک پهپاد نظامی نیز پردازنده، سامانه ناوبری، ارتباطات رمزگذاری‌شده، حسگرها و باتری دارد. به بیان ساده‌تر، تجهیزات نظامی مدرن بیش از پیش به مجموعه‌ای از تجهیزات الکترونیکی تبدیل شده‌اند که درون یک بدنه هوایی قرار گرفته‌اند. سامانه‌های راداری نیز به ارسال و دریافت سیگنال‌های الکتریکی بسیار ضعیف با تقریباً هیچ حاشیه‌ای برای خطا وابسته هستند. طلا و نقره به‌ندرت در تیترهای مربوط به قراردادهای دفاعی دیده می‌شوند، زیرا سهم آنها از وزن یک سلاح بسیار ناچیز است. این فلزات تقریباً هیچ سهمی از وزن تجهیزات ندارند، اما بخش قابل‌توجهی از عملکرد آنها را ممکن می‌کنند. نقره همچنان رساناترین فلز از نظر الکتریکی است. طلا اندکی رسانایی کمتری نسبت به نقره دارد، اما ویژگی دیگری دارد که شاید برای مهندسان حتی ارزشمندتر باشد: طلا دچار خوردگی نمی‌شود. سال‌ها نگهداری در انبار، نوسانات شدید دما و محیط‌های عملیاتی سخت، تأثیر چندانی بر فلزی ندارند که در برابر اکسیداسیون مقاومت می‌کند. مهندسان به‌ندرت فلزات گران‌بها را به این دلیل انتخاب می‌کنند که گران‌بها هستند. در قلب موشک‌ها چه می‌گذرد؟ یک موشک کروز تاماهاوک حدود ۱۰ تا ۱۵ اونس نقره در خود دارد. در مقایسه با سلاحی که بیش از یک تن وزن دارد، این میزان تقریباً ناچیز به نظر می‌رسد. اما وزن معیار درستی برای سنجش اهمیت نقره نیست. ارزش نقره در این است که کجا استفاده می‌شود، نه اینکه چه مقدار از آن به کار رفته است. تسلیحات مدرن پیش از آنکه مواد منفجره را جابه‌جا کنند، اطلاعات را منتقل می‌کنند. هر پالس راداری، انتقال داده رمزگذاری‌شده، تصویر حرارتی و اصلاح مسیر هدایت، در ابتدا یک سیگنال الکتریکی است. اگر سیگنال از بین برود، موشک به چیزی جز یک قطعه فلزی گران‌قیمت تبدیل نخواهد شد. فیزیک نیز فضای بسیار کمی برای مصالحه باقی می‌گذارد. نقره همچنان رساناترین فلز شناخته‌شده از نظر الکتریکی است. در فرکانس‌هایی که سامانه‌های راداری، ارتباطی و جنگ الکترونیک استفاده می‌کنند، جریان الکتریکی تقریباً به‌طور کامل در سطح یک رسانا حرکت می‌کند. مهندسان به این پدیده «اثر پوستی» (Skin Effect) می‌گویند. در چنین شرایطی، رسانایی سطحی بسیار ارزشمندتر از ماده‌ای است که در زیر سطح قرار دارد. به همین دلیل، روکش نقره در موجبرها، آنتن‌ها و قطعات فرکانس بالا کاربرد گسترده‌ای دارد. ویژگی منحصربه‌فرد این فلزات نه در مقدار مورد نیاز، بلکه در دقت و حساسیت وظیفه‌ای است که انجام می‌دهند. یک موشک کروز مدرن هزاران اتصال الکتریکی دارد که حسگرها، پردازنده‌ها، آنتن‌ها و سامانه‌های کنترلی را به یکدیگر متصل می‌کنند. بیشتر این اتصالات تنها از لایه‌های میکروسکوپی فلزات گران‌بها استفاده می‌کنند؛ لایه‌هایی که اغلب با چشم غیرمسلح دیده نمی‌شوند. ✔️ بیشتر بخوانید: رکورد ۲۱ ماهه خرید طلا توسط چین؛ پکن به تنهایی قیمت جهانی طلا را جابه‌جا می‌کند؟ این اتصالات در مجموع مسیرهایی را تشکیل می‌دهند که هر دستور از طریق آنها منتقل می‌شود. سامانه‌های هدایت بدون دریافت سیگنال‌های دقیق نمی‌توانند مسیر موشک را اصلاح کنند. رادار نیز اگر تلفات الکتریکی باعث اختلال در پالس بازگشتی شود، قادر نخواهد بود هدف خود را به‌درستی تشخیص دهد. موفقیت یا شکست مأموریت اغلب مدت‌ها پیش از آنکه مواد منفجره به مقصد برسند، تعیین شده است. همین اصل بسیار فراتر از یک موشک خاص کاربرد دارد. تجهیزات الکترونیکی نظامی بر پایه قابلیت اطمینان طراحی می‌شوند، نه جایگزین‌پذیری. مهندسان معمولاً نمی‌پرسند آیا طلا یا نقره گران هستند یا خیر؛ آنها می‌پرسند آیا ماده دیگری می‌تواند پس از سال‌ها نگهداری، شتاب‌های شدید و فشارهای محیطی فوق‌العاده، همان عملکرد پایدار را ارائه دهد یا نه. در سامانه‌های حیاتی، پاسخ اغلب منفی است. هزینه شکست نیز نه بر اساس اونس فلز، بلکه بر اساس مأموریت‌هایی سنجیده می‌شود که هرگز به هدف خود نمی‌رسند. طلا مسئله متفاوتی را حل می‌کند. تجهیزات نظامی ممکن است سال‌ها در انبار باقی بمانند، پیش از آنکه حتی یک‌بار مورد استفاده قرار گیرند. مس اکسید می‌شود. اکسیداسیون مقاومت الکتریکی را افزایش می‌دهد و مقاومت بیشتر، سیگنال‌ها را تضعیف می‌کند. طلا هیچ‌یک از این مشکلات را ندارد. ارزش طلا کمتر به رسانایی و بیشتر به دوام و ماندگاری آن مربوط می‌شود. یک اتصال که امروز ساخته می‌شود باید پس از سال‌ها لرزش، رطوبت، هوای شور و چرخه‌های مکرر تغییر دما نیز بدون نقص کار کند. این اطمینان، ارزشی دارد که پرداخت هزینه بیشتر برای طلا را توجیه می‌کند. میزان استفاده از طلا و نقره در موشک‌ها و پهپادهای مدرن پهپادها در بردهای مدار، قطعات فرکانس رادیویی (RF)، سامانه‌های مدیریت حرارتی و مجموعه‌های اپتیکی به نقره متکی هستند. هواپیماهای جنگنده در سامانه‌های راداری پیشرفته از رساناهای روکش‌شده با نقره استفاده می‌کنند، در حالی که طلا از اتصالات حیاتی در برابر فرسایش و تخریب محافظت می‌کند. ماهواره‌ها نیز همین فلسفه را دنبال می‌کنند؛ زیرا پس از ترک سکوی پرتاب، دیگر برنامه‌ای برای تعمیر و نگهداری آنها وجود ندارد و تنها چیزی که اهمیت دارد، قابلیت اطمینان است. زرادخانه مدرن بیش از پیش به صنعت نیمه‌رساناها شباهت پیدا می‌کند. کارخانه‌ها زمانی میزان تولید خود را با تنها ورق زرهی اندازه‌گیری می‌کردند. امروز ظرفیت تولید ویفر، ماشین‌کاری دقیق، تجهیزات الکترونیکی پیشرفته و مواد تخصصی معیارهای مهم‌تری هستند. فولاد همچنان قابل مشاهده است، زیرا پوسته تجهیزات را تشکیل می‌دهد. اما این تجهیزات الکترونیکی هستند که تعیین می‌کنند آیا این پوسته در نهایت به مقصد خواهد رسید یا خیر. زیرساخت‌های هوش مصنوعی، مراکز داده، خودروهای برقی، تجهیزات پزشکی پیشرفته و تسلیحات مدرن، بیش از پیش برای دسترسی به یک خانواده مشترک از مواد با یکدیگر