- چین زودتر دست به کار شد: چین از سال ۱۹۷۸ با تمرکز بر آموزش، توسعه کارخانهها و جذب سرمایه خارجی، تبدیل به قطب تولید جهان شد.
- هند مسیر متفاوتی پیمود: هند اصلاحات گسترده را از سال ۱۹۹۱ و بیشتر با تمرکز بر بخش خدمات و فناوری اطلاعات آغاز کرد.
- وضعیت امروز: درآمد سرانه چین همچنان ۵ برابر هند است، اما جمعیت جوان هند میتواند در آینده معادله بازارها را تغییر دهد.
اگر در سال ۱۹۵۰ به مسیر اقتصادی چین و هند نگاه میکردید، پیشبینی اینکه چند دهه بعد، یکی از آنها ۵ برابر دیگری ثروتمند شود دشوار بود. هر دو کشور با فقر گسترده، جمعیت زیاد و اقتصاد کشاورزی روبهرو بودند. اما مسیرشان بهتدریج از هم جدا شد؛ تغییراتی که بررسی آنها تصویر روشنی از آینده اقتصاد جهانی ارائه میدهد. یوتوتایمز در این گزارش با تکیه بر آمارها و دادههای معتبر بانک جهانی و صندوق بینالمللی پول (IMF)، به کالبدشکافی مسیر متفاوت این دو قدرت آسیایی پرداخته است.
چرا چین ۱۳ سال زودتر از هند بیدار شد؟ راز جهش چین چه بود؟
همه چیز از یک تصمیم کلیدی در سال ۱۹۷۸ شروع شد. وقتی چین تحت رهبری دنگ شیائوپینگ درهای اقتصاد را به روی تجارت جهانی باز کرد، بسیاری این اقدام را پرریسک میدانستند.
اما چین یک زیرساخت مهم ایجاد کرده بود: سرمایهگذاری بر نیروی انسانی.
چین پیش از باز کردن درهای اقتصاد، آموزش ابتدایی و بهداشت روستایی را گسترش داده بود. وقتی شرکتهای بینالمللی وارد شدند، با نیروی کاری مواجه شدند که نهتنها اقتصادی، بلکه آموزشدیده و آمادهبهکار بود. این ترکیب به چین اجازه داد شبکه تأمین کالا در جهان را شکل دهد و به مرکز تولید صنعتی تبدیل شود.
چرا هند از مسیر توسعه صنعتی عقب ماند؟
هند مسیر متفاوتی را انتخاب کرد. اصلاحات اصلی در هند پس از بحران مالی سال ۱۹۹۱ آغاز شد. این کشور به جای تمرکز بر جذب میلیونها نیروی کار در کارخانهها و تولید صنعتی، بخش عمده انرژی خود را بر توسعه خدمات، نرمافزار و فناوری اطلاعات متمرکز کرد.
در واقع:
- چین رشد خود را بر پایه تولید و صادرات کالاهای فیزیکی بنا گذاشت.
- هند مسیر رشد را در بخش خدمات دیجیتال و برونسپاری نرمافزاری دنبال کرد.
به همین دلیل، چین به مرکز اصلی تولید کالاهای جهان تبدیل شد، اما هند نتوانست به همان سرعت برای بخش عمده نیروی کار کممهارت خود در بخش صنعت شغل ایجاد کند.
آیا ساختار سیاسی سرعت رشد چین را چند برابر کرد؟
برخی تحلیلگران معتقدند ساختار متمرکز چین باعث شد پروژههای زیرساختی و صنعتی سریعتر اجرا شوند، در حالی که تصمیمگیری در دموکراسی چندلایه هند زمانبرتر بود.
این دیدگاه بخشی از واقعیت را نشان میدهد، اما تمام داستان نیست. موفقیت چین تنها حاصل سیاستهای دولتی نبود؛ بلکه نتیجه سرمایهگذاری در زیرساختها، آموزش عمومی و جذب سرمایه خارجی بود. هند نیز در قالب ساختار دموکراتیک خود توانست در بخش خدمات فناوری و تربیت متخصصان توانمند عملکرد چشمگیری داشته باشد.
موقعیت جغرافیایی چقدر به کمک چین آمد؟
چین از یک مزیت جغرافیایی مهم بهرهمند بود: همسایگی با اقتصادهای صنعتی.
قرار گرفتن در کنار ژاپن، کره جنوبی، تایوان و هنگکنگ که قطبهای سرمایه و صنعت بودند، به چین کمک کرد تا سرمایه و فناوری این کشورها را بهسرعت جذب کند. هند از چنین همسایگی صنعتی برخوردار نبود و برای جذب سرمایهگذاری بینالمللی مسیر پیچیدهتری را طی کرد.
آیا هند میتواند بخشی از این فاصله را جبران کند؟
امروز درآمد سرانه چین حدود ۱۳ هزار دلار و هند حدود ۲.۷ هزار دلار است و شکاف میان دو اقتصاد همچنان قابلتوجه است. با این حال، رقابت این دو غول آسیایی در سالهای آینده وارد مرحله تازهای میشود.
چین با چالشهایی مانند پیری جمعیت و کاهش نرخ رشد روبهروست، در حالی که هند از جمعیتی جوان و رو به رشد بهره میبرد.
اگر هند بتواند شرایط مناسبی برای اشتغال، آموزش و افزایش بهرهوری این جمعیت جوان فراهم کند، میتواند به یکی از پیشرانهای اصلی رشد اقتصاد جهانی و بازار مصرف در دهههای آینده تبدیل شود.
✔️ بیشتر بخوانید: کارخانههای چین جلوتر میدوند؛ مصرف و سرمایهگذاری عقب ماندهاند