رقابت می‌کنند. آنها به‌طور فزاینده‌ای از یک اکوسیستم صنعتی مشترک تغذیه می‌کنند. یکی در خدمت تقاضای تجاری است و دیگری در خدمت امنیت ملی؛ اما زنجیره‌های تأمین آنها بسیار بیشتر از آنچه اکثر سرمایه‌گذاران تصور می‌کنند، با یکدیگر همپوشانی دارند. نقره هرگز مانند عناصر خاکی کمیاب یا اورانیوم به‌عنوان یک فلز راهبردی تلقی نشده است. این فلز در ده‌ها کشور استخراج می‌شود، ذخایر قابل‌توجهی در سطح زمین دارد و به اندازه‌ای در دسترس بوده که دولت‌ها هرگز مجبور نشده‌اند استفاده از آن را سهمیه‌بندی کنند. سرمایه‌گذاران اغلب به دنبال یک محرک بزرگ و چشمگیر هستند؛ کمبود، ذخایر دولتی یا هراس ناشی از جنگ. اما تاریخ به مسیر آرام‌تری اشاره می‌کند. دانشمندان اوک ریج نقره دریافت نکردند چون این فلز غیرقابل جایگزینی بود. آنها نقره دریافت کردند چون مس در جای دیگری به ماده‌ای حیاتی تبدیل شده بود. فلزی که گلوگاه دیروز را برطرف کرد، صرفاً همان فلزی بود که هنوز در دسترس قرار داشت. جنگ‌ها با نبردهایشان در تاریخ ماندگار می‌شوند، اما سرنوشت آنها را کارخانه‌هایی تعیین می‌کنند که هرگز از ساختن دست نکشیدند. و گاهی اوقات، مهم‌ترین پرسش این نیست که چه تعداد موشک در زرادخانه باقی مانده است؛ بلکه این است که کدام ماده را کارخانه بعدی دیگر نمی‌تواند به‌راحتی در اختیار داشته باشد. ✔️ بیشتر بخوانید: نقره در نقطه سرنوشت‌ساز؛ توافق ایران و آمریکا یا تورم آمریکا؟
مایکروسافت اعلام کرد چهارمین منطقه دیتاسنتری سرویس ابری آژور را در هند افتتاح کرده است. این اقدام با هدف افزایش ظرفیت زیرساخت‌های ابری، پاسخگویی به رشد تقاضا برای خدمات هوش مصنوعی و رایانش ابری، و حمایت از توسعه دیجیتال در بازار هند انجام شده است.
پیامدهای بحران درگیری نظامی در خاورمیانه و اختلال در مسیر حیاتی تنگه هرمز، دولت هند را مجبور به اتخاذ تصمیمات بی‌سابقه‌ای برای تامین امنیت انرژی خود کرده است. بر اساس گزارش اختصاصی خبرگزاری رویترز، دولت نئاندره مودی در حال بررسی یک طرح ۱۰ ساله به ارزش ۴۲ میلیارد دلار است تا برای اولین‌بار علاوه بر نفت خام، ذخایر استراتژیک گاز طبیعی (LNG) و گاز مایع یا همان گاز آشپزخانه (LPG) ایجاد کند. نکته چالش‌برانگیز این طرح، نحوه تامین مالی آن است؛ منابع مطلع خبر داده‌اند که دولت قصد دارد بخشی از این هزینه سنگین را از طریق دریافت عوارض و مالیات مستقیم از مصرف‌کنندگان گاز خانگی و صنعتی تامین کند. در ادامه با یوتوتایمز همراه باشید تا جزییات این طرح بزرگ انرژی و تاثیر آن بر مصرف‌کنندگان هندی را بررسی کنیم. در یک نگاه طرح ۴۲ میلیارد دلاری امنیت انرژی: هند برنامه دارد تا ۱۰ سال آینده ظرفیت ذخایر استراتژیک خود را به ۲ ماه مصرف نفت و LNG و ۶ هفته مصرف LPG برساند. مالیات بر مصرف‌کنندگان گاز: دریافت عوارض جدید از کاربران گاز مایع و طبیعی، درآمد سالانه ۱.۵ میلیارد دلاری برای ساخت زیرساخت‌های ذخیره‌سازی ایجاد می‌کند. افزایش ۲ درصدی قبوض گاز: اضافه شدن حدود ۱۸ روپیه به قیمت هر کپسول گاز خانگی، این تصمیم را از نظر سیاسی برای دولت مودی بسیار حساس کرده است. کمبود شدید ذخایر فعلی: ذخایر اضطراری فعلی هند زیر ۱۰ روز نیاز کشور را پوشش می‌دهد؛ در حالی که این رقم برای رقبایی مثل ژاپن و کره جنوبی بیش از ۱۰۰ روز است. عوارض جدید چقدر به قبوض گاز مردم هند می‌افزاید؟ وزارت نفت و گاز طبیعی هند در حال بررسی اخذ عوارض ۱.۲۹ روپیه‌ای به ازای هر کیلوگرم LPG است. این تغییر به معنای افزایش حدود ۱۸ روپیه‌ای روی هر کپسول استاندارد گاز مایع خانگی است که سالانه ۴۶۰ میلیون دلار درآمد برای ساخت زیرساخت‌ها ایجاد می‌کند. همچنین برای گاز طبیعی، عوارض ۱.۴۳ روپیه‌ای به ازای هر متر مکعب پیشنهاد شده که حدود ۱ میلیارد دلار در سال درآمدزایی خواهد داشت. در مجموع، این عوارض قبوض گاز خانوارها را حدود ۲ درصد افزایش می‌دهد؛ مسئله‌ای که در شرایط تورم بالای سوخت، چالش سیاسی پرریسک برای حزب حاکم خواهد بود. ✔️ بیشتر بخوانید: رمزگشایی از صعود ۳ روزه طلا؛ احتمال توافق هرمز با قیمت‌ها چه می‌کند؟ چرا هند به سمت ذخایر چندگانه سوخت حرکت کرد؟ هند سومین واردکننده و مصرف‌کننده بزرگ نفت در جهان است و نزدیک به ۹۰ درصد نفت خام مورد نیاز خود را وارد می‌کند. اختلالات اخیر در تنگه هرمز و ریسک‌های ناشی از جنگ در خاورمیانه، وابستگی شدید و آسیب‌پذیری زنجیره تامین انرژی این کشور را آشکار کرد. جزئیات زیرساخت‌های جدید مورد نیاز طی ۱۰ سال آینده: نفت خام: ساخت ۲۸ میلیون تن ظرفیت ذخیره‌سازی جدید. گاز طبیعی مایع (LNG): ایجاد ۹ میلیون تن ظرفیت ذخیره‌سازی. گاز مایع (LPG): ساخت ۴ میلیون تن ظرفیت ذخیره‌سازی جدید. در حال حاضر، هند تنها ۵.۳۳ میلیون تن ظرفیت ذخیره استراتژیک نفت خام دارد و هیچ ذخیره استراتژیک مجزایی برای گاز LPG و LNG ندارد. پیامد این تصمیم برای بازارهای جهانی انرژی چیست؟ تقویت تقاضای ساختاری: خریدهای بلندمدت هند برای پر کردن ذخایر جدید LPG و LNG، یک کف تقاضای پایدار در بازارهای جهانی انرژی طی یک دهه آینده ایجاد خواهد کرد. کاهش وابستگی به شوک‌های قیمتی: با رسیدن سطح پوشش ذخایر به حدود ۶۰ روز، تاثیر نوسانات و جهش‌های قیمتی ناشی از اخبار خاورمیانه بر اقتصاد داخلی هند به شدت کاهش خواهد یافت.
صادرات نفت خام ونزوئلا در ماه ژوئیه با ۲۵ درصد کاهش به ۸۵۶ هزار بشکه در روز رسید که پایین‌ترین سطح در پنج ماه اخیر محسوب می‌شود. این کاهش عمدتاً ناشی از افت تقاضا از سوی هند بود؛ واردات نفت هند از ونزوئلا پس از بهبود عرضه نفت خاورمیانه در پی وقفه در درگیری‌های ایران، به نصف کاهش یافت. آمریکا و هند همچنان بزرگترین خریداران نفت ونزوئلا بودند، در حالی که چین از زمان برکناری نیکلاس مادورو از قدرت در اوایل سال جاری، هیچ نفت خامی از ونزوئلا وارد نکرده است.
هند همچنان به خرید گسترده نفت روسیه ادامه می‌دهد؛ به‌طوری که واردات نفت روسیه در ماه ژوئیه به بالاترین سطح تاریخ رسید و بیش از نیمی از کل واردات نفت خام هند را به خود اختصاص داد. بر اساس داده‌های رهگیری کشتی‌ها از سوی شرکت کپلر (Kpler) که روز دوشنبه (12 مرداد) منتشر شد، واردات نفت خام هند از روسیه در ماه ژوئیه به ۲.۸ میلیون بشکه در روز رسید. این رقم از رکورد قبلی ۲.۷ میلیون بشکه در روز در ماه ژوئن فراتر رفت و بالاترین میانگین ماهانه واردات روسیه در تاریخ محسوب می‌شود. طبق این داده‌ها، مجموع واردات نفت خام هند نیز در ماه ژوئیه اندکی نسبت به ژوئن افزایش یافت و به بیش از ۵ میلیون بشکه در روز رسید. سهم نفت روسیه از کل واردات نفت خام هند در ماه گذشته به ۵۵.۵ درصد رسید؛ چراکه پالایشگاه‌های هندی در بحبوحه تهدیدها علیه کشتیرانی در تنگه هرمز و اخیراً در تنگه باب‌المندب در دریای سرخ، همچنان به محموله‌های نفت روسیه متکی ماندند. ✔️ بیشتر بخوانید: بازی خطرناک تنگه هرمز؛ هر حرکت کشتی‌ها قیمت نفت را تغییر می‌دهد علاوه بر ثبت رکورد در واردات نفت روسیه، پالایشگاه‌های هند واردات نفت خام از عربستان سعودی و عراق را نیز افزایش دادند. در بازه زمانی اواسط ژوئن تا اواسط ژوئیه، زمانی که تنگه هرمز به‌طور موقت برای تردد نفتکش‌ها باز بود، میلیون‌ها بشکه نفت توانست از خلیج فارس خارج شود. بر اساس داده‌های کپلر، هند همچنین در ماه ژوئیه برای نخستین بار از ماه مارس، نفت خام از کویت وارد کرد. امارات متحده عربی نیز همچنان پس از روسیه، دومین تأمین‌کننده بزرگ نفت خام هند بود. امارات در حالی تولید نفت و محموله‌های نفت خام بارگیری‌شده در خارج از تنگه هرمز را افزایش داده است که تلاش می‌کند عرضه خود به بازارهای جهانی را حفظ کند. هند حتی پس از پایان معافیت آمریکا در ماه گذشته نیز سطح بالای واردات نفت روسیه را در ماه ژوئیه حفظ کرد. آمریکا در اقدامی کم‌سروصدا، در ۱۷ ژوئن اجازه خرید نفت روسیه بارگیری‌شده روی نفتکش‌ها را تمدید نکرد و این معافیت منقضی شد؛ درست در همان زمان که آمریکا و ایران برای ادامه مذاکرات درباره یک توافق، تفاهم‌نامه‌ای امضا کردند. به گفته تحلیلگران در ادامه، نفت خام روسیه همچنان یکی از منابع اصلی تأمین نفت هند باقی خواهد ماند؛ به‌ویژه در شرایطی که وضعیت کشتیرانی در تنگه هرمز و تنگه باب‌المندب همچنان با عدم قطعیت بالایی روبه‌رو است. ✔️ بیشتر بخوانید: ترامپ از شورون خواست قیمت نفت را کاهش دهد
روپیه هند در پی تضعیف دلار آمریکا پس از تصمیم فدرال رزرو، مداخلات هماهنگ ارزی آمریکا و ژاپن و کاهش تنش‌ها میان آمریکا و ایران، تقویت شد. با این حال، رشد روپیه ممکن است محدود بماند؛ مگر آنکه بازارها انتظار خود برای سیاست‌های انقباضی فدرال رزرو را بیش از پیش کاهش دهند و ریسک‌های ژئوپلیتیکی نیز همچنان روندی کاهشی داشته باشند. دلار آمریکا در بخش پایانی هفته گذشته در برابر طیف گسترده‌ای از ارزها با موج فروش مواجه شد. نخستین فشار نزولی پس از تصمیم کمیته بازار آزاد فدرال (FOMC) شکل گرفت؛ چراکه مخالفت بیشتر نیل کشکاری، رئیس فدرال رزرو مینیاپولیس، به‌عنوان یک غافلگیری جدی و تهاجمی تلقی نشد. روز پنجشنبه، جریان سنگین فروش دلار در پی مداخلات ارزی ژاپن و کره جنوبی شکل گرفت. این روند نزولی روز جمعه نیز ادامه یافت؛ زمانی که گزارش‌ها مشارکت وزارت خزانه‌داری آمریکا در این مداخله را تأیید کردند؛ اقدامی که نخستین عملیات مشترک از سال ۲۰۱۱ محسوب می‌شود. علاوه بر این، هم وزارت دارایی ژاپن و هم اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا، اعلام کرده‌اند که در آینده نیز در صورت لزوم از انجام مداخلات مشترک ارزی تردید نخواهند کرد. ✔️ بیشتر بخوانید: نبرد درون فدرال رزرو؛ اختلاف اعضا چه آینده‌ای برای دلار رقم می‌زند؟ با توجه به اینکه جفت‌ارز USDJPY اکنون در محدوده سطوح آوریل و مه معامله می‌شود، احتمال انجام یک مداخله دیگر در آینده نزدیک پایین است. بنابراین، دلار آمریکا باید بار دیگر عمدتاً بر اساس عوامل بنیادی حرکت کند. در مجموع، عوامل بنیادی تغییر چندانی نکرده‌اند و اکنون بازار در انتظار انتشار شاخص قیمت مصرف‌کننده (CPI) آمریکا و همچنین تحولات بیشتر در روابط آمریکا و ایران است. کاهش تنش‌ها می‌تواند با کاهش نگرانی‌های تورمی و پایین آوردن احتمال افزایش نرخ بهره، فشار بیشتری بر دلار وارد کند. در مقابل، تشدید تنش‌ها می‌تواند با افزایش نگرانی‌ها درباره انقباضی‌تر شدن سیاست پولی فدرال رزرو، همچنان از دلار حمایت کند. در سمت روپیه هند، این ارز از نبود غافلگیری‌های جدی و تهاجمی در تصمیم FOMC، موج سنگین فروش دلار آمریکا و اخبار مثبت درباره کاهش تنش‌های میان آمریکا و ایران سود برده است. با نگاه به تحولات گذشته، مداخله بانک مرکزی هند (RBI) در نزدیکی پایین‌ترین سطوح تاریخی روپیه، اقدام به‌موقعی به نظر می‌رسد. با این حال، برای ادامه روند صعودی روپیه، بازار باید شاهد کاهش انتظارات نسبت به نرخ‌های بهره فدرال رزرو و همچنین تداوم کاهش تنش‌ها در خاورمیانه باشد. ✔️ بیشتر بخوانید: آرامش قبل از طوفان در بازار ارز؛ چرا همه نگاه‌ها به USDJPY دوخته شده است؟ روز چهارشنبه، تصمیم بانک مرکزی هند درباره نرخ بهره اعلام خواهد شد و انتظار می‌رود نرخ ریپو بدون تغییر در سطح ۵.۲۵ درصد باقی بماند. پیش‌بینی می‌شود کمیته سیاست پولی (MPC) نیز موضع خنثی خود را حفظ کند. با این حال، بانک مرکزی هند ممکن است لحنی محتاطانه یا اندکی انقباضی در پیش بگیرد. برخی بانک‌های سرمایه‌گذاری انتظار دارند بانک مرکزی هند هشدار دهد که تداوم نوسانات در اقتصاد جهانی یا جهش‌های پایدار قیمت نفت خام می‌تواند در نیمه دوم سال مالی ۲۰۲۷، این بانک را ناچار به افزایش نرخ بهره کند. در تصویر بزرگ‌تر، روپیه هند همچنان در برابر دلار آمریکا در یک روند ساختاری نزولی قرار دارد. بنابراین، خریداران در کف قیمت همچنان به دنبال فرصت‌هایی در نزدیکی سطوح تکنیکال قدرتمند خواهند بود تا به فشار صعودی بر جفت‌ارز USDINR و حرکت آن به سمت رکوردهای جدید ادامه دهند. ✔️ بیشتر بخوانید: پشت پرده جهش ناگهانی ین؛ وقتی واشنگتن و توکیو برای نجات ارز دست به یکی کردند
بلومبرگ گزارش داد هند در پی فروپاشی آتش‌بس، برای عبور امن ۹ کشتی خود از تنگه هرمز درخواست حمایت کرده است.
نشستن روی بشکه باروت ارزی و ژئوپلیتیک، این روزها به واقعیت روزمره بازارهای جهانی تبدیل شده است. اگر تا همین چند هفته پیش همه نگاه‌ها به نرخ بهره و داده‌های اقتصادی آمریکا بود، حالا ورق برگشته است. سناریویی که چند ماه پیش بازار جهانی انرژی را فلج کرد، با امضای تفاهم‌نامه‌های جدید وارد فاز تازه‌ای شده، اما سوال اصلی پابرجا است: آیا تنگه هرمز هنوز هم می‌تواند مثل یک چاشنی انفجاری، قیمت نفت را به عرش ببرد؟ بیایید بر اساس آخرین آمارهای رسمی و واقعیت‌های عینی بازار بین‌المللی، این موضوع را به طور دقیق در یوتوتایمز راستی‌آزمایی و ارزیابی کنیم. در یک نگاه ۱. شریان حیاتی ۲۵ درصدی: تنگه هرمز مسیر عبور روزانه بیش از ۲۰ میلیون بشکه نفت (یک‌چهارم تجارت دریاپایه جهان) است و هرگونه اختلال در آن، پتانسیل پرتاب فوری قیمت نفت برنت به کانال‌های سه‌رقمی را دارد. ۲. آرامش شکننده بعد از طوفان ۱۲۶ دلاری: پس از فروکش کردن تنش‌های شدید نظامی که نفت را تا ۱۲۶ دلار بالا برد، امضای تفاهم‌نامه‌های موقت در ژنو و دوحه قیمت را به کانال ۷۰ دلار بازگردانده، اما این آرامش کاملاً به موبند دیپلماسی است. ۳. بن‌بست مسیرهای جایگزین: خطوط لوله امارات و عربستان در بهترین حالت فقط می‌توانند ۵ تا ۶ میلیون بشکه نفت را پوشش دهند؛ این یعنی برای بیش از ۱۵ میلیون بشکه نفت در روز، هیچ جایگزین واقعی در دنیا وجود ندارد. ۴. سایه سنگین هزینه‌های پنهان بر اقتصاد آسیا: نرخ بیمه کشتی‌ها در منطقه هنوز تا ۲۰ برابر حالت عادی است و غول‌های اقتصادی آسیا (به ویژه ژاپن با وابستگی ۹۰ درصدی و کره با ۸۰ درصد) همچنان در خط مقدم آسیب‌پذیری این بحران قرار دارند. از سقوط به سقف ۱۲۶ دلار تا بازگشت به واقعیت؛ در تنگه هرمز چه گذشت؟ برای اینکه درک کنیم این تنگه چقدر روی جیب مردم دنیا تأثیر دارد، کافی است به عقب برگردیم. پس از تنش‌های شدید نظامی، با بسته شدن این آبراه حیاتی، بزرگترین شوک زنجیره تأمین انرژی جهانی از دهه ۱۹۷۰ تا به امروز رقم خورد. تنگه هرمز مسیر عبور ۲۰ تا ۲۱ میلیون بشکه نفت در روز است؛ یعنی چیزی حدود ۲۵ درصد از کل تجارت نفت دریاپایه جهان و ۲۰ درصد از گاز مایع (LNG) دنیا از این باریکه ۲۱ مایل دریایی عبور می‌کند. وقتی این شریان قطع شد، قیمت نفت برنت در یک چشم‌بهم‌زدن مرزهای ۱۰۰ دلار را شکست و تا سقف ۱۲۶ دلار در هر بشکه پرواز کرد. ✔️ بیشتر بخوانید: هشدار میزوهو درباره فروپاشی انضباط اوپک؛ آیا نفت در راه سقوط به کانال ۵۰ دلاری است؟ اما حالا وضعیت چطور است؟ به لطف مذاکرات فشرده و امضای تفاهم‌نامه موقت در ژنو و دوحه، سایه جنگ کمی عقب رفته است. با فروکش کردن این «ریسک ژئوپلیتیک»، قیمت نفت برنت یک اصلاح سنگین را تجربه کرده و کانال ۷۰ دلار بازگشته است. وضعیت فعلی: آیا جریان نفت به حالت عادی برگشته است؟ آمارها نشان می‌دهند بازار نفس راحتی کشیده، اما هنوز تا بهبودی کامل فاصله دارد. در حال حاضر با حمایت‌های بین‌المللی و اسکورت‌های نظامی، جریان نفت عبوری از تنگه هرمز به بیش از ۱۰ میلیون بشکه در روز رسیده است. همچنین با احتساب ۵ میلیون بشکه‌ای که از مسیرهای جایگزین (مثل خط لوله شرق به غرب عربستان و خط لوله حبشان-فجیره امارات) عبور می‌کند، وضعیت عرضه تا حدودی پایدار شده است. با این حال، فعالان بازار به خوبی می‌دانند که این آرامش، مثل آرامش قبل از طوفان است. نگاهی به جدول زیر بیندازید تا عمق وابستگی غول‌های اقتصادی جهان به این تنگه را بهتر درک کنید: تلاطم در بازار انرژی چگونه اقتصاد دنیا را به آتش می‌کشد؟ از دیدگاه اقتصاد کلان، قیمت نفت خام به عنوان یکی از کلیدی‌ترین محرک‌های هزینه‌ای در چرخه تولید و توزیع کالاها شناخته می‌شود. هرگونه جهش یا نوسان شدید در بازار انرژی، به سرعت از طریق افزایش هزینه‌های حمل‌ونقل و بهای تمام‌شده مواد اولیه، به زنجیره تأمین جهانی منتقل شده و در نهایت به شکل افزایش شاخص قیمت مصرف‌کننده (CPI) یا همان تورم جلوه می‌کند. این موضوع، سیاست‌گذاران بانک‌های مرکزی بزرگ دنیا را مجبور می‌سازد تا برای مهار تورم ناشی از شوک‌های انرژی، سیاست‌های پولی انقباضی و نرخ‌های بهره بالا را برای مدت طولانی‌تری حفظ کنند که این امر خود ریسک کند شدن رشد اقتصاد جهانی را به همراه دارد. چرا این آبراه همچنان یک «بمب ساعتی» برای بازار نفت است؟ شاید بگویید حالا که توافق شده، دیگر خطری بازار را تهدید نمی‌کند. اما تحلیلگران ارشد انرژی در موسساتی مثل بلومبرگ و آژانس بین‌المللی انرژی (IEA) معتقدند محرک‌های انفجاری همچنان زیر پوست بازار زنده هستند. به سه دلیل عمده: نبود جایگزین واقعی برای ظرفیت کامل: خطوط لوله عربستان و امارات در بهترین حالت می‌توانند حدود ۵ تا ۶ میلیون بشکه را دور بزنند. یعنی اگر دوباره مشکلی پیش بیاید، بیش از ۱۵ میلیون بشکه نفت در روز هیچ راهی برای رسیدن به بازار ندارد. هزینه‌های سرسام‌آور بیمه: نرخ بیمه کشتی‌های نفت‌کش در این منطقه هنوز به حالت عادی برنگشته و بیش از ۲۰ برابر نرخ‌های سنتی است. این یعنی هزینه‌های پنهان حمل و نقل کماکان بالا است. گره خوردن به مذاکرات سیاسی: جریان فعلی نفت کاملاً به بند ناف توافقات موقت بند است. کوچک‌ترین ناامیدی در گفتگوهای فنی دیپلمات‌ها، می‌تواند دوباره ماشه بازار را بکشد. یک توصیه به معامله‌گران برای تحلیل بازار «فعالان بازارهای مالی، به‌ویژه در حوزه‌های نفت، طلا و جفت‌ارزهای مرتبط، باید نسبت به سطح قیمتی ۷۰ دلار در هر بشکه، با رویکردی تحلیلی و احتیاط‌آمیز عمل کنند. ثبات نسبی کنونی در بازار نفت عمدتاً متأثر از تداوم تلاش‌های دیپلماتیک است و با توجه به حساسیت‌های ژئوپلیتیک موجود، پتانسیل نوسان در قیمت‌ها همچنان بالاست. هرگونه تغییر در جریان مذاکرات یا انتشار بیانیه‌های سیاسی از سوی مراجع دخیل در دوحه و واشنگتن، می‌تواند به عنوان محرکی برای بازگشت قیمت‌ها به سطوح بالاتر عمل کند. بر این اساس، رعایت دقیق اصول مدیریت ریسک و در نظر گرفتن سناریوهای احتمالی برای مقابله با شوک‌های ناگهانی در بخش انرژی، در تدوین استراتژی‌های معاملاتی توصیه می‌شود.»
